De Nieuwe Ster heeft rol te spelen in de Maastrichtse samenleving

OBSERVATIES
2026 - week 42

Lang geleden was ik student. Ik denk met genoegen en ontroering terug aan die tijd. Met name aan mijn tweede studie, want bij de eerste ben ik gesjeesd. Maar na mijn gedwongen ‘doorstart’ liep alles op rolletjes en studeerde ik vrij vlot af.

Ik ben de eerste om toe te geven dat het studeren aanvankelijk voor mij te vroeg kwam, waardoor iedere eerste studie na de middelbare school kansloos was geweest en ik beter eerst verder had kunnen rijpen. Maar er was nog een reden waardoor de tweede poging veel kansrijker was.

Waren bij mijn eerste studie de docenten op het oog dienstkloppers, die docent waren geworden omdat de carrière elders op dood spoor was gelopen, hoe anders was dat bij studie twee. Dáár waren de docenten toppers op hun vakgebied, of op weg naar de top, in academia of daarbuiten. Bovendien was er een veel sterkere, persoonlijkere band tussen de studenten en hun faculteit. Docenten leken veel meer betrokken bij wel en wee van hun studenten.

Dat laatste betekende niet dat iedere student hoe dan ook wel door de studie heen gesleept werd. Integendeel, de begeleiding - met name in het eerste jaar - was intensief, maar uiteindelijk diende de student over voldoende zitvlees te beschikken om tentamens te halen. Dat was niet iedereen gegeven. Van alle eerstejaars was na een jaarafloop van het eerste jaar een derde deel van een afgehaakt.

Een bepaalde vakgroep, met een verplicht en groot vak in de doctoraalfase, had als officieuze zinspreuk: ‘Wij nemen de student serieus, en dat zal hij merken ook’. Om in dat kader vervolgens vervolgens iédere student (m/v)- zo’n tweehonderdvijftig per jaar - mondeling tentamen te laten doen. Het tentamen duurde drie kwartier per student.

Dat was natuurlijk een enorme belasting voor de docenten van de betreffende vakgroep, veel groter dan wanneer de tentamens schriftelijk zouden zijn afgenomen. Maar de studenten wilden één-op-één voor de hoogleraar of andere docent niet afgaan en bereidden zich meer dan goed voor. De resultaten waren over het geheel dan ook veel beter dan bij de tentamens van andere vakken.

Door de studenten op deze wijze serieus te nemen en ze op scherp te zetten voor het tentamen, werden veel betere resultaten behaald. De studenten namen zichzelf en hun taak - scoren op het tentamen - duidelijk ook serieus.

Elkaar en jezelf serieus nemen. Dat is wat Maastricht ook nodig heeft, net als iedere samenleving. In de afgelopen weken moest ik daar meerdere malen aan denken. Zo kan een wethouder niet om de duidelijke wensen van de gemeenteraad heen. Raadsleden hebben hun kiezers serieus te nemen door debatten goed voor te bereiden en zoveel als mogelijk te bereiken in onderhandelingen. Ondernemers moeten kunnen ondernemen, maar ze zijn niet alleen op de wereld en hebben zelfs een maatschappelijke verantwoordelijkheid. De burger moet zich informeren en zijn stem ten volle laten gelden.

De journalisten van De Nieuwe Ster hebben zich ten doel gesteld serieus verslag te doen van het nieuws van Maastricht en de lezer ook van duiding te voorzien. Daar hebben ze zelfs voor eigen rekening en risico een onderneming aan gewijd.

Het journalistieke product van DNS concurreert met dat van andere partijen, die deels afhankelijk zijn van subsidie, maar altijd van advertentieverkopen. Dan is de wijze van presentatie van het product - online en gedrukt - van levensbelang. Een stuk met een nietszeggende kop wordt niet gelezen.

De Nieuwe Ster heeft een rol te spelen in de Maastrichtse samenleving. Vaak genoeg leveren berichten en analyses de aanzet tot vragen in de gemeenteraad of andere acties. Andersom zijn de media - mits de stukjestikkers zichzelf als journalist serieus blijven nemen en niet klakkeloos alles overnemen - geschikt om de boodschap van een politicus over te brengen.

Soms valt het me op dat een bepaald raadslid wel erg veel ruimte krijgt in De Nieuwe Ster. Maar, zo weet ik, dat ene raadslid zit net als De Nieuwe Ster steevast bij elke vergadering van de welstandscommissie en krijgt zo de aandacht. Hij neemt zichzelf en zijn rol als volksvertegenwoordiger dus simpelweg serieus. Anderen kunnen daar een voorbeeld aan nemen.

Een stad als Maastricht heeft het ook nodig dat meerdere journalistieke media vragen stellen waar nodig. Daar wordt de stad beter van. De vasthoudendheid van De Nieuwe Ster maar ook van De Limburger op enkele dossiers, waar steeds het door de gemeente vasthouden aan geldende regelgeving leidde tot ongewenste uitkomsten voor burgers en ondernemers, heeft voor aanpassing van het beleid gezorgd. Met dank aan raadsleden die de journalistiek, zichzelf én de burger serieus namen.

Andersom moet de journalistiek ook tegen een stootje kunnen. Wie kaatst, kan immers de bal verwachten. De Nieuwe Ster kiest op thema’s positie, zoals de redactie van landelijke kranten een hoofdredactioneel commentaar kennen, en de gekozen lijn kan uiteraard niet iedereen behagen.

De kritieken die mij onder ogen komen, vooral op sociale media, gaan alle kanten op. Soms is De Nieuwe Ster polariserend, lees ik, soms extreem rechts, soms niet uitgesproken genoeg.

Een enkele keer stuurt een ambtsdrager een zuur bericht aan De Nieuwe Ster omdat een stuk hem niet aanstaat. Het is maar goed dat dat bericht de krant niet gehaald heeft, want het gebrek aan distantie en zelfbeheersing van de schrijver was stuitend.

Als De Nieuwe Ster íets is, is het pro-ondernemerschap, binnen en buiten de commerciële wereld. Dat heeft ongetwijfeld te maken met het ondernemerschap van de eigenaren van De Nieuwe Ster die zelf ook een groot deel van het journalistiek-inhoudelijke werk voor hun rekening nemen. Als je verantwoordelijk bent voor het voortbestaan van een bedrijf en er ook zelf van moet leven, kijk je met aandacht en waardering naar de initiatieven van andere ondernemers. Je leeft ook mee met ondernemers in zwaar weer.

En ondernemers houden ‘van nature’ niet van verspilling van belastinggeld of van onnodig beknellende regelgeving. Wees gewaarschuwd, zo u dat niet al bent, bestuurders van Maastricht!

Sphinx