Sphinx

OBSERVATIES

Ik liep weer door de stad, met dit keer Portishead op de oortjes, muziek uit een eerdere jeugd. ‘Give me a reason to love you’ op vol volume. Mijn tred paste zich aan aan het nummer.

Lopend door de Gubbelstraat vroeg ik mezelf af of de verbrijzelde ruiten van het Mosae Forum vers zijn, of dat het gaat om molestaties uit eerdere weken en maanden. In de diepte aan de noordkant van het winkelcentrum, daar waar tot enkele jaren geleden de mooiste delicatessenwinkel van de stad gevestigd was, is er nog steeds geen opvolgende huurder ingetrokken. Trouwens, is er sinds de oplevering van het Mosae Forum ooit een moment geweest waarop alle ruiten heel en ongeschonden waren? Waarschijnlijk niet.

Het Mosae Forum, gelegen onder de kantoren van het merendeel van de Maastrichtse ambtenarij, is voor een deel het afvoerputje van Nederlandse asielbeleid. Er is al jaren sprake van een permanente toestroom van randfiguren richting het Mosae Formum. Ik zal dat uitleggen.

U moet weten dat het hier opvallend vaak mannelijke asielzoekers betreft die, mogelijk met de beste bedoelingen maar helaas zonder reëel perspectief, naar Nederland zijn gekomen en zelfs grote risico’s hebben moeten nemen. Ze melden zich keurig als asielzoeker en doen een asielaanvraag. Echter, na het verlaten van het aanmeldcentrum in Ter Apel nemen ze een enkele reis Maastricht, komen hier op straat meteen met verkeerde types in aanraking, en plegen allerlei strafbare feiten. Dat laatste onder meer om te kunnen eten én om drugs te kunnen kopen, want binnen no time raken ze hier verslaafd. Centrum van activiteiten is helaas ons Mosae Forum en omgeving; daar keren ze ook steeds terug na aanhouding en heenzending door de politie. Vanuit mijn functie had ik hier goed zicht op.

Dit scenario doet zich tientallen keren per jaar voor. Als je drie van deze figuren op het bankje bij de buitenlift van het Mosae Forum ziet zitten, zou je vaak met recht en reden kunnen denken; daar zit gemiddeld voor meer dan twintig pagina’s justitiële documentatie bij elkaar.

Het is om moedeloos van te worden, en niet alleen voor de politie. Denk eens aan hun slachtoffers, waaronder de winkeliers. Waarom zouden wij deze lieden nog een plek in Nederland moeten gunnen? Wat dachten ze zelf, toen ze zonder serieuze vooruitzichten naar Nederland vertrokken?

Maar ik moest tijdens mijn wandeling al snel ook denken aan mijn vrienden uit Iran en Armenië. Enkelen van hen stonden zondag op de Markt feest te vieren vanwege de onthoofding van het brute Iraanse regime en om de dood van Ayatollah Khamenei in het bijzonder.

Mijn vrienden hebben ook in Ter Apel gezeten. Ik heb ze leren kennen als collega-vrijwilligers en op het schoolplein van onze kinderen. Ze zijn niemand tot last en werken hard voor hun geld. Sterker nog, ze zijn een verrijking voor Nederland want als kunstenaars en in de wetenschap doen ze hier (en een enkeling zelfs wereldwijd) mee op het hoogste niveau. Maar bovenal, ze zijn door en door aardig, attent en behulpzaam. Als je deze mensen op een ochtend tegenkomt en je maakt een praatje met hen, denk je daar ‘s avonds glimlachend aan terug en dan voel je opnieuw hun warme betrokkenheid.

Mijn vrienden hebben het Nederlanderschap - de hoofdprijs dus - wat mij betreft meer dan verdiend. Ze bieden ons land en mij als hun vriend veel meer dan ze terugvragen. Maar, zoals u doorhebt, ben ik inmiddels mogelijk niet meer objectief.

Ik loop in gedachten verder. Wie laat je hier toe, en wie dus niet? Wie krijgt en Nederlands paspoort, wie niet? Zou ‘Give me a reason to love you’ eigenlijk een goede basis voor een rechtvaardig asiel- en naturalisatiebeleid zijn?