Inhoudsopgave
“Laat ‘m om te beginnen maar een jaartje hier”, zei Johan Cruijff in 1976 tegen de ouders van Pablo Huth, ”want jullie zoontje heeft erg veel talent.” Pablo, op dat moment veertien jaar en Penaltykoning van Europa, bleef echter niet bij de jeugd van FC Barcelona maar ging terug naar huis, naar Waubach of all places. “Dat is de grootste fout in m’n leven geweest.”
Zondagavond was op NPO 1 de eerste aflevering van een vierdelige documentaireserie over Johan Cruijff, tien jaar na diens dood. Familie, vrienden en voetballers (onder anderen Pep Guardiola, Lionel Messi, Xavi en Ruud Gullit) delen hun herinneringen aan Cruijff. Net als Pablo Huth, nu 63. Hij is stomverbaasd en tegelijkertijd verguld als we hem bellen. “Tjeetje! De laatste keer dat wij elkaar spraken is een halve eeuw geleden - we waren toen samen een week bij Cruijff in Barcelona.”
Penaltykoning op Wembley, 50.000 toeschouwers
Het is 1976 – in Nederland lachen we ons een bult om de Mounties, Ted de Braak en Rudi Carrell. Dat jaar wint Pablo Huth, een 14-jarig voetballertje uit Waubach, de TROS Penaltybokaal. Pablo wordt aansluitend zelfs Europees kampioen: hij schiet alle penalty’s raak in een met 50.000 toeschouwers gevuld Wembley in Londen. De hoofdprijs: een weekje te gast bij FC Barcelona, inclusief een privé-training door Cruijff in stadion Nou Camp plus een privé-audiëntie in Huize Cruijff aan de chique Calle de los Caballeros nummer 64, op de derde verdieping. We zijn er met z’n vijven: Pablo en z’n ouders, de TROS-TV en de schrijver van dit verhaal, destijds namens het Limburgs Dagblad.
“Waar wonen jullie?”, wil Cruijff weten. “In Ubach over Worms”, zegt vader Wim Huth. “Ubach over wát?”, vraagt Cruyff. “Over Worms”, zegt Wim, “dat ligt vlakbij Duitsland.” Dat stemt Cruijff niet vrolijk, amper twee jaar na de verloren WK-finale in München. Jordi Cruijff (tegenwoordig technisch directeur van Ajax) zit die dag bij deze dan 24-jarige stukjesschrijver op schoot, Jordi is twee jaar. Danny, de vrouw van Johan, smeert een stapel bocadillos voor die uitgehongerde Limburgers.
Naast Rinus Michels en Anton Geesink in Nou Camp
Pablo brengt zowat de hele week door in het stadion van Barcelona. Voor het oog van een batterij camera’s jongleert wereldster Cruijff met dat voetbaltalentje uit Waubach. Pablo herinnert zich vijftig jaar na dato maar al goed dat Cruijff hem persoonlijk heeft rondgeleid in het stadion en dat Cruijff diezelfde avond de sterren van de hemel speelde tegen Real Betis. Johan, want we mogen hem inmiddels tutoyeren, heeft er zowaar voor gezorgd dat we naast de dugout mogen zitten, vlakbij Barcelona’s coach Rinus Michels en judoreus Anton Geesink, ook hij is eregast. Na de wedstrijd ontmoet Pablo de spelers van Barcelona in Hotel Princesa Sofía. Het hele team is er, behalve Cruijff. Die is meteen na de wedstrijd naar ‘zijn’ Danny gegaan, want Johan is een family-man. “Ik kan het me als de dag van gisteren herinneren”, zegt Pablo, “wat een week hè?”
‘Mijn karakter was een puinhoop’
Het 14-jarige talent uit Waubach komt nooit tot wasdom. In 2000 bekent Pablo als 38-jarige tegen voetbalverslaggever Willem Vissers van De Volkskrant: 'Ik voetbalde destijds bij Waubach en was een talent. Ik was linksbenig en speelde achter de spitsen. Door mijn karakter, dat was een puinhoop, heb ik het betaald voetbal niet gehaald. Ik rookte sigaretten en dronk pils. Dat heeft me de nek omgedraaid.” Pablo rook weliswaar aan het betaald bij Roda JC, NEC en Fortuna Sittard maar brak nooit door. Ja, hij weet nog donders goed wat Cruijff hem in 1976 meegaf: ‘Denk erom Pablo, met talent alléén kom je er niet.” Vervolgens leefde Pablo er flierefluitend op los. Maar ja, had hij als veertienjarige immers niet al eeuwige roem vergaard op Wembley in Londen? En had Cruijff himself immers niet verklaard dat Pablo Huth een voetbaltalent is? – nou dan! Pablo, afgelopen vrijdag: “Ik weet exact waar en waarom het mis is gegaan. Ik volg het voetbal op tv maar niet fanatiek. Een speler die tegenwoordig twee man passeert wordt meteen door de trainer gewisseld, belachelijk.”
Zwaar hartinfarct
Uiteraard kijkt hij naar de vierdelige tv-documentaireserie over Cruijff. ”Alleen al vanwege de vele prachtige momenten in 1976.” Het liep allemaal anders dan ‘ie destijds hoopte. Nee, hij geeft niemand de schuld, hooguit zichzelf. En dan was er ook nog ander, veel groter verdriet. “Mijn vrouw is 22 jaar geleden overleden, ik moest toen in m’n eentje verder met twee kinderen, ze zijn inmiddels 37 en 40 jaar.” Pablo begeleidde zijn vader Wim naar diens levenseinde, ook dat was heftig. “En met mijn moeder, ze is 86, gaat het niet zo goed.” Door de telefoon hoor je dat Pablo kortademig is. “Vijf jaar geleden heb ik een zeer zwaar hartinfarct gehad, ik heb nog maar 15 procent hartvermogen.” Hij is vanwege z’n broze gezondheid al jaren geleden afgekeurd. Vóór die tijd werkte hij bij een zwembad. “Meer als onderhoudsmonteur dan als badmeester, en in m’n laatste baan was ik sporthalbeheerder.” Even later, na een paar seconden intense telefoonstilte: “Ik hoef de naam Cruijff maar te horen of ik denk terug aan toen. Had ik toen maar geweten wat ik nu weet.”
Van onze redactie
