Inhoudsopgave
Deze week waren de verkiezingen en dat is onder meer te merken aan het aantal vragen dat de raad stelt aan het college. Voor de verkiezingen een manier om je nog even snel te profileren, ook al is het als toetsenbordridder voor de Bühne. Na de verkiezingen kun je je harnas natuurlijk wel even afdoen en hoef je geen lansen meer te breken.
Gelukkig hebben we kritische lezers die wel mee blijven kijken wat er in en ook buiten Maastricht gebeurt. "Wij waren gisteren in het Nederlands Fotomuseum Rotterdam. Daar hebben ze om een trapgat te realiseren in het monumentale Santos gebouw per verdieping ruim 30 balken doorgezaagd en verwijderd. Over 6 verdiepingen zo’n 200 balken en dat in een rijksmonument!"
Dat schrijft Karel GL Meijers. "Ik moest gelijk aan Balkgate in Maastricht denken. Negentig centimeter tegen ruim 1000 meter. Maar ja in Rotterdam denken ze waarschijnlijk groot. Met vriendelijke groet." Hij stuurde ons onderstaande foto.
Overigens: ook in Maastricht kunnen we wel op zijn Rotterdams denken. Wij hebben de historische affuitenloods dezer dagen vakkundig gesloopt. Daar sneuvelden ook honderden historische balken.
Wie in Maastricht spreekt over monumenten, heeft het daarbij vaak in één adem ook over de Welstandscommissie. We kregen veel reacties binnen op het verhaal dat ook Pierre Rieu van het Derlon-hotel moet inschikken. Een rode strik met Kerstmis werkte als de spreekwoordelijke rode lap op een stier. Rood! Dat is in Maastricht niet de kleur van de liefde, maar een verboden kleur. Als Pierre volgende Kerst weer met lampjes aan de gang wil, moet hij eerst bij de smaakpolitie langs. Onderstaand een van de reacties, die aangeeft hoe Maastricht over deze kwestie denkt.
"Beste Welstands- en Monumentencommissie (WMC) en College van burgemeester en wethouders van Maastricht. Ondanks het feit dat er momenteel echt wel meer prangende zaken voor u spelen, meent u zich desondanks te moeten uitspreken m.b.t. de recente kerstverlichting van hotel Derlon. Ongeacht welke andere Nederlandse stad zou een dergelijk initiatief wellicht omarmen. Maar zo niet Maastricht. Hier is men klaarblijkelijk op hun teentjes getrapt en haalt men werkelijk ‘alles’ uit de kast om een vervolg op voorhand al als kansloos te classificeren. Ergo: Een advies van mijn kant in deze zou zijn: “Neem alstublieft weer plaats onder dezelfde staan als waar u vandaan bent gekomen en laat de zich verder ontwikkelende wereld aan u voorbijgaan. Dan kunt u er ook geen aanstoot meer aan nemen. Succes Maastricht!"
Dan moeten we natuurlijk ook nog even terug naar wat ons zo al opviel in de verkiezingsweek.
Dat was om te beginnen Willem Schneider. Het is eigenlijk gewoon fun om zijn Facebook-pagina in de gaten te houden. Zo leerden we een nieuw woord kennen: Brem. In de zin: "Wie niet stemt dat is een brem." Prachtig! Zo bleek hij ook een verwoed verzamelaar te zijn van stempassen. En Willem is ook handig met AI. Hij voorzag de meestal in muisgrijs geklede Henri Bontenbal van een wat kleurrijkere outfit. Met Karrewiel! Kijk, dit zijn de paradijsvogels waar de lokale journalistiek het natuurlijk ook van moet hebben. We gaan er nog veel van horen: Schneider komt met 380 voorkeursstemmen in de raad. De eerste 'reiziger' in de raad, zoals hij het zelf noemt.
Maar je hebt natuurlijk altijd baas boven baas. De Lange, niet van de Karrosseer maar van D66, wist het zelfs gedaan te krijgen dat alle dik 103.000 stemgerechtigde Maastrichtenaren in een officiële envelop van de gemeente, op een officieel document met het wapen van de gemeente én een hologramzegel erop, een keihard stemadvies kregen. Zelfs in hoofdletters, in kapitalen zeggen vormgevers dan. STEM PAS. Waar het natuurlijk om gaat is de tussenruimte tussen de M en de P. Die minieme spatiëring betekent natuurlijk een wereld van verschil. Twee woorden zeggen meer dan één. Het is net als de ruimtes tussen de noten die de muziek maakt. En STEM PAS, dat deden maar liefst 682 mensen. De Lange werd even aan het wankelen gebracht door de machtsovername door Marlou Jenneskens bij D66. Maar de Lange is back.
