Inhoudsopgave
Journalist Joep Dohmen (65) werkt in opdracht van KRO-NCRV aan een tv-documentaire over kindermisbruik in de rooms-katholieke kerk.
Na publicaties in 2010 door NRC Handelsblad en de Wereldomroep over kindermisbruik in RK-instellingen was Nederland verrast. Er volgde een stortvloed aan nieuwe getuigenissen door honderden slachtoffers die na jarenlang zwijgen hun verhaal durfden te doen. “Veel daders zijn overleden”, vertelde Dohmen woensdag tegen De Nieuwe Ster Parkstad. “Wat overblijft zijn de misbruikte kinderen, getekend voor het leven.”
Stalkende hoogleraar
In de KRO-NCRV-documentaire gaat Dohmen in op het verhaal van slachtoffers en daders. Machtsmisbruik, het centrale thema van Dohmen als journalist, trof ook zijn eigen gezin. In zijn boek ‘Tuig van de richel’ vertelt Dohmen over hun eigen dochter die het slachtoffer was geworden van grensoverschrijdend gedrag op haar universiteit, een hoogleraar bleek haar lastig te vallen, te intimideren en te stalken. Dohmen: “Pas na enige tijd had ze het ons huilend aan de tafel op de veranda van ons huis verteld.”
Joep Dohmen Blaft Niet Meer!
Als onderzoeksjournalist (Limburgs Dagblad, De Limburger, NRC) nam hij het op tegen de grote jongens. Hij merkte al snel: wie de macht controleert, maakt machtigen boos. Dohmen, vier decennia lang allesbehalve een watje, kwam plots zelf onder vuur te liggen waardoor zijn privéleven grondig door elkaar werd geschud, met als gevolg allerlei kwalen. “Ik zat er helemaal doorheen, oogklachten, hoge bloeddruk, stress en nog zo het een en ander. Toen heb ik besloten om er, althans als onderzoeksjournalist, een punt achter te zetten. Schrijf maar op: Joep Dohmen Blaft Niet Meer! Hij voelt zich intussen weer topfit. “Ik blijf journalist, ben weer aan het schrijven geslagen en werk aan de documentaire van de KRO-NCRV.”
Maankwartier
Recentelijk stond Dohmen een paar keer op de bühne van het Royal Theater in Heerlen, als moderator van het debatprogramma Podium Royal. Hij leidde er een pittige discussie over het Maankwartier en modereerde het Grote Lijsttrekkersdebat aan de vooravond van de gemeenteraadsverkiezingen in Heerlen. Oftewel: Joep Dohmen, samen op één en hetzelfde podium met de ‘machtigen’ die hij veertig jaar lang het vuur na aan de schenen legde - voelt dat op z’n minst niet ongemakkelijk? Dohmen, als door een wesp gestoken: “Wacht even, ik stel er als journalist louter kritische vragen, en nee, ik krijg daar geen cent voor betaald, niet eens een onkostenvergoeding. Podium Royal draait namelijk volledig op vrijwilligers.” Daar kunnen we het mee doen.
Fietstocht
In de Tweede Kamer (2021) noemde Geert Wilders journalisten – een enkele uitzondering daargelaten – ‘tuig van de richel’. Dat werd ook de titel van Dohmens boek dat verleden jaar verscheen en waarin hij tijdens een fietstocht naar de Middellandse Zee terugkijkt op zijn loopbaan geplaveid met valkuilen. Eén constante loopt als een rode draad door het boek: Heerlen. “Ik ben er geboren en nooit meer weggegaan.” Al scheelde het weinig of het gezin-Dohmen (Joep, vrouw Anja, drie kinderen) was uit Heerlen vertrokken nadat hij in 1999 ‘ja’ had gezegd tegen NRC, toentertijd nog gevestigd in Rotterdam. Op zekere avond vertelden pa en ma Dohmen aan hun drie jonge kinderen dat ze uit Heerlen zouden vertrekken, waarna ze een voor een begonnen te huilen. Toen Joep ook nog tranen zag op Anja’s wangen wist hij genoeg: “We zijn in Heerlen blijven wonen en daar geen dag spijt van gehad. Je kunt er mooi en redelijk betaalbaar wonen. Voor de prijs van een woning in Parkstad heb je in de Randstad met pijn en moeite twee kamers.”
Wandelend door centrum-Heerlen
Joep Dohmen, tot voor kort ’s lands bekendste en meest gevreesde onderzoeksjournalist, won zowat alle journalistieke prijzen die er te winnen zijn; ook is hij (co-)auteur van acht boeken, van De Vriendenrepubliek (1996) tot Tuig van de richel (2025), het verslag van zijn fietstocht naar Zuid-Frankrijk die hem confronteerde met zijn verleden na een carrière vol strijd, intimidatie en stress. Tegenwoordig kun je Joep Dohmen ontspannen wandelend tegenkomen in het centrum van Heerlen, koffiedrinkend bij Café Pelt op het Pancratiusplein, of bij een marktkraam op de Bongerd voor een kilootje van het witte goud in de ooit rijkste stad van Zuid-Nederland dankzij het zwarte goud.
