Samen eten in Daalhof tegen eenzame zondag

Inhoudsopgave

In de kerk van Daalhof kan sinds kort iedere tweede zondagavond van de maand gedineerd worden voor een symbolische bijdrage van 2,50 euro. De aftrap was een succes, dat nu al vraagt om uitbreiding.

Door MARIANNE LUBRECHT

“Behalve alle mensen die zich hadden aangemeld waren er ook een paar gasten op de bonnefooi gekomen. Daar maken we dan toch plaats voor,” vertelt pastoor René Schols. “We willen een buurtherberg zijn waar iedereen welkom is, en niemand te horen krijgt dat er geen plaats voor hem is, zoals tweeduizend jaar geleden in Bethlehem gebeurde met de ouders van Jezus. Samen eten is meer dan een maaltijd, dat willen we uitdragen.”

“Het naar elkaar omkijken, daar ontbreekt het in deze tijd wel aan,’ meent pastoor Schols van de parochiefederatie Johannes Paulus II. “Eenzaamheid, je niet gezien voelen, weten dat zich niemand om je bekommert, dat heeft een enorme impact. Dat is een van de redenen geweest dat de kerk het initiatief heeft geopperd om mensen bij elkaar te brengen. Op de in dit opzicht misschien wel de moeilijkste dag van de week: de zondag.”

“We hebben een donatie van de Vincentiusvereniging gekregen om deze maaltijden mogelijk te maken, maar voor het overige wordt alles onbezoldigd gedaan,” zegt pastoor Schols.

De eerste indruk is die van een gezellige familiereünie. Iedereen is door de hartelijke gastheren- en vrouwen voor het begin van de maaltijd van een drankje voorzien, en aan gespreksstof blijkt er geen gebrek. Mensen die elkaar nog nooit eerder ontmoet hebben, halen herinneringen op aan hun schooltijd, vertellen over kinderen -en kleinkinderen, keuvelen over het kleine nieuws in de stad.

Een van de gasten is Cor Croonen, 96 jaar. Hij vertelt enthousiast over de volkstuin die hij 30 jaar heeft gehad, over de 70 jaar die hij bij de Mastreechter Staar zong, een trouw die beloond is met een erelidmaatschap. Met Pasen overleed zijn geliefde echtgenote. “‘U kunt gewoon komen, zei de pastoor tegen mij’,” vertelt mijnheer Croonen. “Ik was blij met de uitnodiging. Mijn vrouw en ik hadden een heel gelukkig huwelijk, en ze was het middelpunt van het gezin. Bijna zeventig jaar getrouwd, en nu alleen. Wat dat betekent heeft pastoor Schols goed ingeschat.”

“Iedere euro is vijf keer omgedraaid,” zeggen de twee kokkinnen Jacqueline Knubben en Naomi Halder. “We willen een verse maaltijd serveren, die met liefde is bereid. Maar tegelijkertijd is het budget beperkt. Dat is uiteraard een uitdaging, maar daarvoor ben je bij ons aan het goede adres. Wij weten als geen ander hoe je dat voor elkaar krijgt.”

Zelden is er waarschijnlijk met een donatie van de Vincentiusvereniging zo bewust en spaarzaam omgegaan. Er is gewikt en gewogen. Reclames zijn uitgeplozen. En bovendien zijn Naomi Halder en Jacqueline Knubben ook nog eens vele winkeliers in de Brusselsepoort en op Daalhof langsgegaan. “Overal kregen we iets, en vooral hartelijke woorden. Het zijn deze mensen die waarschijnlijk heel goed aanvoelen hoe belangrijk dit soort initiatieven is.”

“Wij openen ons hart en onze oren,” zegt pastoor Schols een paar dagen later. “Het gaat om de verbinding. Geloof, leeftijd, draagkracht, nationaliteit… allemaal niet belangrijk. We vragen geen doopbewijs. Iedereen is van harte welkom. Maar wel graag even aanmelden,” zegt pastoor Schols met een glimlach.