Inhoudsopgave
De bevolking van Maastricht gaat tot 2050-2060 sterk verouderen. Voor de oudere inwoners die dan een voor hen passende woning in de stad willen hebben, zal het lastig worden. Reden: er is nu een grote mismatch in wat straks nodig is en wat nu gebouwd wordt. Die voorspelling doet Buurtbalans, het platform waar dertig buurten en bewonersverenigingen in verzameld zijn.
In een reactie op de Omgevingsvisie 2040 analyseert Buurtbalans uitgebreid de woningbouwplannen. De stad wil tot 2040 nog 8.000 tot 12.000 woningen erbij bouwen. Buurtbalans wijst behalve op de sterke vergrijzing op afname van de bevolking in diverse onderzoeken tot 114.000 of zelfs 109.000 inwoners in 2050. De adviezen van Buurtbalans leggen gewicht in de schaal: oud-directeur stadsontwikkeling Huub Smeets is een van de drijvende krachten.
Gemeente en ontwikkelaars zouden een "bijna rabiate" nadruk leggen op het bouwen van aantallen woningen. De noodzaak van betere benutting van de bestaande woningvoorraad en een daaruit volgende aanpak zou uit het oog verloren worden. "Voor dat je het weet, is er sprake van leegstand in 2040/2050", schrijft Buurtbalans.
Buurtbalans: "De druk op de woningmarkt in combinatie met het verdienmodel van de ontwikkelaar/aannemer biedt op korte termijn enige soelaas, maar betekent uiteindelijk een aanzienlijke verarming van de betaalbare woningbouw met zeer ongewenste effecten op lange termijn."
"Wij constateren een woningmix mismatch in Maastricht met erg veel kleine tot zeer kleine nieuwbouwwoningen in hoog stedelijke woonmilieus, waardoor de doorstroming stokt, de senioren in hun grote woningen blijven wonen en aan het einde van de babyboomperiode een omvangrijke leegstand dreigt van te kleine woninkjes."
Volgens Buurtbalans wordt ook veel te veel de nadruk gelegd op de betaalbaarheid van de woningen in Maastricht, met een averechts effect topt gevolg: "Bovendien levert de grote nadruk op betaalbaarheid (2/3 van de nieuwbouw) kwalitatief zeer beperkte kleine tot zeer kleine woningen op (15-20 m2) tegen een zeer hoge prijs per vierkante meter (tussen de 40- 60 euro). Deze “woningen” zijn dan wel betaalbaar, maar niet leefbaar en in die zin niet duurzaam. Deze “betaalbaarheid” versterkt de tweedeling in de maatschappij."
Buurtbalans keert zich ook tegen het pleidooi van met name het CDA om wonen achter wonen mogelijk te maken. "De totaalplanning van ca 8000 nieuwbouwwoningen in de Spoorzone maakt het voor 50% volbouwen van binnenterreinen in binnenstad en daarbuiten volstrekt onnodig en frustreert de noodzakelijke vergroening van deze binnenterreinen. Dit voornemen van wonen achter wonen moet ons inziens worden geschrapt."
Buurtbalans stelt voor dat voor alle “betaalbare” woningen en vrije sectorwoningen een minimale oppervlaktemaat van 45 vierkante meter als beleidsregel vastgelegd wordt. "En vervolgens ook wordt toegepast!"
"De Omgevingsvisie bevat onvoldoende analyse van bovenstaande ongewenste effecten en is te volgzaam mbt de wensen/eisen van bouwwereld. De toch al grote tweedeling in Maastricht wordt nog meer vergroot door enerzijds de veel te kleine woningen met weinig leefkwaliteit met een heel hoge m2 prijs en anderzijds de bestaande grote woningen en nieuwe vrije sectorwoningen met veel klimaatadaptievoorzieningen."
Maurice Ubags
Maurice Ubags
