Inhoudsopgave
OBSERVATIES 2026 week 9
Ik liep weer door de stad, maar minder in gedachten verzonken dan gebruikelijk. Door een artikel in Observant Online (23 februari 2026) keek ik vrij bewust naar de historische, beschermenswaardige gevels van het Maastrichtse centrum. Onder de titel “TU Delft deelt namen demonstranten met politie, AP vraagt opheldering” werd in het artikel de volgende inleiding gegeven:
“NEDERLAND. De TU Delft speelt de namen van actievoerders op de campus door aan de politie. De Autoriteit Persoonsgegevens wil van de universiteit en de politie weten hoe dit geregeld is en vraagt om opheldering. Aan de Universiteit Maastricht heeft dit nooit gespeeld, antwoordt de UM-woordvoerder desgevraagd. "We hebben geen namen van studenten of medewerkers gedeeld met de politie. Er bestaan geen afspraken (of een convenant) met de politie hierover." “
Het ging dus over de opstelling van de universiteit tegenover demonstrerende studenten of medewerkers, leden van de eigen academische gemeenschap. De TU Delft is op het oog minder huiverig om persoonsgegevens met de politie te delen dan in Maastricht. Daar (in Delft) gebeurde dit delen zelfs al voorafgaande aan een aangekondigde demonstratie zodat door de politie een risico-inschatting kon worden gemaakt. In Maastricht wil de universiteit niet optreden tegen lieden uit de ‘eigen academische kring’ waartegen het vermoeden kan bestaan dat ze voor problemen gaan zorgen, is de teneur van het artikel.
Ik geef graag toe dat ik zoals velen gek ben op onze stad, en dat ik deze het liefst ongeschonden doorgeef aan de volgende generatie. Ik heb niet veel met wildplassers of -plakkers, en ook niet met gekken en dwazen, die schrijven op muren en glazen. Ik hecht aan mijn rust en eigendom, en ben hopelijk een ander ook niet tot last.
Tegelijk ben ik een democraat en wil ik dat iedere stem gehoord kan worden. Toen deze week op het bordes van Paleis Huis ten Bosch het luchtalarm, dat demonstranten lieten loeien als protest tegen het kersverse kabinet-Jetten, duidelijk hoorbaar was, koos ik de kant van de inventieve demonstranten. In de Palestina-discussie heb ik een draai gemaakt. Ik ben ook minder pro-auto dan ik ooit was, een en ander waarschijnlijk door de invloed van de aanhoudende demonstraties.
Maar er zijn grenzen. In De Nieuwe Ster zijn in de afgelopen maanden diverse voorbeelden voorbijgekomen van demonstraties die te ver zijn gegaan. Strafwaardig gedrag is, zo lijkt het, straffeloos gebleven.
Het demonstratierecht van de een mag het recht van de ander, bijvoorbeeld het recht van de eigenaar van een pasgeverfd monument, maar ook het recht van de politie-ME-er om na afloop van een demonstratie ongeschonden terug naar zijn of haar familie te kunnen terugkeren, niet te zeer inperken. Sterker nog, het door middel van ernstige strafbare feiten willen bevorderen van maatschappelijke veranderingen kan onder de definitie van terrorisme worden geschaard.
Daar zou niemand aan mee moeten werken, ook de Universiteit Maastricht niet. Onder omstandigheden bestaat zelfs de wettelijke plicht om informatie met de politie te delen.
Ik probeer me - al wandelend - een beeld te vormen van de moeilijke positie van het Maastrichtse universiteitsbestuur. Hopelijk weegt het bestuur mee dat de universitaire gemeenschap op allerlei wijzen verbonden is met de verdere maatschappij. Die geeft de universiteit en de daaraan verbonden personen veel vrijheden en middelen, deels uit belastingopbrengsten, en daar staan plichten tegenover.
Uiteraard is daar de plicht om deugdelijk onderwijs te geven en onderzoek te verrichten. Verder is de universiteit als vastgoedeigenaar mede-hoeder van het erfgoed van Maastricht, oftewel van het economische ‘goudklompje’ van de onvolprezen wethouder John Aarts. De universiteit is buur en buurtgenoot van vele bezorgde maar goeddeels zwijgende burgers, zij is werkgever van een groot deel van de Zuid-Limburgse beroepsbevolking, zij is - als academische gemeenschap - hopelijk het licht op het pad van generaties integere studenten en onderzoekers.
Zij allemaal ‘stakeholders’ en verdienen het dat niet te lichtzinnig met hun belangen omgesprongen wordt ten gunste van enkelen waarvan kan worden vermoed dat zij de wet gaan overtreden.
Van onze redactie
