Rech oet ’t hart vaan Beppie!

Je kunt iemand al jaren persoonlijk kennen en toch tot de ontdekking komen dat je lang niet alles van die persoon weet. Dat overkwam mij tijdens Beppie 8.0. Geen traditioneel jubileumconcert ter gelegenheid van haar tachtigste verjaardag, maar een avond waarop Beppie Kraft iets veel waardevollers aan Maastricht gaf: haar eigen verhaal.

Door Bert Garnier

Beppie Kraft behoeft in Maastricht nauwelijks een introductie. Vraag een Maastrichtenaar wie Beppie is en vrijwel iedereen kent haar. Haar liedjes, haar optredens, haar humor, haar vader Sjeng en waarschijnlijk ook haar reputatie als zakenvrouw. Maar kennen we Beppie daarmee ook écht? Dat is de vraag die bij mij na deze avond bleef hangen. Ik ken Beppie persoonlijk en juist daarom vond ik de opzet van Beppie 8.0 zo bijzonder. Achter een artiest die bijna zeventig jaar in de openbaarheid staat, blijkt nog een wereld aan verhalen te zitten die het grote publiek nauwelijks kent.

Niet zingen, maar vertellen

Journalist Bas van Mulken heeft deze avond een belangrijke rol. Niet als presentator die alleen maar aankondigingen doet, maar als gesprekspartner. Hij geeft Beppie de ruimte en vraagt door. Dat levert een dialoog op waarin Beppie zichzelf kan zijn. De zaal luistert. Echt luistert. Soms aandachtig en muisstil, dan weer bulderend van het lachen. Want wie Beppie kent, weet dat humor nooit ver weg is. Ook niet wanneer het leven een minder vrolijke afslag neemt. En juist die afwisseling maakt de avond geloofwaardig.

Dat meisje van elf

Het is bijna niet voor te stellen dat die lange carrière ooit begon met een meisje van elf jaar. In 1957 stond Beppie op het Vrijthof en zong ze de vastelaovendsschlager Zjeng de Moneka, geschreven door Pie Bex. Niemand kon toen vermoeden wat daarna zou volgen. Maar Beppie 8.0 is geen avond waarop alle successen nog eens worden afgestoft. Beppie vertelt juist over wat er achter die successen gebeurde. Over werken. Over ondernemen. Over een gezin. Over keuzes maken. Over verantwoordelijkheid nemen. En natuurlijk over liefde.

Pierre

Want wie het levensverhaal van Beppie vertelt, kan niet om Pierre Knubben heen. Hun verhaal begint in de jaren zestig. Beppie was leadzangeres bij The New Rising Stars, het huisorkest van Telstar. Pierre moest als trompettist invallen voor zijn broer. En toen gebeurde wat zich niet laat plannen: de vonk sloeg over. Met een brede lach vertelt Beppie hoe ze Pierre uiteindelijk een dancing in wist te krijgen. Daar dansten ze samen de tango. Het zou hun dans worden. In 1967 trouwden ze. Wanneer Beppie over Pierre praat, verandert er iets. Natuurlijk is er de bekende humor. Ze vertelt ook over de meningsverschillen die bij ieder huwelijk horen. Maar boven alles hoor je respect. Pierre liet zich volgens haar nauwelijks uit de tent lokken en werd zelden kwaad. Ze waren verschillend en tegelijkertijd onafscheidelijk.

Woensdagmiddag was voor thuis

Misschien vond ik de verhalen over Beppie als moeder nog wel interessanter dan sommige verhalen over haar carrière. Want terwijl Limburg Beppie Kraft als artiest zag, waren er thuis Rob en Joyce. Hoe druk haar agenda ook was, de woensdagmiddag en de zondag probeerde ze voor haar kinderen vrij te houden. Het zegt iets over een kant van Beppie die op het podium gemakkelijk uit beeld raakt. Achter het artiestenleven moest ook gewoon een huishouden draaien en wilde een moeder er voor haar kinderen zijn.

'Harde zakenvrouw'

En dan dat andere etiket: Beppie de harde zakenvrouw. Ze loopt er niet voor weg. Maar haar uitleg is veel minder spectaculair dan het etiket doet vermoeden: afspraak is afspraak. Wie een contract sluit, komt dat contract na. Punt! Samen met Conny Peters droeg ze bij Marlstone verantwoordelijkheid voor een onderneming. Aan het einde van de maand moesten medewerkers hun salaris krijgen. Daarvoor moest gewerkt en verkocht worden. En dus ging Beppie zelf op pad om cd's aan de man te brengen. Dat is geen hardheid. Dat is verantwoordelijkheid nemen. Het leverde mij in ieder geval een ander beeld op van die veelgebruikte typering 'harde zakenvrouw'. En alsof haar levensloop nog niet veelzijdig genoeg is, komt ook haar periode als telefoniste bij V&D voorbij. Beppie weet er zo over te vertellen dat de zaal dubbel ligt.

De andere Beppie

Ook haar jaren als Berb & Gradus, samen met Math Haaken, mogen niet ontbreken. Het duo zette jarenlang zalen in heel Limburg op zijn kop. Maar opnieuw blijft bij mij niet alleen het succes hangen. Het is de manier waarop Beppie Math bedankt. Na de vele optredens door heel Limburg zorgde hij ervoor dat zij weer veilig thuis kwam. Decennia later spreekt ze daar nog steeds met warmte en dankbaarheid over. Dat zegt iets over Beppie. Mensen die een belangrijke rol in haar leven hebben gespeeld, worden niet vergeten.

Geen muziek om de muziek

Natuurlijk wordt er gezongen. Maar deze keer staan de liedjes in dienst van haar verhaal. Met een vijfmansformatie onder leiding van Joep Servais kiest Beppie onder meer voor V'r leve!, Zweve op de wind vaan vendaog en Danse tot in 't mörgeleech. Juist daar vond ik haar op haar sterkst. Geen behoefte om op haar tachtigste nog eens te bewijzen hoeveel power ze heeft. Geen muzikale krachtpatserij. De begeleiding is verzorgd en ingetogen en geeft haar alle ruimte. En dan hoor je soms die emotie in haar stem. Gewoon Beppie..!

Rech oet ’t hart

Wie is Beppie? Aan het einde van de avond kwam ik terug bij de vraag waarmee ik eigenlijk begon. Wie schuilt er achter de naam Beppie Kraft? Na Beppie 8.0 is mijn antwoord langer geworden. Een echtgenote, moeder, huisvrouw, zakenvrouw, platenbaas, zangeres, komiek, dochter van Sjeng en Marie, zus en vriendin. Een vrouw die grote successen heeft gekend, maar ook afscheid heeft moeten nemen van mensen die haar dierbaar waren. En bovenal iemand die humor gebruikt om het leven, ook wanneer het tegenzit, tegemoet te blijven treden. Daarom vond ik Beppie 8.0 een mooi geschenk van Beppie aan Maastricht.  Niet omdat ze ons nog één keer haar grootste successen laat horen. Die kennen we. Ze geeft ons iets wat veel zeldzamer is.

Ze laat ons kennismaken met zichzelf.

En dan komt uiteindelijk toch die onverwoestbare Beppie weer tevoorschijn. De vrouw die liever vooruitkijkt dan achterom. Laot de zon in dien hart. Na alles wat deze avond verteld is, klinkt dat ineens niet meer alleen als een bekende hit. Het klinkt als haar levensmotto.

Laot de zon in dien hart. Laot ’t gewoen gebäöre……….

Bert Garnier