Inhoudsopgave
D66 Maastricht kiest voor bouwen en vertrouwen. Het kan wél.
Stel: je bent 68, je kinderen zijn het huis uit en je grote huis in Wyckerpoort voelt leeg. Je wilt best kleiner wonen, maar dan wel in je eigen wijk, bij je buren en de bakker om de hoek. Dat huis bestaat niet. Dus blijf je zitten. Dat geldt ook voor de starter die al drie jaar zoekt en nog steeds bij zijn ouders in Scharn zit, op zolder.
De woningmarkt zit vast. Niet omdat Maastricht stil staat: de stad groeit, verandert en vraagt om meer. Maar de politiek loopt achter. We kijken te weinig naar de toekomst en te veel de verkeerde kant op.
Wijzen of bouwen?
In plaats van bouwen, wijst de politiek vooral. De VVD naar statushouders, die zogenaamd alle sociale huurwoningen inpikken (klopt niet). De SP naar huisjesmelkers en hoe we zonder markt sneller zouden kunnen bouwen (klopt ook niet). Geen van beide verhalen levert ook maar één extra huis op.
Ondertussen verandert Maastricht gewoon door. Steeds meer mensen wonen alleen: jongeren gaan later op zichzelf, meer mensen scheiden, ouderen blijven langer zelfstandig. Het aantal huishoudens groeit daardoor veel sneller dan de bevolking. Maar we bouwen nog altijd alsof het 1985 is: eengezinswoningen op ruime kavels, terwijl Maastricht allang een verdichte stad is. Een kennisstad. Een studentenstad.
Dat is de kern van het probleem. En precies daar zit ook de kans.
Hoe het wél kan
D66 pleit voor tien woontorens en verdichting rond het spoor via Rondom het Spoor. We willen woningsplitsing versoepelen per 2027, Friends-contracten voor jongeren die samen willen wonen, en wonen boven winkels actief mogelijk maken. Geen vage beloftes voor later. Oplossingen die overmorgen al verschil maken.
Want we moeten niet alleen meer bouwen, maar ook anders bouwen. Meer appartementen. Meer kleinere woningen voor één- en tweepersoonshuishoudens. Meer seniorenwoningen in de eigen wijk, zodat mensen kunnen doorstromen naar een woning die past bij hun leven nú, zonder hun buurt te verlaten.
Op het oude Mosa Porselein terrein zien we al hoe mooi dat kan werken: een buurt waar starters, studenten, gezinnen en senioren door elkaar wonen. Waar een senior die doorstroomt naar een passend appartement, een gezinswoning vrijmaakt voor een jong gezin. Zo komt de doorstroom trein op gang. En dat treintje rijdt, zodra de juiste woningen er ook daadwerkelijk zijn.
Samen doen wat werkt
Maastricht heeft al vaker laten zien dat ambitie loont. Als we de A2 niet hadden ondertunneld, zaten mensen in Scharn nu nog met grijs wasgoed in plaats van op het terras aan de groene loper. Dat soort lef hebben we nodig. Ook voor wonen.
In de binnenstad staan genoeg pandeigenaren te popelen om te investeren: in het transformeren van panden, in wonen boven winkels, in nieuwe levendigheid. Die investeringen mogen best iets opleveren, wat D66 betreft. Die energie is er al. D66 Maastricht wil daarmee aan de slag, samen met investeerders, corporaties én bewoners. Niet op zoek naar een zondebok maar naar gezamenlijke oplossingen. Want een gemeente die investeerders en bewoners serieus neemt, regels weghaalt die niet meer werken en de schouders eronder zet, komt verder dan een gemeente die blijft hangen in dogma's en valse frames.
Lees al onze concrete plannen daarvoor op d66.nl/maastricht
De echte keuze: woorden of woningen?
De echte keuze in Maastricht is niet links of rechts. De keuze is simpeler: blijf je hangen in boosheid en onhaalbare verhalen, of kies je voor een stad die zichzelf serieus neemt?
We zijn een studentenstad. Een kennisstad. Een verdichte stad. En daar horen andere woonkeuzes bij dan vroeger.
Laat heilige huisjes niet het enige zijn dat we bouwen in deze stad.
Ga daarom 18 maart alsjeblieft stemmen. Laat zien dat het wél kan. En kies weer voor D66.
