Inhoudsopgave
Chris Hahnraths (75) maakte samen met zijn kompaan John Janshen, in de voetsporen beider vaders, van gokbedrijf Fair Play een miljoenenimperium. Tegenwoordig resideert de welgestelde pensionado uit Smeermaas vaak op Mallorca, zijn andere ‘thuis’.
Interviews geeft hij zelden of nooit, maar De Nieuwe Ster sprak wél uitgebreid met de gefortuneerd zakenman over het leven, jetsetvrienden, angst voor eigen veiligheid, gokverslaving, genieten met een grote G maar ook over het onvermijdelijke afscheid nemen.
Klein van stuk. Zongebruind, guitige ogen. Immer casual gekleed. Dát is Chris Hahnraths in een notendop. 75 jaar inmiddels, al zou je hem dat niet geven. “Mijn gevoelsleeftijd is 45.” Geboren als kruidenierszoon in de Kerkraadse wijk Spekholzerheide bokste hij zich langzaamaan richting de zakelijke top. Het kansspelbedrijf Janshen & Hahnraths werd in 1960 al opgericht door de patres familias Men en Sjef. Later namen hun zonen en tevens maten John en Chris het van de oprichters over.
Het waren de tijden dat er vooral in vele honderden kroegen, cafetaria’s en disco’s door heel Nederland en ook ver daarbuiten doldriest gegokt, geflipperd en gebiljart werd. De blingbling gokhallen onder de naam Fair Play Casino zagen uiteindelijk het levenslicht. Familiair en eenpersoons amusement tussen de flikkerende lampen en piepgeluidjes.
Het waren florissante tijden voor het duo Hahnraths en Janshen. Een gegeven. Twee durfallen die hun tijd ver tevoren waren geweest, bleken gezamenlijk een zeer succesvol zakenduo te zijn. Tijd om te verzaken was er nooit, om zo te kunnen toewerken naar een rijk bedeeld pensioen. Durven te gokken, maar dan anders. Missie geslaagd. Bestaat geen discussie over.
Bootkapitein
Een zonder meer knappe prestatie. Een periode die Chris Hahnraths trots heeft gemaakt. En ook veel heeft gebracht. De Kerkradenaar geniet inmiddels van zijn welverdiend bestaan, begint hij zijn relaas. Grote delen van het jaar zit de tycoon op Mallorca. Letterlijk, maar soms ook op een luxueuze boot. “Die charter ik vaker om het eiland vanaf het water te verkennen en laat dan ook graag mijn vrienden en goede relaties meegenieten.”
Hahnraths leeft een zogeheten jetsetleven. “Ik noem het liever verwennerij en genieten van ’s morgens tot ’s avonds. Lekker eten en drinken, dat zeker, maar ook veel zwemmen, duiken, snorkelen en onderweg veel wandelen, klimmen en een potje golf spelen”, geeft hij aan deze krant een uniek inkijkje in zijn dagelijkse doen en laten.
“Wat vrienden betreft, weet ik als geen ander wat échte vriendschappen zijn. Op dat gebied ben ik een man met veel ervaring. Ik mag mij gelukkig prijzen dat er nog veel vrienden uit mijn jeugd tot mijn hechte vriendenkring behoren.” Al heeft hij, zoals menigeen, ook al afscheid moeten nemen van menig dierbare.
“Als ik soms even terug in Nederland ben, dan stuur ik een berichtje naar de ‘koffievrienden’, een groep van 21 man, om even een ‘koffietje’ te doen. Wie kan, die komt mee. En dat doen we al ruim 40 jaar”, vervolgt Hahnraths. “Dat zijn allemaal zakenmensen. Vroeger belde of stuurde je: ‘Even pauze, kopje koffie?’ en dan weer aan het werk. Zo is de naam van ‘koffievrienden’ ontstaan.”
Harley-Davidson
De welgestelde zeventiger knipoogt en zegt: “Die koffie wordt soms vervangen door een wijntje. We zitten dan bij ‘t Klukske in Holset.” Hahnraths is een typische pensionado. Met andere woorden: hij is nog altijd druk. Met het doen van veel leuke dingen. Vaak komen uitnodigingen binnen, maar nog vaker moet hij ook afzeggen. Zijn agenda laat het dan niet toe.
