In Memoriam: Wouter Bollen

Inhoudsopgave

Als het ongeluk in een klein hoekje zit, dan zit het geluk in de rest van de kamer!’ Het was een gevleugelde uitspraak van Wouter Bollen. Dat geluk zocht hij continue op; zijn leven was een aaneenschakeling van feestjes.

Door Karlijn van der Graaf

En meestal was hij zowel initiator als gangmaker, en luisterde hij deze bovendien muzikaal op door achter de draaitafel te staan. Met zijn aanstekelijke lach, vlotte babbel en open houding trok hij mensen aan. Wie een leuke avond wilde, zocht Wouter op. Gezelligheid gegarandeerd.

Sociaal en eigengereid
Zijn vriendenkring was dan ook uitgebreid, en nieuwe kennissen betrok hij onmiddellijk en volledig bij zijn sociale omgeving. Hij was een ware verbinder. Het kon gebeuren dat hij op bezoek ging bij vrienden en een voor hen onbekend persoon meenam, zonder vooraf goedkeuring te vragen. Dat kwam niet in hem op; Wouter leek het leuk om iemand te introduceren, en dus deed hij dat- en leuk wérd het. Volgens zijn vader Fons en stiefbroer Jens deed Wouter voortdurend alles naar eigen goeddunken, en dat was niet altijd conform verwachting van de buitenwereld. Zo kwam hij vaak ergens te laat, of helemaal niet opdagen. Daarbij was geenszins sprake van onwil of bewust asociaal gedrag, maar hij vergat af en toe gewoonweg de wereld om hem heen. Zoals hij ook niet bedacht dat mensen er mogelijk op een zeker moment klaar mee waren dat hij altijd spullen leende. Of geld. En er vervolgens zelf bij Wouter achteraan moesten gaan om het terug te krijgen.

Het is de toon die..
Hij kwam er desalniettemin mee weg. Zijn charme en verbindende kwaliteiten maakten dat mensen niet lang boos konden blijven op Wouter. Hij deed zijn ‘ding’, en dat ding werd leuk gevonden door velen. Zeker als het om zijn grootste liefde gaat: techno. Als DJ had hij helemaal zijn draai gevonden. Zijn moeder is op dat vlak een grote stimulans geweest, omdat ze Wouter alle ruimte gaf om in zijn jonge jaren bij haar thuis zijn muzikale talent te ontplooien. Het heeft hem ver gebracht, en de stad veel gebracht: hij heeft menig Maastrichts feest muzikaal omlijst. Zelfs tijdens carnaval, waarbij Beppie, Ziesjoem en John Tana de boventoon voeren, weerklonken zijn beats over het Vrijthof en de laatste jaren op het Richie Backfireplein bij de Muziekgieterij. Hij kon daarbij rekenen op een groeiende schare fans.

Tussen de regels door
Onverschrokken als hij was, en wars van regels bovendien, schuwde Wouter de underground niet. Hij draaide regelmatig op locaties en tijdstippen die niet voor de hand lagen, en voor een specifiek publiek. Formaliteiten naleven was niet aan hem besteed, terwijl dat voor evenementen als ‘Vastelove’, die enkel in samenspraak met de gemeente kunnen plaatsvinden, een voorwaarde is. Hij kreeg hierbij hulp van Ivo Vaassen, die eveneens zijn sporen heeft verdiend in de technomuziek, maar ook thuis is in de wereld van vergunningen en regelgeving. Samen vormden ze een gouden duo: Ivo die de zaken strak organiseerde en Wouter die de mensen bijeen bracht, vol creatieve ideeën zat en altijd alles kon fixen.

Filosoferen
Een ander duo vormde hij de laatste maanden met Naomi. Hoewel de relatie pril was, voelde de onderlinge band sterk en vol diepgang. Want anders dan het voor de meeste mensen met wie Wouter omging leek, had hij een levendige innerlijke wereld. Hij was meer dan dat grenzeloze feestbeest. Jens en Naomi kennen hem ook als iemand die graag filosofeerde. Over de voor- en tegens van A.I. bijvoorbeeld, over de oneindigheid van het universum en over de donkere kanten van het bestaan. Volgens Jens kon Wouter ‘blöd’ overkomen; ogenschijnlijk dommig als het om simpele dingen ging, en op andere momenten ontegenzeggelijk wijs. Die paradox herkent Naomi ook. Ze was regelmatig verbaasd over zijn doordachte uitspaken.Hij maakte haar bovendien deelgenoot van zijn angsten en onzekerheden. En van de eenzaamheid die hij ervoer. Generatiegenoten hadden inmiddels veelal gekozen voor een burgerlijk bestaan. Zijn vriendenkring verjongde daardoor.

Hier en nu
Naomi en Wouter hadden elkaar recent beter leren kennen omdat zij een ceremoniële tatoeage bij hem had gezet. Casanova als hij was, had hij de nodige ervaring op liefdesgebied opgedaan en was daar niet enkel ongeschonden uitgekomen. Dat geldt ook voor Naomi. Zij spraken daarom af om niet te snel van stapel te lopen. Toen ze samen dansten op een feest zei Wouter zich niet op te willen dringen omdat ze met hun tweeën nog alle tijd van de wereld hadden. Vervolgens betrok zijn gezicht en zei hij met grote ogen: “Maar ja, van de andere kant: morgen is niet beloofd..”.

Hoekje
Vanwege een tijdelijke rij-ontzegging had Wouter zijn VW Caddy begin dit jaar voor de duur van die periode geruild tegen een scooter. De verleiding om toch in zijn auto te stappen zou anders te groot zijn, zo vertelde hij Naomi. Het was met deze scooter dat Wouter Bollen op 5 maart precies in dat ene kleine hoekje terecht kwam waar het ongeluk die dag zat.

De onheilsplek is inmiddels een gedenkplaats geworden voor zijn vrienden en fans. Hier ontmoeten mensen elkaar soms voor het eerst en ervaren een klik vanwege die ene gemeenschappelijke deler: ze waren allen gek op Wouter. Op sociale media verschenen vele berichten na zijn dood, die gedeeld worden door anderen. En ook de grote groep vrijwilligers die zich heeft gemeld om in zijn geest de volgende Vastelove te organiseren, laat volgens Ivo zien dat Wouter, dat eigenzinnige lachebekje, zelfs over de dood heen mensen samenbrengt.