Inhoudsopgave
In de serie ‘Ouwe meuk maar leuk’ richt De Nieuwe Ster Maastricht deze week de spotlight op MVV Maastricht en Roda JC, en dan met name op 1976 toen MVV voor de eerste keer in het bestaan degradeerde van de Eredivisie naar de Eerste Divisie. En Roda JC? Dat speelt in 1976 in een bomvol ‘Kaalheide’ voor het eerst Europees voetbal – nog wel tegen het grote Anderlecht van trainer Raymond Goethals en slangenmens Rob Rensenbrink.
Door Jos van Wersch
In Kerkrade gaat in 1976 menig maal de Roda-vlag in top want behoorlijk wat successen. Datzelfde jaar is Maastricht, op de dag van de degradatie, in diepe rouw. Het is nog maar de vraag of MVV überhaupt nog betaald voetbal kan blijven spelen want het seizoen 1975/1976 is niet alleen sportief maar ook financieel een Via Dolorosa. ‘Feitelijk zijn we failliet’, erkent MVV-voorzitter mr. Max Tripels.
‘Clubwatcher’ MVV
Begin 1976 debuteert uw stukjesschrijver als sportverslaggever op de redactie van het Limburgs Dagblad in Heerlen. Op m’n eerste werkdag zegt mijn chef: ‘Jij gaat MVV doen.’ Vanaf dat moment ben ik clubwatcher, zoals dat tegenwoordig heet. Ik word geacht om namens het L.D. nieuws te vergaren in en rondom het Geusselt-stadion. Daar komt weinig van terecht. Het echte nieuws over MVV gaat via manager Nico Jongen en coach George Knobel linea recta naar de Wolfstraat in Maastricht waar Jean Nelissen en De Nieuwe Limburger (in die volgorde) in die tijd zijn gevestigd. Ik bel hondstrouw dagelijks met manager Jongen om te vragen ‘of er nog nieuws is’ – nee, dat is er niet, in ieder geval níét voor het Limburgs Dagblad. Maar Jongen wil mij wel alvast ‘de voorlopige selectie voor de komende wedstrijd geven’, dat zijn altijd dezelfde achttien namen. Later begrijp ik waarom juist ík als clubwatcher ‘op MVV’ ben gezet: in Maastricht heeft het L.D. weinig abonnees.
Mooie tijden voor sportjournalisten
André Maas is MVV-coach in het degradatiejaar 1976, als opvolger van de met herrie vertrokken Leo Canjels. Canjels vertelt me later dat ze bij MVV al maandenlang bezig waren om hem te kielhalen. “Er was een coup gepland. Nico Jongen, hij schijnt nu de big boss te zijn, Rob Dresens en André Maas hadden alles met elkaar bekonkeld. Maas, tot die tijd mijn poeslieve en onderdanige assistent, zou mij opvolgen - maar ikzelf wist nergens van.” In 1977, als Maas zelf werkloos is, haalt Canjels zijn gram: “Vijf Belgische clubs hebben mij recentelijk gebeld om informatie over Maas. Ik heb tegen alle vijf gezegd: Maas? Als je met die in zee gaat kun je het wel op je buik schrijven.” Voor sportjournalisten zijn het mooie tijden: trainers, voetballers en bestuursleden die uit hun harnas vallen en gewoon zeggen wat ze (van elkaar) vinden, en dat is vaak van dik hout zaagt men planken.
‘Typisch CDA-maffia’
In dat verband mag de navolgende verbale clash niet ontbreken, eentje uit juni 2003, als burgemeester Gerd Leers een hoofdrol heeft in weer een andere MVV-voetbalsoap. ‘Het is hier nog altijd Palermo aan de Maas', sneert de weggestuurde voorzitter van de Raad van Commissarissen, Vic Gerardu, in de Volkskrant. 'De burgemeester, wiens optreden ik onbeschaamd vind, hangt de grote jongen uit en pronkt met de veren. Typisch CDA-maffia.’
Veroordeeld wegens smokkelen drugs
André Maas, MVV-coach in 1976, haalt in mei 1990 het landelijke nieuws nadat hij in Spanje is veroordeeld tot zeven jaar en vier maanden gevangenisstraf wegens het smokkelen van drugs. Maas geeft zelf aan onschuldig te zijn. In januari 1991 wordt hij na een moeizame procedure met hulp van zijn advocaat Theo Hiddema uitgeleverd aan Nederland en komt in februari 1991 op vrije voeten. De Nederlandse rechtbank veroordeelt hem weliswaar tot twee jaar cel, maar aangezien Maas twee derde van zijn straf al heeft uitgezeten wordt hij vervroegd vrijgelaten. Hij sluit zijn trainersloopbaan af bij vierdeklasser RKVV Geertruidse Boys.