Elke morgen start hij met een fikse wandeling of gaat zwemmen. De lichaamsmotor moet immers draaiende blijven. En die van zijn Harley-Davidson overigens ook. Sinds 1992 vindt er elk jaar een reis plaats. En groupe. “We zijn met twaalf man, de oudste is 88 jaar. Conclusie: mijn leven bestaat alleen maar uit genieten…”
Een flamboyante persoonlijkheid, ja dat is hij. Rebels ook wel een beetje. “Eigenlijk heb ik altijd genoten. Zelfs in de tijd toen ik nog keihard moest werken. Want als zakenman was het óók genieten als je weer iets bereikt wat je voor ogen had.” Werken, is dat voor Chris Hahnraths tegenwoordig niet een vies woord? Of kan hij dat, ondanks zijn bemiddelde leeftijd, toch niet loslaten?
Dirigent
“Ik ben sinds dit jaar geen lid meer van de raad van commissarissen van de Janshen-Hahnraths Group, maar uiteraard nog wel 50% aandeelhouder.” Helemáál ‘zijn’ kansspelbedrijf uit zijn leven verbannen gaat dus niet. Betrokkenheid zal er altijd blijven. Niet meer dagelijks dirigeren en zwoegen, maar een oogje in het zeil houden op afstand.
“Fair Play biedt nog altijd werk aan een paar honderd medewerkers. In het verleden waren dat er bijna 800 en hadden we juist de ambitie om verder te groeien en andere bedrijven over te nemen. Door de sterk veranderde wet- en regelgeving is de markt echter ingrijpend veranderd en hebben we de organisatie moeten aanpassen. Dat betekende helaas ook afscheid nemen van medewerkers.”
Op kantoor in Kerkrade ziet men Hahnraths zelf nog maar weinig. “Alles is veranderd, vooral na de coronatijd. Ik zie dat kantoorruimtes en manieren van werken sterk zijn veranderd. Mensen werken thuis of zitten bij elkaar in een ruimte met hun laptop. De tijden van een groot kantoor zijn veranderd. Is dit positief? Ik weet het niet. Het gaat allemaal om de juiste balans.”
Instinct
Het zakelijk instinct in hem spreekt. Vernuft kun je dat ook noemen. Hahnraths geeft nog een wijs lesje mee: “Ergens ben ik een groot voorstander van face-to-facecontact. We communiceren al zóveel online. Juist het spontane contact op de werkvloer zorgt voor betere gesprekken en een sterkere samenwerking die je vanachter een scherm mist.”
De Kerkraadse ‘gokgigant’ van Malle, zoals de oosterburen dat altijd zo mooi weten te oreren, steekt zijn zuurverdiende geld echter niet alleen maar in golfen, motoren en smeuïge Pinot Grigio. “Naast mijn eigen bedrijf, investeer ik actief in verschillende projecten, waaronder een healthtech startup genaamd Hatchmore Labs. Dit bedrijf werkt aan een innovatief en goedkoop systeem om de medicijntherapie voor elke patiënt individueel te optimaliseren.”
De voormalige kruideniersjongen met een bak aan zakelijke ervaring blijft openhartig op de praatstoel zitten. “Daarmee kunnen we voor iedere patiënt de optimale individuele balans tussen werking en bijwerkingen instellen. Zo worden medicijnen het beste ingezet, en daarvan profiteren niet alleen de patiënt, maar alle partijen binnen de verzorgingsketen en de samenleving als geheel.”
Verslaving
Over verzorging van de gezondheid gesproken. In hoeverre speelt de term ‘gokverslaving’ als voormalig topman en dus nog altijd aandeelhouder van een gokbedrijf voor Chris Hahnraths een rol in zijn denkwijze? En is die dan niet paradoxaal? “Je gelooft het misschien niet, maar ik ben zelf helemáál geen gokker. Ik heb er altijd heel duidelijk naar gekeken: iedere speler die de controle verliest, is er één te veel.”
De hoofdpersoon in kwestie neemt een slok van zijn bakje pleur. Dan vervolgt hij: “Gokken moet recreatie zijn , een spelletje, spanning en nooit een oplossing voor financiële of persoonlijke problemen. Juist daarom vind ik goede preventie en toezicht zo belangrijk. Als legale aanbieders zien dat speelgedrag problematisch wordt, moeten zij ingrijpen en zijn er regels en systemen om spelers te beschermen.”
Zuid-Limburg
Tussen chillen op Mallorca door, heeft Hahnraths ook nog een prachtig optrekje in het Belgische Smeermaas. “Samen met mijn vrouw. We zijn nu 55 jaar getrouwd, een mooie mijlpaal. Ik ben ook graag opa en mijn kinderen wonen ook in de buurt.” De banden met Zuid-Limburg zijn nooit helemaal verbroken.
