Inhoudsopgave
Dat zijn vader André wereldberoemd is, dat is bekend, maar zoon Pierre timmert lokaal behoorlijk aan de weg. Hij kocht hotel Derlon op het Onze Lieve Vrouweplein, ‘vreigelde’ wat met de Welstandscommissie en heeft plannen voor een museum in Margraten. Wat drijft Pierre Rie?
Het interview met Pierre Rieu op het kasteel van zijn vader is nog maar net begonnen of André komt de kamer binnen met in zijn hand een rood beeld van een beer. Rieu, net terug van een concert in Berlijn legt uit dat artiesten na hun concert in de Uber Arena in Berlijn als geschenk een beeldje van een beer, het symbool van Berlijn krijgen. “Ik heb er inmiddels vijftien. Geen enkele artiest heeft zoveel beeldjes van deze concertzaal,” vertelt hij trots.
Emma Kok
Pierre Rieu, die zijn vader meestal begeleidt bij de concerten over de hele wereld was er die zaterdag niet bij in Berlijn. Hij was in Theater aan het Vrijthof voor de première van de theatertour van Emma Kok, de zangeres die haar grote doorbraak beleefde na de vertolking van het lied Voilà bij de concerten van Rieu op het Vrijthof. “Ik hoef niet meer bij elk concert aanwezig te zijn,” verklaart Pierre Rieu zijn afwezigheid in Berlijn. De 44-jarige zoon van André zegt dat hij bewust meer balans in zijn leven heeft gezocht. "De concerten lopen ook zonder mij als een geoliede machine."
Spektakelmusical
Voor Pierre Rieu is deze zonnige ochtend sowieso een bijzondere dag. Zojuist is bekend gemaakt dat zijn 16-jarige dochter Linde, de oudste van een tweeling een belangrijke rol krijgt in de nieuwe spektakelmusicial Bokkenrijders die in juni in stadion De Geusselt is te zien. Pierre: “Het is spannend voor haar, want ze is van nature heel bescheiden en moet straks voor 6000 toeschouwers optreden.” Voor dochter Linde die deel uit maakt van ’t Mestreechs Volleks Tejater is het haar debuut bij een grote musical. Ze zal de rol afwisselen met Belle Noten.
Pierre Rieu kwam het afgelopen jaar regelmatig zelf in het nieuws. Door de aankoop van het bekende hotel Derlon op het Onze Lieve Vrouweplein en door de aanvaring met de Welstandscommissie toen hij zijn hotel in de ogen van die commissie iets te uitbundig had versierd tijdens kerst. Rieu kan er nu om lachen. “De verstandhouding met de Welstandscommissie is weer goed mag ik zeggen. Ik ben bezig met de uitbreiding van onze loods in Withuisveld en ik moet zeggen dat gesprek verliep heel soepeltjes. Over de aankoop van Hotel Derlon gesproken, voor Rieu was het zeker geen verrassing dat hij ooit in de hotellerie terecht zou komen. “Als ik mijn ouders moet geloven was ik al van kinds af aan bezig met ‘hotelletje spelen’. In mijn jeugd gingen we met het gezin altijd naar hetzelfde hotel in het Duitse Sauerland. We kwamen daar denk ik wel 35 jaar achter elkaar. Een echt familiehotel, waar de eigenaren elke gast kennen. In de kelder van het hotel een kegelbaan zoals veel Duitse hotels hebben en boven een gezellige ‘stube’, een bar waar ik altijd meehielp tijdens onze vakanties. Dus mijn liefde voor de hotelwereld zat er al vroeg in.”
Vegetariër
Vorig jaar deed zich de kans voor om hoteleigenaar te worden. “Ik had een lunch met de eigenaar Benoit Wesly bij Bar Verde vlak bij mijn huis. Het is mijn favoriete horecazaak. Ik ben overtuigd vegetariër en Bar Verde serveert alleen 100% plantaardig eten. Het is overigens niet de favoriete tent van Wesly, want die eet wel vlees,” lacht Rieu. “Het heeft me dat nog steeds niet vergeven, dat we daar zijn gaan lunchen. Aan het einde van de lunch vroeg ik Wesly. “Als u nog eens een hotel te koop weet, dan hou ik me aanbevolen. Wesly antwoordde meteen. “Ik verkoop je hotel Derlon! Daar was hij al een tijdje mee bezig. Ik dacht dat kan ik nooit betalen, maar toen hij een prijs noemde, dacht ik. Dat kan ik wel betalen. Bleek achteraf dat Wesly alleen het hotel exploiteerde en dat het vastgoed in andere handen was. Die eigenaren zouden ook mee moeten verkopen. De onderhandelingen duurden een tijdje, want de lunch was in februari en pas in juli kreeg ik de sleutel van het hotel en was ik eigenaar van Derlon. Nog steeds voelt dat onwerkelijk als ik het Onze Lieve Vrouweplein op kom en mijn hotel zie.”
