Inhoudsopgave
Sommige mensen laten sporen na. Niet alleen in de muziek die zij maken, maar vooral in de harten van de mensen die zij ontmoeten. Zo iemand was John Thoma.
Met het overlijden van John verliest Maastricht een rasmuzikant, een inspirerende muziekleraar, een bevlogen radiopresentator, een componist, tekstschrijver, theaterman en bovenal een prachtig mens.
Een onvervalste Zjeng, waarin de echte Mestreechter Geis zichtbaar was: warm, oprecht, kritisch, humoristisch, aimabel en altijd betrokken.
Ik had de eer John eerst als muziekleraar te leren kennen op Mavo Biesland. Wie had toen kunnen vermoeden dat die leerling-leraarrelatie zou uitgroeien tot een hechte vriendschap die tientallen jaren stand zou houden? Een vriendschap die nog meer verdieping kreeg toen we elkaar opnieuw ontmoetten als finalisten van het Mestreechs Vastelaovendsleedsjes Konkoer in 1991, in café De Vogelstruys. Vanaf dat moment hebben we ontzettend veel met elkaar gedeeld. Het MVK, het LVK, de studio, de muziek en vooral de liefde voor het Maastrichtse lied.
John betekende ontzettend veel voor de Limburgse en Maastrichtse muziekwereld. Hij was finalist van het Limburgs Vastelaovesleedjes Konkoer, schreef en componeerde talloze carnavalsliedjes en begeleidde generaties artiesten. Dankzij hem maakte ik kennis met het LVK. Zonder zijn steun, enthousiasme en ervaring had mijn eigen muzikale pad er waarschijnlijk heel anders uitgezien.
Hij was jarenlang muziekleraar op o.a. Mavo Biesland en Mavo Hunneweg, radiopresentator bij Falcon Radio, studiomuzikant bij Pebble Music en Pivot Studio, oprichter van het Pivotkoor en de helft van het muzikale duo Olaf & John. Hij schreef teksten en muziek voor onder anderen Hans Dupont, Joie de Vivre, Duo Ammezasie, 't Merretkoer, Taai Taai, Sjeng de Belsj, en werkte intensief samen met Johnnie Blenco, Marjo Blenco, Fred en Dolly Mays en vele anderen. Ook ik mocht tot die groep behoren. Daar ben ik hem nog altijd dankbaar voor.
John was een man die zijn kennis nooit voor zichzelf hield. Vele artiesten hebben dankzij hem hun eerste stappen gezet of zich verder ontwikkeld. Hij deelde zijn ervaring met liefde en plezier. Niet om zelf op de voorgrond te staan, maar omdat hij anderen wilde laten groeien.
Voor zijn enorme verdiensten als accordeonist ontving hij de prestigieuze onderscheiding 't Sjengske, een prijs die de naam draagt van de legendarische Maastrichtse componist Sjeng Kraft. Een onderscheiding die hem meer dan verdiend toekwam.
Maar boven alles was John een familieman. Een trotse vader en opa. Zijn grote liefde was zijn vrouw Mariet. Haar overlijden heeft hem diep geraakt. Vaker vertelde hij mij hoe zwaar het leven zonder haar was geworden. Mariet was zijn klankbord, zijn maatje, zijn alles. Het gemis bleef altijd aanwezig.
Met trots sprak hij ook over zijn kinderen en straalde hij wanneer hij vertelde dat zijn schoonzoon Henri in 2014 werd uitgeroepen tot Stadsprins van Groet Mestreech. Dat maakte hem oprecht gruuts.
John hield van humor. Hij kon zelf geweldig vertellen, maar minstens zo hard genieten van de flawweköl van anderen. Zijn lach werkte aanstekelijk. Hij was een mensen-mens in de puurste betekenis van het woord.
Ook de Mestreechter Taol lag hem na aan het hart. We hebben menig gezellige discussie gevoerd over de juiste spelling. John bleef een overtuigd aanhanger van de spelling van Endepols en plaatste regelmatig kritische kanttekeningen bij de vervoegingen binnen de Veldeke-spelling. Dat waren discussies waarin we elkaar soms uitdaagden, maar altijd met wederzijds respect en een glimlach.
John was een man die muziek maakte met zijn hart. Niet voor roem, maar uit liefde voor de mensen, voor Maastricht en voor de cultuur die hij zo koesterde.
John, iech bin en blijf gruuts tot iech diech höb mage liere kinne. Daanke veur alles watse veur zoeväöl lui en veur de Mestreechter meziek höbs mage beteikene!
Rös zach John en laot hei bove de moneka klinke mèt Sjeng Kraft en Lenie Menten daan is ’t ederen daag in d’n Hiemel e fieske……
John, 't geit diech good.
Adie, kammeraot,
Bert Garnier