Gemeente Maastricht voorkomt faillissement
In juni 1976, MVV is even tevoren gedegradeerd, krijg ik een zeldzaam telefoontje van de gemeente Maastricht. ’s Middags is er een persconferentie in het Stadhuis, ‘en het gaat over MVV’, meer wil gemeentevoorlichter Damoiseaux niet kwijt. En daar zitten we dan, in de Prinsenzaal van het Stadhuis: een bloednerveuze wethouder Dols, directeur Financiën Jules Joosten, de gemeentevoorlichter en ‘de pers’: Alf Poell van de R.O.Z, de verslaggevers van De Nieuwe Limburger en, als ik me goed herinner, weekblad De Maaspost. Namens de gemeente Maastricht doet wethouder Dols die middag een vorstelijk gebaar richting MVV: de gemeente neemt alle MVV-schulden (en dat zijn er nogal wat) voor haar rekening, bovendien wordt het gemeentelijk krediet verdubbeld. Wethouder Dols, naar adem happend: “Deze noodgreep gaat de financiële mogelijkheid van de gemeente veruit te boven maar op dit moment is er geen andere mogelijkheid.”
Op weg naar Jubileumjaar 2027
Sinds 1976 hebben heel wat wethouders dat Dols nagezegd. Maar daarom niet getreurd. Want vijftig jaar later, op donderdag 2 april 2026, hees de burgemeester van Maastricht Wim Hillenaar voor het eerst de MVV-vlag aan het Stadhuis. Diezelfde dag begon officieel het jubileumjaar richting het 125-jarig bestaan in 2027. O ja, op de valreep heeft MVV de hooggespannen verwachtingen voor dit seizoen naar beneden bijgesteld. Na de 2-1 nederlaag tegen FC Emmen, afgelopen vrijdag, maakte MVV’s assistent-trainer Davy Heymans de nieuwe doelstelling voor dit seizoen bekend: ‘Niet laatste worden in de Keuken Kampioen Divisie.’ Kortom, MVV is klaar voor het volgende ‘tussenjaar’.
Uitverkocht huis in Kaalheide
Het is in de zomer van 1976 als bij het Limburgs Dagblad de telex ratelt. ‘Weet je tegen wie Roda speelt?’, roept mijn Maastrichtse collega Nino Tomadesso opgewonden. ‘Tegen Anderlecht!’ Nog diezelfde middag, dat kan in die tijd nog, zit ik in Brussel tegenover Raymond Goethals, de trainer die zijn eigen genialiteit maskeerde achter een rookgordijn van sappig Brussels en ogenschijnlijke verstoordheid. In Goethals’ kantoortje hangt trouwens ook letterlijk een rookgordijn want hij draait z’n hand niet om voor drie pakjes Belga per dag. Ik vraag ‘m wat hij van Roda JC vindt. In sappig Brussels: ‘Ah, das ne goei ploeg hè?’ Gegarandeerd dat Goethals op dat moment nog nooit van Roda JC heeft gehoord, laat staan van Kerkrade, de hoofdzetel van de trotse club uit de oostelijke mijnstreek, ontstaan in 1962 na de fusie tussen Rapid JC en Roda Sport.
Roda-supporters in Brussel
In 1973 promoveert Roda JC naar de Eredivisie, en drie jaar later al Europees voetbal, eerst uit naar Anderlecht. Acht uur voordat de wedstrijd begint zitten mijn chef George Taylor en ik in een van de eettentjes in de Rue des Bouchers (Beenhouwerstraat), dé toeristische restaurantstraat van Brussel. Twee tafeltjes verderop bestuderen drie Roda-supporters met gefronste wenkbrauwen de Franstalige menukaart – kump wel jood, hoop je dan maar. Uiteindelijk blijken ze een driegangenmenu besteld te hebben, dénken ze althans, want de Franstalige ober serveert achtereenvolgens drie keer drie voorgerechten. Ik schrijf daar volgens mij een lollig stukje over voor de krant, maar krijg van hoofdredacteur Ben Romijn prompt op m’n lazer ‘want onze krant maakt geen mensen uit Kerkrade belachelijk.’
In 50 jaar weinig veranderd
De Europacupdroom van Roda JC duurt slechts één ronde. Evenals in het Brusselse Astrid-Park slaat het veel geroutineerder en in talloze cupduels gelouterde Anderlecht ook in Kaalheide in de laatste fase van de wedstrijd toe. Roda JC hield langer stand dan ik had verwacht, mompelde Raymond Goethals met de zoveelste Belga van die dag tussen z’n lippen. “Ik heb ‘m wel even geknepen.” Het stadion in Kaalheide zinderde op die septemberavond in 1976 - de zestig- en zeventigplussers in Kerkrade hebben het er nu nóg over.
Ook in Kerkrade gaat het soms mis
In 1976 bereikt Roda JC voor het eerst de KNVB Bekerfinale, een prestatie die nog vijf keer zou volgen. Twee keer – in 1997 en 2000 – wordt de beker gewonnen. Door de jaren heen groeit Roda uit tot een stabiele subtopper, met indrukwekkende Europese campagnes als bekroning (Anderlecht, Sofia, Benfica, Bordeaux, AC Milan). Terwijl MVV zich na het rampjaar 1976 zonder succes probeert te ontworstelen aan die vermaledijde Eerste Divisie ontwikkelt Roda zich gaandeweg tot de Trots van het Zuiden. Maar net als in Maastricht gaat het ook in Kerkrade meerdere keren mis, degradatie in 2014 en 2018, en nog veel vaker een lege clubkas. Maar net als in Maastricht is er ook in Kerkrade altijd weer een te hulp schietende gemeente plus sponsors-met-diepe zakken. De geschiedenis (1976) herhaalt zich niet maar rijmt wel (2026).
Van onze redactie
