Inhoudsopgave
Juni 2025. Raadslid Kitty Nuyts van haar Liberale Partij Maastricht pleit voor de strategische aankoop van De Molenhof. De Franse eigenaar heeft het gehele gigantische complex op een triple-A locatie in de binnenstad te koop gezet.
Het Franse concern Orpea is financieel in zwaar weer beland en verkoopt noodgedwongen vele complexen in onder meer Nederland voor vele tientallen miljoenen euro's: bijna alle vastgoed eruit om het bedrijf te redden. Ook 'Maastricht' wordt weer afgestoten. Een plan om er 155 zorgwoningen te maken voor dementerenden ouderen gaat niet door.
Kitty Nuyts pleit in juni 2025 voor een strategische aankoop van De Molenhof. Dan had de stad de regie kunnen houden op welke ontwikkelingen ze in dat gebied wil - laten - realiseren. Welke woningen, welke zorg, welke voorzieningen willen we hier hebben? Nuyts had gelijk, zo wordt nu nog eens duidelijk nu de gemeente een snelle - en vooralsnog geheime - deal wil sluiten met de huidige eigenaar om zo een gymzaal te kunnen realiseren.
Die gymzaal komt op en boven de parkeerplaats aan de achterkant van De Molenhof te liggen. Een betonnen kolos van vijftien meter hoog, ingeklemd in historische bebouwing. De buurt is zich kapot geschrokken. Wethouder Hubert Mackus van het CDA en Johan Pas van D66 willen die deal nu met stoom en kokend water door de raad duwen, ze spreken bij herhaling van een "unieke kans". De gymzaal en drie extra klaslokalen voor OBS Binnenstad kost ineens 6,8 miljoen euro, terwijl de eerdere uitbreiding van de school nog geraamd was op 400.000 euro, 0,4 miljoen.
Sterker nog: Mackus zegt nu desgevraagd dat als de gemeente nu geen "haast" maakt met de huidige eigenaar, je niet weet of de nieuwe eigenaar aan wie binnenkort verkocht gaat worden zo'n gymzaal ook nog wel ziet zitten. Mackus geeft daarmee perfect aan wat Nuyts al eerder voorzag: als je De Molenhof als gemeente strategisch had aangekocht, had je dit soort van problemen en afhankelijkheden van projectontwikkelaars niet gehad.
Het complex Molenhof heeft een enorme oppervlakte, zoals te zien is op een luchtfoto van Google Earth. Het is onbekend voor hoeveel de Franse eigenaar dat gebied met vastgoed gekocht heeft. Het zullen, gelet op de locatie en de vierkante meters, ongetwijfeld tientallen miljoenen euro's geweest zijn.
De aankoop van De Molenhof had voor de stad een no-brainer kunnen zijn. Altijd doen! In een stad waar de ruimte in de binnenstad zo beperkt is, had je en kunnen sturen op wat je daar aan functies allemaal wil hebben. Het plangebied heeft een dusdanige omvang in de historische binnenstad, dat je met de ontwikkeling en verkoop van luxe appartementen andere sociale functies had kunnen mee-financieren.
Maastricht is natuurlijk ook niet onbekend met grote vastgoedontwikkelingen die tientallen jaren duren. Kijk naar de WOM Belvédère BV, die aan de westkant van de stad de hele Belvédère en het Sphinxgebied ontwikkelt. Dat duurt tientallen jaren en gaat om vele honderden miljoenen euro's. En WOM Belvédère BV van Maastricht laat zien dat ze heel goed 'in control' zijn van wat ze allemaal doen op vastgoedgebied.
Inmiddels voert de stad ook een 'actieve grondpolitiek'. Er wordt nu driftig gewerkt met het vestigen van voorkeursrechten op gebieden en complexen die de stad als "strategisch" ziet en in handen wil krijgen. In een geheime onderhandeling is vorig jaar de Mondi-fabriek aangekocht voor 6 miljoen euro. Dat kan straks de plek worden voor een nieuwe Geusselt. Een van de voorkeursrechten is gelegd op de grote glasfabriek met fabrieksterrein, tegen de binnenstad aan. De Amerikaanse eigenaar kan nu alleen nog maar verkopen aan de gemeente.
En waar de stad in eerste instantie nog afwachtend was, Trega/Zinkwit, mocht de stad dat gebied later voor de hoofdprijs van 27,5 miljoen euro (en de grond zelf saneren!) alsnog worden overgenomen van nertsenfokker Rien Leeyen. Nu wordt getekend aan een nieuw stadsdeel, Limmel aan de Maas.
Vele andere grote complexen die zijn komen leeg te staan, zijn overgenomen door buitenlandse investeerders die ze omgebouwd hebben tot mini-campussen voor studenten. Ze maken er zoals Xior in hun jaarcijfers laat zien goede winsten mee. Het is de studentenfractie M:OED in de stad die al vaker gepleit heeft voor de oprichting van een woningcorporatie gespecialiseerd in studentenhuisvesting. Ook M:OED heeft daarin gelijk: in een stad met 24.000 vooral internationale studenten aan de universiteit, moet je niet alles overlaten aan projectontwikkelaars. Zeker niet als die zo handig beruik kunnen maken van de regels dat elke ruimte hoe klein ook als "zelfstandige studio" kwalificeert, waarvoor de huurder honderden euro's huursubsidie per maand kan krijgen. Zo wordt met belastinggeld het verdienmodel van investeerders draaiend gehouden.
Mocht de gemeente alsnog de kans krijgen De Molenhof aan te kopen, dan is dat het overwegen meer dan waard. Investeerders staan in de rij om in Maastricht aan de slag te kunnen, waarom zou je als stad aan de zijlijn blijven staan. Aan een dergelijke perceel als De Molenhof kun je je financieel geen buil vallen. En als je expertise in de arm neemt, die is lokaal al meer dan voldoende beschikbaar. Niet alleen bij woningstichtingen, maar ook bij grote particuliere investeerders en grote lokale private fondsen.
Kortom: Kitty Nuyts had gelijk.
