Inhoudsopgave
Bij slecht nieuws moet je de boodschap meteen brengen. Onze hondstrouwe columnist Oscar heeft een writers-block. Ja, ook honden kunnen dat hebben. Dus hebben we hem maar even op een welverdiende retraite gestuurd om nieuwe inspiratie te vinden.
Maar Maastricht heeft natuurlijk wel een blijvende behoefte aan wat kritische observaties. Een keer per jaar neemt de Otoriteitetoeker die honneurs waar, maar dat is natuurlijk veel en veel te weinig. Er gebeurt zoveel in de stad, dat de spanningsboog al lang geknapt is, voordat het jaar om is. Alsof je heel hoge nood hebt, en je in de stad geen toilet kunt vinden...
Sjiek en Sjoen hebben we het ventiel van de stad genoemd. Een ventiel dat opengaat zodra de druk te hoog oploopt. Zo voorkomen we erger. Sjiek en Sjoen, want Maastrichtser kunnen we het simpelweg niet verzinnen. En Sjiek en Sjoen moet je net zo verstaan als het Maastrichtse "Ja, ja", waarmee natuurlijk "Nee" mee wordt bedoeld. Wie dat nog niet begrijpt, is nog niet ingeburgerd. Zoals de Eskimo's vijftig woorden voor "sneeuw" hebben, hebben wij voor de vijftig grijstinten van de stad en voor het roed, geel en greun Sjiek en Sjoen. Zoiets dan toch.
En alsof de duvel ermee speelt, het is deze week nog heel veel meer sjiek dat de klok slaat. Maastricht krijgt een nieuwe rechtbank. En dat wordt een pareltje, zoveel is nu al zeker. In het - fasten your seatbells! - 'beeldkwaliteitsplan' is nadrukkelijk het woord 'sjiek' opgenomen. Letterlijk sjiek. Dus niet chique. Het Rijksvastgoedbedrijf wil maar zeggen: we hebben het begrepen. Maastricht is misschien ook wel onderdeel van het Koninkrijk, en daar geldt ook de Nederlandse wet, maar het is toch net iets specialer.
En sjiek is natuurlijk ook het gelijknamige café. Wellicht dat daar straks ook iets getekend kan worden. Als de mei-den op het hoogste punt wordt gezet bijvoorbeeld. Want in Holland noemen ze dat 'pannen'-bier. Een traditie die natuurlijk ook in ere gehouden moet worden als er geen dakpannen op het gerechtsgebouw komen te liggen.
Om nog even bij het gerechtsgebouw te blijven: daar moet natuurlijk ook een 'sjieke' vrouwe-justitia voor komen te staan. Met mooie vrouwenfiguren hebben we in Maastricht natuurlijk genoeg ervaring. We hoeven de naam niets eens te noemen van Wil van der Laan. God schiep de mens, maar Wil schiep de prachtige stadsengel die de aannemer van de A2-tunnel als dank aan de stad heeft geschonken. Die engel staat notabene al aan de Groene Loper.
Als Wil nu een zusje maakt voor de engel die als Vrouwe Justitia door het leven kan, dan hebben we voortaan in Maastricht de Tweedamigheid. Hoe inclusief is dat wel niet? Na eeuwen Tweeherigheid eindelijk de dames aan de macht. Dat zou ook mooi passen: het rechterlijke ambt is al meer een meer een domein voor vrouwen aan het worden.
Niet alles is overigens sjiek en sjoen. We maakten op de hoek van de Grote Gracht deze foto. En de eerlijkheid gebied te zeggen dat we ons beperken tot deze ene foto. Sjiek en Sjoen, gewoon doen! Niet: Sjiek en Sjoen en we schrijven nog maar een beleidsstuk.
Rommelig was het ook weer eens in de gemeenteraad van Maastricht. Zo voor de verkiezingen is elke minuut spreektijd natuurlijk ook weer een minuut zendtijd voor politieke partijen. En als je dan zestien partijen in de raad hebt en een veel te lange agenda en 25 moties en amandementen, dan weet je zeker dat je dat niet redt tussen 17.00 en 23.00 uur.
Voor de zekerheid was al de woensdag met een dik potlood in de agenda van de raadsleden gezet als tweede vergaderavond. Prima, zou je denken op de hele late dinsdagavond. Morgen verder, want dat is zo afgesproken. Als u denkt dat dat zo gaat, kent u de vergaderorde in de raad van Maastricht nog niet. U bent dan niet alleen, want die lijkt trouwens niemand te kennen.
Sommige raadsleden merkten op dat er woensdag ook een avond was in het Heegeneerke, waar bewoners in gesprek zouden kunnen gaan met wethouder Bastiaens, met ambtenaren en met raadsleden. Over de sluiting van de Jumbo, de doodsteek voor De Heeg. En er was nog een avond van een partij over jeugdzorg. Dus kwam er een ordevoorstel op initiatief van de SP en het CDA. Kunnen we niet donderdagavond terugkomen? Dat leidde meteen tot rumoer. Bennie van Est vond het verplaatsen van de vergadering naar de donderdag helemaal niks. Bennie is Bennie en woensdag is woensdag.
De burgemeester bracht enigszins overrompeld - misschien wel verpopzak - het 'punt van orde' in: de raad moest nog maar even stemmen wat het moest worden. Woensdag of donderdag? In de groepsapp, zo gaat dat dan, van de raadsleden werd opgeroepen: donderdag! donderdag! donderdag! De Bananenboxer in Mosae Forum. En ja, het werd dus donderdag. Woensdag zagen we daarom inderdaad meer raadsleden dan bewoners in het Heegeneerke. Niet iedereen nam de burgemeester in dank af dat hij zo servicegericht is op eerste verzoek. Het is ook nooit goed. Bennie stemde met de voeten en nam de kuierlatten.
