Inhoudsopgave
Dit Paasweekeinde stromen de Maastrichtse terrassen weer vol. Duitsers, Belgen, 'Hollanders'. Ze komen massaal naar onze stad om te genieten van de terrasjes op het Vrijthof, het Onze Lieve Vrouweplein, de Markt, Wyck, Amorsplein, langs de Maas. Ja, waar niet eigenlijk?
Kan de stad bestaan zonder horeca? De vraag stellen is hem beantwoorden, maar voor horeca-ondernemers is de lol om te ondernemen er wel een beetje vanaf nu de gemeente zijn handhavingspijlen heeft gericht op de horeca. Pasen is traditioneel de start van het terrasseizoen, maar een vrolijk Pasen lijkt het niet te worden. De eerste lasten onder dwangsom liggen al op de deurmat bij Maastrichtse horeca-ondernemers.
Zijflappolitie
De gemeente kondigde eerst aan hard te zullen optreden bij de horecazaken die het wagen om aan hun terrasoverkapping zijflappen te monteren, zodat gasten uit de wind zitten. Handhaving was amper begonnen met het uitdelen van waarschuwingen of de gemeente trok het plan in. Toch te veel commotie in de stad. Wie dacht dat de horeca vervolgens ongemoeid zou worden gelaten heeft het mis. In plaats van de 'zijflappolitie' is er nu de 'vierkantemeterhandhaver', te herkennen aan het ijverig fotograferen van terrassen. De vierkantemeterhandhaver kijkt of horeca-ondernemers die een terrasvergunning hebben zich aan die vergunning houden en dan met name of het terras binnen de voorgeschreven vierkante meters staat. Een stoel een halve meter over de afgesproken lijn? Last onder dwangsom! De vierkantemeterhandhaver kent geen pardon.
Er zijn heel grote problemen in de stad. Ondernemers die op kosten worden gejaagd, omdat Maastricht met hun zero-emmissiezone het groenste jongetje van de klas wil zijn en daarmee kleine zelfstandigen op onnodige kosten jaagt. Die moet plots een elektrische bestelbus aanschaffen om aan te schuiven achter de walmende dieselbussen van De Lijn in het centrum van de stad.
Drugs
Er is een drugsprobleem in de stad. Ga maar eens een uurtje bij de bushalte aan de Maasboulevard staan en verwonder je over de levendige handel in drugs, door opgeschoten jongeren met een heuptasje op fatbike of scooter. Ze lachen de autoriteiten uit, want zij doen wat ze willen. Een week echt handhaven in dit gebied en het probleem is opgelost, maar ja, handhaving heeft andere prioriteiten: de horeca.
Handhaving treedt altijd op als er klachten binnenkomen. Er is echter geen toerist te vinden die ooit heeft geklaagd dat zijn terrasstoel een halve meter over de toegestane terrasruimte stond. De terrasbezoekers is blij dat hij überhaupt een plekje kan vinden op een terras, zo populair is de horeca. Toch moet de horeca het ontgelden.
Laat er geen misverstand over bestaan. Horeca-ondernemers zoeken ook de grenzen op van wat is toegestaan. Een rijtje stoelen extra betekent extra omzet. En op sommige terrassen zit je bijna op schoot bij de buurman of buurvrouw op het terras. Hoe meer stoelen, hoe meer in het laatje. Er moeten regels zijn, maar het ontbreekt bij de gemeente en bij handhaving die in opdracht van de gemeente hun werk doet aan een sociale antenne lijkt het wel. En dan speelt zeker mee dat de gemeente vaker met twee maten meet. Als de gemeente afwijkt van het beleid, door bijvoorbeeld afschuwelijke, witte reclamekubussen aan een monumentaal pand te hangen, heet het maatwerk, wijkt een ondernemer af van de vergunning dan is het last onder dwangsom.
Klacht
Komt het nog goed tussen horeca en handhaving? Dat is moeilijk te zeggen. Wat niet helpt is meteen met dwangsommen te dreigen. Elke terrassituatie is anders. Op de Markt en Boschstraat, het Bassin of Plein 1992 heeft niemand last van een extra rij stoelen, terwijl je in de Wycker Brugstraat op de stoep nauwelijks ruimte hebt voor een terras. En waarom zou je met dwangsommen dreigen als er geen enkele klacht is binnengekomen en bezoekers aan de stad genieten op een gezellig terras? De meeste horeca-ondernemers doen hun uiterste best om het terras een mooie uitstraling te geven. Mooi meubilair, bloemen, verwarming, dekentjes en een fraaie overkapping. De zaken met grote terrassen betalen 30.000, 40.000 euro precariobelasting aan de gemeente. Dat moet allemaal terugverdiend worden.
Zonder horeca geen leven in de brouwerij. Stel je eens het beeld voor dat er voor de tienduizenden toeristen die met Pasen naar Maastricht komen geen terrassen zouden zijn. Een leeg Vrijthof, Markt, of Onze Lieve Vrouweplein. Ze rennen gillend weg naar Valkenburg.
Wethouder Ondernemen
Nu de gemeenteraadsverkiezingen achter de rug zijn, wordt een nieuw gemeentebestuur samengesteld. Het zou een goed idee zijn om een Wethouder Ondernemen te benoemen. Een wethouder die zich 100% gaat inzetten voor de ondernemers, want laten we eerlijk zijn Maastricht verkeert niet in de luxe positie dat bedrijven zich massaal vestigen in de stad. Het is eerder andersom. De callcentra - ooit goed voor tienduizenden banen - sluiten. Van de maakindustrie blijft niks over. De hoofdkantoren van Vodafone en Vesteda gingen naar Amsterdam. En als zich al een hoofdkantoor met 150 medewerkers hier wil vestigen zoals MM 360° Agency, werkt de gemeente in het vergunningentraject niet mee en ziet het bedrijf af van de komst naar Maastricht. Het plaatje zou perfect zijn als die wethouder Ondernemen ook weet wat ondernemen is, maar dat lijkt nog een brug te ver.
Peter Eberson
