Inhoudsopgave
Hij is door de supporters uitgeroepen tot MVV’s Voetballer van de Eeuw. De ’levende legende’ Willy Brokamp heeft onlangs de eerbiedwaardige leeftijd van 80 jaar bereikt, nota bene in het jaar dat MVV als voorlaatste is geëindigd in de Eerste Divisie.
Door Jos van Wersch
Des te meer reden voor een hommage aan een van Limburgs beste voetballers die het prima vindt dat hij in de vergetelheid is geraakt.
Voor wie nog nooit van Willy Brokamp heeft gehoord: dat was volgens Wikipedia een voormalig profvoetballer bij MVV, Ajax en het Nederlands Elftal, bovendien succesvol horecaondernemer. Maar hij is zoveel méér. Geen makkelijke jongen in de omgang, knap lastig voor medespelers, ook voor z’n trainers, op George Knobel na. “Die wist hoe hij met mij om moest gaan.” Als speler moeilijk in beweging te krijgen, dat was ook best wel lastig met zo’n dikke waggelende kont - maar eenmaal uitgevoetbald toch maar mooi twee keer de marathon van New York uitgelopen.
Johan Derksen
Zin in anekdotes over Brokamp? Het internet staat er vol mee, dat gaan we hier dus niet overdoen. Waarschuwing: laat in het bijzijn van Johan Derksen niet de naam Brokamp vallen want je bent al snel een dag verder met smakelijke verhalen, die twee speelden ooit samen bij MVV, Derksen (‘Willy was een geweldenaar’) als de houthakker achterin en Brokamp als de speelse technicus in de frontlinie.
‘Eerste Divisie is vreselijk’
In mei 1978 interviewt deze stukjesschrijver Brokamp, wat op zich al uitzonderlijk is want pers? – geen zin in. Een paar maanden eerder is Brokamp voor de tweede keer bij MVV afgezwaaid, sindsdien heeft hij geen bal meer aangeraakt, zelfs op tv geen wedstrijd meer gezien. Ongevraagd loopt hij die middag leeg, op 13 mei 1978 staat het verhaal in de krant. Brokamp, toen: “Ik heb ’t nooit kunnen opbrengen om honderd procent voor de sport te leven. Het ging gewoon niet. Want wil je een absolute topper worden en vooral blijven, dan moet je niet te vaak gaan stappen. Nou, dat heb ik wél gedaan. Bewust hoor, en ik heb er ook geen seconde spijt van. Ik ben met deze instelling geboren en het is er nooit meer uitgegaan. Ik ben een type dat van het leven houdt, mag het asjeblieft?” Hij stopt abrupt, nog geen 32 jaar. “Het was een proces van maanden, misschien wel een heel jaar. Ik zag het niet meer zitten. Ik moest er te veel voor laten. Ik baalde vreselijk. Je moet maar eens in de Eerste Divisie voetballen… Het was een verschrikking, een vernedering voor het type voetballer zoals ik. Ze schoppen je de benen onder je kont vandaan.”
VV Chevremont, MVV, Ajax, Oranje
De Voetballer van het Jaar van Nederland (1973) begint bij VV Chevremont, in die tijd een topamateurclub, vervolgens 314 keer het MVV-shirt, 122 goals. Twee Ajax-jaren: 48 wedstrijden, 20 doelpunten, in het Nederlands Elftal loopt hij één-op-één: zes wedstrijden, zes keer raak. Als horecaman schrijft hij zwarte cijfers, niet alleen in Aux Pays Bas maar ook in Kanne & Kruike in Riemst, en nog zo het een en ander. Man in bonus dus, maar geen patser, ook nooit geweest.
Brokamp wil de paus zien
Op 14 mei 1985 is paus Johannes Paulus II in Maastricht. De horeca op en rondom het Vrijthof heeft met elkaar afgesproken dat alle zaken al vanaf vijf uur ’s morgens open zijn. Ook Brokamp is vroeg uit de veren, vanaf de stoep van zijn zaak observeert hij de passanten. We hebben er Brokamp nooit van verdacht dat hij de Onze-Lieve-Vrouw-Tenhemelopnemingskerk in Chevremont of de Sterre der Zee in Maastricht heeft platgelopen ‘maar de paus wil ik vandaag hoe dan ook zien’, zegt hij tegen deze stukjesschrijver. “Kijk, we hebben op het Vrijthof met z’n allen besloten om de tent om vijf uur te openen en dan gebeurt dat ook. Ik heb vandaag trouwens dezelfde klanten binnen als elke dag, ze zijn nu alleen een paar uur vroeger hier. Geloof me, ik heb nog geen vreemd gezicht gezien.”
Supertalent bij VV Chevremont
Brokamp had vele bijnamen: De Witte vanwege z’n haarkleur, de Parel van de Zuiden en uiteraard Mister MVV. Bij Ajax noemden ze hem de Limburgse attractie. Hoogbejaarde Chevremontenaren herinneren zich nog dat de piepjonge Brokamp uitzonderlijke dingen met de bal kon, Ajax en PSV stonden al pijlsnel op de stoep bij VV Chevremont om Brokamp te strikken. Maar die redeneerde: waarom zo ver van huis als je ook in Maastricht kunt voetballen en uitgaan, in wisselende volgorde. Hij tekende op z’n achttiende een semi-profcontract bij MVV: ’s morgens cement maken bij de ENCI, ’s middags trainen.
Overleden jaarganggenoten
Tachtig jaar, dan ben je niet meer piep, beseft ook Brokamp. Menige jaarganggenoot uit 1946 waar hij méé en tégen voetbalde is dood: Dick van Dijk (†1997), Gerrie Mühren (†2013), Barry Hulshoff (†2020), Willy van der Kuijlen (†2021), Wim Jansen (†2022), Piet Schrijvers (†2022) – net als Piet Keizer (jaargang 1943), Johan Cruijff (1947) en Johan Neeskens (1951). Het lied van 80 lentes, de film van Marieke van der Winden, gaat over het leven van mensen van rond de tachtig die, zo goed en zo kwaad als dat gaat, proberen voor het leven te blijven kiezen. Brokamp doet dat zonder dat hij die film heeft gezien. Ja, het gaat heel goed met hem, hij geniet met volle teugen van z’n oude dag en trekt veel op met vrienden. Aan publiciteit heeft hij geen enkele behoefte, laat staan een interview. Waarmee we terug zijn bij 1961 als het journalistieke icoon Jean Nelissen voor een interview in Chevremont aanbelt bij het ouderlijk huis van Willy Brokamp. Nelissen vertrekt onverrichterzake ‘want ik heb helemaal geen zin in een interview’, laat het 15-jarige voetbaltalent weten. O ja, begin april 2022 is Dominicanen Boekhandel in Maastricht bomvol want er verschijnt die dag een boekwerk over de MVV-iconen Willy Brokamp en Jo Bonfrère. Tout Mestreech is present, behalve de hoofdrolspeler Brokamp, hij heeft zich niet eens afgemeld. In Sjevemet zouden ze zeggen: deë jee inne óp d’r wekker.
Van onze redactie