Na de overname van het hotel stortte Pierre zich meteen op de uitwerking van de toekomstplannen voor het hotel. “Het is niet zo dat het hotel en de kamers niet in orde zijn, zoals in sommige reviews stond, maar het is wel zo dat de kamers gedateerd waren. Meteen na de aankoop zijn alle 48 kamers echter grondig schoongemaakt en opgefrist en zien ze er weer als nieuw uit, maar ondanks de opknapbeurt worden de komende maanden alle kamers volledig gerenoveerd. Ik hoop in juli, als de concerten van mijn vader op het Vrijthof beginnen, de eerste nieuwe kamers te kunnen presenteren.”
Het blijft niet bij de hotelkamers. In de kelder van het hotel liggen Romeinse resten. De kelder is ook de ontbijtruimte voor hotelgasten en toeristen kunnen met een gids de Romeinse overblijfselen bezoeken, maar dat het nu een belevenis is, kan Rieu niet zeggen. “Ik kom uit de entertainmentsector. Dat is mijn passie. Een bezoek aan de kelder van het hotel moet echt een beleving worden. Ik kan er nog niet veel over zeggen, behalve dat het spectaculair wordt, maar met groot respect voor de geschiedenis.”
Vizier
Bijzonder wordt ook het nieuwe horecaconcept van het hotel, al laat Rieu ook hier niet het achterste van zijn tong zien. “Er komt een concept uniek voor Europa. Ik moet op die plek ook iets unieks verzinnen, want hoe gek het ook klinkt als je op het Onze Lieve Vrouweplein gevestigd bent, we liggen toch ‘uit de loop.’ De terrassen en restaurants vullen zich eerst aan de overkant waar een aantal zaken ligt, pas dan is ons terras in het vizier. Het heeft voor mij ook geen zin om hetzelfde te gaan doen als de overige horecazaken. Ik heb een nieuwe kok aangenomen en met hem ontwikkel ik het nieuwe concept dat in Maastricht, maar ook daar buiten nog niet bestaat. En nee, het is niet de ambitie om voor een Michelinster te gaan. We willen de horeca van ons hotel vooral voor een breed publiek toegankelijk maken.”
Je zou denken dat Pierre met al zijn activiteiten nauwelijks nog aan slapen toekomt, maar dat valt mee. “Ik heb echt wel zeven uur slaap per nacht nodig. Ontspanning vindt hij in het restaureren in oorspronkelijke staat van militaire voertuigen uit de Tweede Wereldoorlog, een grote passie van Rieu. “De woensdagavond is heilig voor mij. Dan ben ik met 45 vrijwilligers te vinden in de loods waar we de hele avond werken aan de voertuigen. Dan komt de vlaai op tafel en hebben we een gezellige groep met een heel divers gezelschap. We noemen onze groep 50 Shades of Green. De woensdagavond is voor mij echt ontspannen.”
Museum
Zijn passie voor de Tweede Wereldoorlog heeft er ook toe geleid dat Rieu plannen heeft voor een eigen museum. “We zitten in de onderzoeksfase voor een museum. Er zijn heel enthousiaste geluiden vanuit Margraten om het daar te vestigen. Het moet een belevingscenter worden waarbij we de Tweede Wereldoorlog gaan gebruiken als middel om het kritisch denkvermogen van de jeugd aan te wakkeren. Dat gaan we op een unieke manier doen.”
Terug naar hotel Derlon. Voor het interview worden foto’s gemaakt van Pierre bij het hotel. Voor de gelegenheid draagt hij een witte blouse. En met een reden. “Ik werd laatst aangesproken door een oudere dame die me feliciteerde met de aankoop van het hotel en dat ze zo blij was dat het in Maastrichtse handen bleef. “Maar”, zei ze. “Hoe jij er bij loopt…dat kan echt niet. Dat klopt, want ik draag eigenlijk altijd een t-shirt, maar voor deze gelegenheid dus een nette, witte blouse. Ik heb me de kritiek van deze vrouw aangetrokken,” lacht Rieu.
Peter Eberson
Van onze redactie