“Ik heb een geweldige stad op maar 5 minuten afstand: Maastricht. En Kirchroa is natuurlijk prachtig. Natuurlijk zien de mensen mij daar nog. Ik ben nog steeds lid van Schutterssociëteit ‘de Grijze Hoed’ en beschermheer van Harmonie Sainte Marie van de wijk Gracht. Ik hou van Kerkrade.”
Een gevoel van melancholie overvalt Hahnraths, als hij vertelt over zijn roots. “Ik kijk met een warm gevoel terug op de onbezorgdheid van vroeger. Denk aan de tijd waarin kinderen nog alle ruimte hadden om buiten in de natuur te spelen en waarin mensen elkaar écht opzochten voor gezelligheid. Die actieve, sociale verbinding van vroeger vind ik nog altijd heel waardevol.”
Ziet hij zijn voormalig compagnon John Janshen, met wie hij jarenlang de zakelijke wereldbol veroverde, nog vaak? “Ieder gaat eigenlijk een beetje zijn eigen weg en leeft zijn eigen leven. Maar uiteraard hebben we regelmatig contact en bellen of appen we tussendoor. Maar het is niet zo dat we elke week gaan uit eten of zo.”
Brute overval
Plots is hij in gedachten verzonken. Er zoemt iets door Chris Hahnraths’ hoofd. Een datum, 28 juli 1996, om precies te zijn. De dag dat hij met zijn gezin in Smeermaas bruut werd overvallen. Nu precies dertig jaar geleden dus. “Ik ben toen zwaar gewond geraakt en heb moeten vechten voor mijn leven. Iets met impact? Zeker! Maar dit deed me vooral beseffen dat het leven niet alleen om werken draait, hoe leuk ik dat ook vind.”
Leeft hij sindsdien in angst én met beveiliging? “Daar praat ik liever niet over. Maar ja, ik heb zeker mijn maatregelen genomen.” Het aangedane geweld heeft logischerwijs indruk gemaakt. En sluimert dus zelfs door tot in de decennia daarna. Of je nou veel geld hebt of niet.
Mag je Chris Hahnraths eigenlijk betitelen als ‘miljonair’ of ‘multimiljonair’? Een hoofdschuddende reactie volgt. “Rijkdom is betrekkelijk. Dus ik heb eigenlijk liever niet dat iemand me zo noemt. Gezondheid is het grootste geschenk, tevredenheid de grootste rijkdom”.
Dat is zijn levenselixer. “Iemand die zegt elke dag zorgeloos op te staan, daar geloof ik niet in. Elke dag kan er wel iets kleins of groots gebeuren. Of je hebt iets negatiefs in het nieuws gezien, of de wasmachine is kapot. Dat kunnen al zorgen zijn. Maar natuurlijk heb ik ook wel eens links en rechts een pijntje of kwaaltje. En als ik eens een avondje te diep in het glaasje gekeken heb, dan duurt het ietsje langer eer ik hersteld ben.”
Hoezeer het plezier en genieten ook zijn leven beheerst, Chris Hahnraths beseft ook terdege dat het spreekwoordelijke einde met stapjes nadert. “Natuurlijk denk ik daarover na. Ik ga vaak op bezoek bij mijn zwager in een verzorgingstehuis in Kerkrade en zie daar oudjes rondlopen met een pamper om. In mijn testament staat, dat ik als mij dat zou overkomen, ik dan liever de stekker eruit trek. Ik heb mijn zus namelijk ook zien wegkwijnen.”
Verdriet
Zet zoiets hem dan met beide benen op de grond, moet de voormalig topman ook weleens emoties wegslikken? “Natuurlijk, ook ík ben weleens verdrietig. Dat is toch menselijk en heeft niks te maken met armoede of rijkdom. Afscheid nemen laat ook zien dat je om iets of iemand gegeven hebt. Mooie herinneringen samen heb beleefd. Maar helaas hoort verdriet tonen wel bij het leven. Daar schaam ik me niet voor.”
Geen arrogantie
Heeft de puissant rijke Limburger nog een advies voor de volgende generatie? “Als je ondernemer wilt worden, dan zou ik persoonlijk een bedrijf in de technische business kiezen. Mits daar ook je passie ligt uiteraard. Nog een gegeven voor de jeugd: wees altijd correct en betrouwbaar. Heel belangrijk. Je kunt natuurlijk werken met AI. Maar gebruik het waar nodig, om je te ondersteunen, maar vergeet niet om zelf ook na te denken. Blijf jezelf, je kunt meer dan je denkt. Ga ervoor en ga niet naast je schoenen lopen”, klinkt het in onvervalst dialect.
Peter Eberson
Van onze redactie
Al ons nieuws is en blijft gratis, maar waardeert u ons werk, steun dan De Nieuwe Ster.
