De Groninger die Neercanne nieuw leven inblies

Peter Harkema zat een leven lang in de wereld van gastronomie en hotellerie en schreef er het boek Dronken van geluk over. Het langst werkte hij bij Château Neercanne. "Het is hier niet slecht, maar het slaapt,' zei Peter tegen zijn vrouw Ans vlak na hun start op Château Neercanne. Samen maakten ze de slapende reus wakker.

Op de hotelschool in Maastricht werd het boek woensdag in aanwezigheid van tientallen gasten uit de gastronomie gepresenteerd. Peter Harkema ademt gastheerschap of zoals hij zelf zegt: "Dienstverlening zie je, gastheerschap voel je."

Hoe een jongen uit het Groningse Winsum, die op zijn zesde al wist dat gastronomie zijn roeping was, uiteindelijk op Château Neercanne terecht kwam beschrijft Harkema in het boek. Een boek dat geen chronologisch verhaal is, maar een verzameling anekdotes die als losse parels aan een ketting zijn geregen. Parels zijn het zeker. Verzameld door Peter en Ans en opgeschreven door de helaas onlangs overleden journalist en schrijver Maarten van Laarhoven. Het was Maarten die Peter overtuigde om de ervaringen uit de gastronomie op te schrijven. "Doe het niet voor jezelf. Doe het voor de jonge mensen die door jouw verhalen positief geraakt kunnen worden." En zo geschiedde.

Ambitieuze directeur
Een advertentie in 1984 in het horecavakblad Misset Horeca bracht de Groninger naar Maastricht. 'Château Neercanne zoekt een directeur-gastheer. De nieuwe man moest per direct beschikbaar zijn, internationale ervaring hebben en bovendien goed Frans spreken. Het sollicitatiegesprek met Camille Oostwegel vond plaats op Kasteel Erenstein in Kerkrade. Oostwegel was toen een nog jonge, vrijwel onbekende ondernemer die op dat moment eigenaar was van Château Neercanne. Het restaurant was net zijn Michelinster kwijtgeraakt en snaakte naar nieuw elan. De aanstelling van een jonge, ambitieuze directeur was voor Oostwegel de eerste, beslissende zet.

Koffie
Over de eerste kennismaking met Château Neercanne schrijft Harkema: "Rechts in de hal zat een man met een bril, voorovergebogen over een grote elektrische IBM-typemachine. Hij typte onverstoorbaar door, alsof onze aanwezigheid niet meer was dan een tochtvlaag. "Eh... is hier misschien een mogelijkheid om een kop koffie te krijgen," vroeg ik zo beleefd mogelijk. Even bleef het stil. De man schudde zijn hoofd, richtte zijn blik naar het plafond en zuchtte diep. "Koffie? Ha! Dat serveren wij hier niet. Weet u eigenlijk wel waar u bent? Dit is een van de chicste restaurants van Nederland. Als u zo nodig koffie wilt, gaat u maar naar het dorp beneden. Daar zijn cafés genoeg."

Harkema en zijn vrouw stonden perplex. "Als je als aankomend collega al het gevoel krijgt niet welkom te zijn, hoe moeten de gasten zich dan voelen? Ik heb genoeg gezien, we rijden nu onmiddellijk terug naar Kerkrade en zeggen tegen meneer Oostwegel dat ik acht dagen na de geboorte van onze kleine terug ben. We gaan ervoor."

Hilfiger
Harkema kwam naar Château Neercanne en bleef er 35 jaar, tot aan zijn pensioen. De vaak kostelijke herinneringen aan die tijd op het kasteel staan in het boek. Zoals de dag dat de Amerikaanse marketingmanager van Tommy Hilfiger langs kwam om de locatie te bekijken voor een mogelijk evenement. De vrouw had weinig tijd. De rondleiding duurde tien minuten. Harkema: "Ze bedankte me, zei dat ze de locatie prachtig vond, maar dat ze verder moest. Ik knikte. "Komt goed uit. Ik moet mezelf ook omkleden. Over tien minuten komst Lacoste. Onzin natuurlijk, maar ze begreep het spel meteen en begon te lachen. Even later kreeg ik een bericht. "We have a deal."

Ook al is Harkema met pensioen, helemaal los van Château Neercanne komt hij niet. "Ans en ik wonen nog altijd vlak naast Neercanne. Geregeld komen we mensen tegen die zeggen: "Wat jullie toen deden... Dan komen die herinneringen terug en denk ik alleen maar: wat is dit toch een mooi vak."