Een gevalletje framing was er ook bij Manon Fokke. Hoe kun je het verlies zo klein als mogelijk voorstellen? Juist: door dat verlies te bagatelliseren. De PvdA had graag de vierde restzetel behouden. Lees: Dat restje ligt nu in de roeij tuut vaan Sjonnie en we hebben nog steeds die drie echte volwaardige zetels. Dus het valt wel mee. Dat is de slim verpakte boodschap. Een spindoctor waardig. Maar de waarheid anders opgeschreven luidt zo: de kiezer heeft gesproken en het worden twee zetels. We hebben een derde restzetel gekregen.
Een historisch dieptepunt overigens voor de sociaal-democraten. Dat vinden we niet zo Sjiek, Manon Jokke.
We kregen ook post van Gerard Hover, emeritus-pastoor. Met een beetje een Dan Brown-achtige zin. Lees mee. Over een geheime hendel in de kerk waarover de koster meer kan vertellen.
In de uitgaven van de Nieuwe Ster van 14 maart jl. staat te lezen dat "het geen wonder is dat velen nog nooit in de Matthiaskerk zijn geweest, want jarenlang was de Mathijs bijna hermetisch gesloten want alleen toegankelijk tijdens de vieringen". Deze opmerking klopt zo niet. De eerste 20 jaar van mijn dertig jarig verblijf als pastoor kon men iedere middag de kerk bezoeken. Leden van de Broederschap, ere wie ere toekomt, hielden dan toezicht om vernieling en ontvreemding te voorkomen. Ter beveiliging van de oppassers en van de kerk werd op een geheime plek een hendel - een paniekalarm - aangebracht waarmee rechtstreeks de politie gealarmeerd kon worden. Koster Vincent Kranen kan hier meer over vertellen. Echter de belangstelling was minimaal. Er waren middagen dat niemand of slechts drie à vier personen de kerk bezochten. De gratis folders met een beschrijving van het interieur werden nauwelijks aangeraakt. Op den duur konden we natuurlijk niet langer van de Broederschap verlangen urenlang, 's winters vaak in een ijskoude kerk, toezicht te houden. Het valt toe te juichen dat weer een poging ondernomen wordt de prachtige kerk onder de aandacht te brengen. Het mooiste echter zou zijn wanneer in deze kerk, zoals voorheen, ook weer iedere dag een H. Mis gevierd zou worden, ook al komen er maar een paar gelovigen."Want", zo schreef professor Josef Ratzinger - de latere Paus Benedictus - , "wanneer een kerk niet doorademd wordt met gebeden, verwordt zij tot een museum".
We schreven het al: in de aanloop naar de verkiezingen worden er altijd veel raadsvragen gesteld. SAB van Jos Gorren wilde weten waarom bij het vergroenen van de Sphinxlunet bomen niet aan twee kanten zijn aangeplant. Als de partij van de voorzitter van een volkstuinvereniging zo'n vraag stelt, zijn we natuurlijk extra alert. Het antwoord:
"Deze zijde van de straat is de zonzijde en is daarmee de meest geschikte locatie voor het aanplanten van nieuwe bomen en struiken. Dit zorgt op hete dagen voor schaduw op trottoir en bebouwing, waardoor het ter plaatse minder heet wordt. Bomen aan de andere zijde zouden reeds in aanwezige schaduw komen en zijn daarmee minder effectief als het om het bestrijden van hittestress gaat." Dat heeft allemaal een hoog open deur-gehalte.
En dan moeten we het toch nog even hebben over ego's. Kleine ego's en grote EGO's. Je vraagt je soms af hoe die allemaal passen in de raadszaal in Mosae Forum. Weer zestien kopstukken van partijen in de raad. Benieuwd wie als eerste weer gaat afsplitsen, al dan niet terecht zijn zetel meeneemt en 'groep-17' wordt. De invloed van al die ieniemienie-partijtjes is natuurlijk ook ieniemienie. Maar allez, wie weet. Ooit - in 1970 - haalden de Kabouters onder leiding van provo Roel van Duijn vijf zetels in de Amsterdamse gemeenteraad. Het kan wél, zou D66 zeggen. Maar in Maastricht zou ons advies toch zijn: Kabouters aller gezindten, verenigt u. Richt een grote lokale partij op, kies een nieuw fris gezicht, nieuwe frisse rood-witte clubkleuren en een nieuw logo. En een korte inclusieve naam die - met een warme ondertoon - het lokale belang uitstraalt. WijMaastricht of zoiets. Misschien komt binnenkort welk een ervaren bestuurder vrij om de lokale democratische kar te gaan trekken.
