Inhoudsopgave
OBSERVATIES
Het maken van een fijne wandeling is om allerlei redenen goed voor de mens. Voor mij geldt dat ik er vaak goede ideeën door krijg. Alsof de oplossing van een moeilijk vraagstuk zich pas na een paar kilometer wandelen aan mij wil presenteren. Soms helpt een wandeling om iets te onderzoeken waarvan ik eerder niet eens wist dat het er was.
Eerder las ik een nieuwsbericht uit de pen van onze hoofdredacteur. Het ging over een vrouwelijke chirurg in opleiding die - in 2016 al - haar opleiding niet mocht afmaken. Ik las het stuk ietwat plichtmatig en was vooral gespitst op de bron van de auteur: een uitspraak van de rechtbank Oost-Brabant. Het vonnis had ik online vlot gevonden en met mijn ogen diagonaal gescand, en ik bewaarde het om later door te nemen. De orde van de dag riep immers.
Ook op de dag van vandaag gaat het bericht, waarover ik het heb, niet over het wereldleed. Ook op Maastrichtse schaal zijn er veel grotere thema’s om ons mee bezig te houden. Er moet een coalitie voor het stadsbestuur gevormd worden, we lezen over allerlei vormen van harde misdaad, Trump is de weg kwijt, de stad dreigt te overstromen, het milieu moet worden gered, ook onze stad moet meedoen.
De dame in kwestie is mogelijk niet eens Maastrichts, al heeft ze in het MUMC+ wel een deel van haar opleiding genoten. Ik ken haar ook niet. Misschien heeft ze ondertussen gewoon een fijne partner, een mooi gezin en een heerlijk huis en een baan waarvan ze geniet. Bovendien, uiteindelijk gaat de rechtbankprocedure waarover we lezen ‘slechts’ om geld, dus waar hebben we het over? Maar daar gaat het mij allemaal niet om.
Soms stel je pas na dagen vast hoe erg iets is. Voor een onbekende medemens, in wie je je probeert te verplaatsen. Probeert, want je kent haar niet. Hooguit heb je haar eens bij toeval gezien in de hal van ons ziekenhuis, jij in de wacht aan de koffie, zij op weg naar kantine of vergadering. Het kan ook allemaal heel anders zijn dan je het je voorstelt. Maar toch…
Zoals gezegd was ze chirurg in opleiding. Een slimme vrouw dus, bereid om keihard te werken en kennelijk ooit in potentie voorzien van de vereiste kwalificaties en eigenschappen voor dat veeleisende beroep. Misschien was het worden van chirurg haar meisjesdroom of werd tijdens haar universitaire opleiding een vurige ambitie aangewakkerd. Daar ging dus keihard een streep doorheen, en wel (mede) als gevolg van een medische fout. Dat kan dus ook medici overkomen.
Die fout, waardoor het spiraaltje van de vrouw in de buikholte infiltreerde en ze moest worden geopereerd, leidde tot een ‘wrongful birth’. Ze werd ongewenst zwanger en heeft het kind gehouden. Dat laatste is haar goed recht, ik probeer me enkel voor te stellen wat er door haar én haar partner heen moet zijn gegaan aan emoties, voorstel en tegens, en wat er nu nog door haar hen gaat. De zwangerschap en geboorte kwamen in elk geval niet erg goed uit, zo valt te lezen. Is de band met haar kind anders dan die geweest zou zijn zonder deze voorgeschiedenis? Anders dan de band met haar eerste twee kinderen?
Uit het vonnis blijkt verder dat de vrouw ook zonder de zwangerschap nog heel wat te overwinnen had, wilde zij haar opleiding tot specialist uiteindelijk met succes afronden. Eerder had zij al eens een burn-out, ze had al twee kinderen en haar man was langdurig ziek waardoor de vrouw maandenlang met zorgverlof afwezig was. Eerdere opleiders waren kritisch geweest.
Al met al was ze in verhouding kwetsbaar, zo kan worden vastgesteld. Maar begeleiders hebben ook steken laten vallen, zo heeft eerder een geschillencommissie al geoordeeld. En nu moet de vrouw dus al vele jaren knokken tegen een verzekeraar met oneindig diepe zakken, die pas na drie jaar aansprakelijkheid erkend heeft. Nog steeds werd door de verzekeraar het oorzakelijk verband tussen de medische fout en de schade (door het niet meer kunnen worden opgeleid van de vrouw als chirurg) betwist.
De rechtbank heeft nu bepaald dat de vrouw een kans van dertig procent heeft verloren om met succes te worden opgeleid als chirurg. Hopelijk leidt dit oordeel tot een vergoeding van haar schade. Maar het aantal twistpunten kan weleens oneindig zijn dus mogelijk duurt haar strijd nog jaren.
De rechtbank heeft de naam van de vrouw geanonimiseerd in het vonnis dat online kan worden opgezocht. Ik weet zoals gezegd ook niet wie ze is. Toch voel ik wel degelijk zeer met haar mee. Ik wil dat het goed met haar gaat en zou dat het liefste ook aan haar laten weten, zo kwam aan de oppervlakte door en tijdens mijn wandeling.
De vrouw heeft er niet voor gekozen dat haar sores via het internet aan de wereld geopenbaard wordt. Niettemin, dankzij het vonnis en het nieuwsbericht daarover ben ik aan het denken gezet, leef ik mee en stel ik me als het ware op langs haar levenspad. Vanaf de zijlijn moedig ik haar aan. Van harte!
Sphinx