Niet goed was het ook voor de gebouwenbeheerder van de Universiteit Maastricht. Hij had zich zo verheugd op het Dies Natalis-feestje, dat is oud-Romeinse sjiek voor verjaardagsfeestje, van zijn werkgever. Die bestond 50 jaar en ZKH Willem-Alexander was ook in de Servaasbasiliek, samen met heel veel notabelen. André Rieu zong voor de sjiek. Zoon Pierre hebben we niet gezien, maar die zou volgens het stadhuis en de deskundigen van de Welstand geen idee hebben wat sjiek is. De kerstverlichting van Derlon zou op de as tussen links kunst en rechts kitsch, rechts ervan vallen.
Terug naar de gebouwenbeheerder die zich zo had verheugd. U voelt, daar ging iets niet helemaal lekker. Wat bleek? De gebouwenbeheerder had een maagdelijk wit polsbandje gekregen en werd begeleid naar de bijbehorende zitplaatsen. Ai. Zo'n kerk heeft heel veel grote pilaren moet u weten. En trouwens ook een kolenhok. En de beheerder werd pal achter zo'n pilaar gezet. Daar paste nog net een stoeltje. Weg uitzicht. Ja, er waren wel tv-schermpjes opgehangen.
De gebouwenbeheerder verliet voortijdig het feestje. Hij ging wel nog even op onderzoek uit voordat hij in de pen klom en in de online Observant in een brief zijn ongenoegen uitte. De gasten bleken ingedeeld in twaalf categorieën. Op volgorde van belangrijkheid waarschijnlijk. Je hoeft natuurlijk geen Dan Brown te zijn om de meest voor de hand liggende symboliek te ontdekken. De twaalf apostelen. We zijn benieuwd of u de andere symboliek achter de indeling in twaalf categorieën ook weet te vinden.
Ondertussen bereidt Maastricht zich ook weer voor op die drei zwoer daog. De stad kleurt weer rood, geel en groen. En eerlijk gezegd kunnen we niet wachten wat Pierre Rieu er deze keer van gemaakt heeft. De beste nar die de stad sinds lang gehad heeft en alles en iedereen een fraai verlichte opmaakspiegel voorhoudt.
De Tempeleers hebben zoals gewoonlijk weer de beste prins ooit weten te vinden. Ze hebben prins Lloyd d'n Ierste gekozen als voorganger. Niet zomaar. De Tempeleers weten natuurlijk alles, maar dan ook echt alles van namen af. Van elke naam en van elk beroep weten ze de Romeinse oorsprong te vinden. Knap! En als je dan een heer als Lloyds kiest, dan weet je je verzekerd van de beste carnaval ooit. Nomen est omen. De naam is een voorteken, wisten de Romeinen al.
Waar we niet meer helemaal meer zeker van zijn is de Aw Brögk. Er bestaat een projectgroep Zuidelijk Maasdal. En daar had - gaap - nog nooit iemand van gehoord. Dat veranderde van het ene op het andere moment. Want de dames en heren ingenieurs en landschapsarchitecten en nautische deskundigen willen ook kijken naar het obstakel Servaasbrug. Alleen al die benaming snijdt door menige ziel. Een van de iconen van de stad, gelukkig hebben we er meer blijkt nu, een obstakel noemen. Een stuk beton dat in de weg ligt, dat het water te veel tegenhoudt als de Maas hoog staat. De nu zo mooi uitgelicht brug, daar zou volgens de stadhuiselijke kenners van sjiek en sjoen Pierre Rieu vast nog wel een puntje aan kunnen zuigen.
Maastricht staat natuurlijk op zijn achterste poten. De sloopkogel tegen de Aw Brögk? In dat geval moeten ze een beetje opschieten met de nieuwe rechtbank zouden we adviseren. Want zoiets gaat leiden tot eigenrichting.
Hoewel: we sleutelen al twee millenia aan de stad. En de Aw Brögk is nog niet eens een eeuw oud. Waar hebben we het over? We hebben ook de vestingwerken afgebroken, om de stad te laten ademen en het verkeer wat meer ruimte te geven. Het Parmabastion: hup, lekker onder de grond laten zitten in Wyck. De Poort Waerachtig is natuurlijk een grote doorbraak van de oude stadsmuren.
Wel grappig dat in het jaar dat we van de Heiligdomsvaart bruggenbouwers moeten zijn, we zo uitgedaagd worden. Welke nieuwe brug zouden we kunnen maken? In het oude Europa zijn schitterende voorbeelden te vinden. Daar moeten overigens niet Hubert Mackus voor op pad sturen. Die zei dat het verhogen van de Spoorbrug in de Maas (voor dertig miljoen euro opgeknapt, twee keer gebruikt) veel te veel problemen zou geven. Om die hoogte te bereiken krijg je "zoiets als in Walibi". Walibi, het pretpark. Mackus zal met zijn gedachten wel al in de Haagse achtbaan geweest zijn. Zijn Excellentie Hubert Mackus. Hoe sjiek klinkt dat wel niet?
Sjiek en Sjoen was erbij toen Mackus dat regelde afgelopen zomer met de aanstaande vice-premier Henri d'n Ierste. Niks achterkamertjes-politiek. Gewoon in het volle zicht. Mackus is slim: die weet dat je een boom het beste in het bos verstopt. Sjiek en Sjoen voorspelt hem nog een grote bestuurlijke carrière.
