Inhoudsopgave
We kunnen deze aflevering van Sjiek & Sjoen niet anders dan beginnen bij Hubert Mackus. Als we een stemadvies moesten geven, wat we natuurlijk absoluut niet doen, zouden we zeggen: Stem op Mackus. Want wie voor Hubert gaat, krijgt toch echt twee voor de prijs van één stempas.
De onderstaande foto levert al de helft van het bewijs. Stem op Hubert en je krijgt zonder meer iemand die van wanten weet. Een aanpakker. Mooi meegenomen: ook nog een aanpakker met humor. En Hubert heeft kolenschoppen van handen: maatje 11, XXL lezen we. Met andere woorden: dat schiet op.
Het bewijs dat je twee voor één stempas krijgt, kwam donderdag in de vorm van een RIB, een RaadsInformatieBrief voluit. Voor De Nieuwe Ster bevatten die RIB's vaak genoeg informatie voor weer een berichtje. Deze keer lukte dat gewoonweg niet. We lieten deze keer de berichtgeving graag over aan de concullega's, maar zagen dat zij er ook niet in slaagden er iets van te maken. Wat stond erin?
Van 30 november tot 2 december nam wethouder Mackus samen met wethouder Bastiaens deel aan de leergang voor Senior Leaders in Berlijn, zo meldt de RIB. Dat is onderdeel van hetzelfde programma waarvoor de burgemeester al op verzoek van miljardair Michael Bloomberg naar Londen reisde, naar de prestigieuze London School of Economics. Voorwaar toch geen kattenpis.
Wat schrijft Hubert, samen met Frans, over de studiereis naar Berlijn: "In vier dagen is een samenhangend beeld ontstaan van hoe stedelijke innovatie vraagt om een fundamenteel andere manier van denken, organiseren en leiden." Alleen dat al is een prestatie van olympisch niveau.
Maar nu komt het. We moeten wel eerst als een soort bijsluiter waarschuwen dat het innemen van de volgende tekst ook tot bijwerkingen kan leiden zoals duizeligheid bijvoorbeeld. Hubert weet niet alleen wanten, is niet alleen een aanpakker, maar zeker ook een groot intellectueel denker. Komt-ie, tromgeroffel..., we hebben u gewaarschuwd:
"Centraal stond het afnemende vertrouwen van burgers in een steeds complexer opererende overheid, en de conclusie dat juist in die complexiteit adaptief leiderschap, psychologische veiligheid en lerende systemen nodig zijn. Innovatie werd niet benaderd als losse projecten, maar als een integraal samenspel van strategische visie, mensgerichte communicatie, datagedreven sturing, experimenteren, en samenwerking binnen én buiten de overheid."
Probeer dat maar eens in eigen woorden te herhalen. Of nog uitdagender: probeer dat maar eens in taalniveau B1 te vatten. Succes! Het journaille van Maastricht lukte het niet daar ook maar een éénkolommertje van te maken. Zo'n syllabe smaakt naar wat we in onze diensttijd op vrijdag op ons bord geschept kregen in de mess en dat we in soldatenjargon "menu weekoverzicht" of "we eten camouflage" noemden.
In dienst was er sowieso wat meer "mensgerichte communicatie". Bestek noemden we "vreetijzers". Een walkie talkie een "lulijzer". Mensen van de marine, dat waren "vissticks'. Vrouwen werden nogal erg oneerbiedig "gleuf" genoemd, ik spreek over 1988-1989. Een mooie vrouw van een officier was dan een "fee", dat dan weer wel. De aalmoezenier was de "hemelpiloot". De dames van plezier die hun diensten aanboden aan de buitenlandse militairen in het Duitsland (ik zat in Seedorf), dat waren "Nato-matrassen". "Kubu's", dat waren kut-burgers. "Mipaliboza" stond voor: Militair paspoort linker borstzak.
Maar misschien bedoelen de wethouders dat nu ook weer niet met "mensgerichte communicatie". We gaan het afwachten. Hubert kan in elk geval niet alleen zo als reservist - net als Maxima met haar Rolex om de pols - bij de genie om mobiele waterkeringen te bouwen, hij ís een genie. 𝐸=𝑚𝑐2.
Sjiek & Sjoen probeert ook bij te houden wat andere media over Maastricht te melden hebben. Want die media sturen hun lezers als drommen toeristen naar ons Sjieke & Sjoene Mestreech. De geluksvogels die zo'n reportage mogen maken, zien dingen in de stad die je als inwoner jammer genoeg niet meer opvallen. Maar soms zien ze ook dingen die er simpelweg niet zijn: "Voor unieke boetieks ga je naar Entre Deux en Mosae Forum."
Maastricht heeft überhaupt nog maar weinig unieke boetieks. En al zeker niet in Mosae Forum. Mosae Forum is passé, vergane glorie, hangjongeren, een muizenplaag. Niet voor niets wil de gemeente er een fietskelder van maken.
Maar natuurlijk zijn alle Libelle-lezeressen van harte welkom in 043. De volgende keer nemen we de Libelle-redactrices graag mee op stap. Voor de insiders-tips.
Het Centrummanagement heeft een aardige podcast-serie gemaakt. Directeur Astrid Verberne stelt heel verdienstelijk de vragen aan de dames en heren politici. Vooral: wat kunnen ze voor de ondernemers in het centrum van de stad doen? Niet elke aanstormende politicus blijkt even goed ingevoerd in het onderwerp.
Astrid Verberne: "Het wordt veel te warm in de stad in de zomer. Zestig dagen per jaar meer dan 30 graden. Gaan jullie helpen om meer bomen in het centrum te krijgen. Om de stad koeler te krijgen?"
PVV Joey Koopman staat op nummer 2 van de kandidatenlijst en bij een hele goede uitslag voor de PVV zou hij dus wel eens in de raad kunnen komen. Koopman moet dan wel nog even wat mediatraining volgen, is ons gratis advies.
Transcriptie van zijn antwoord: "Klimaatstukje is niet helemaal ons ding. Uiteraard kijken we wel. Zijn van landelijke partij, maar zijn lokaal. Zijn hier opgegroeid, geboren. Wat kunnen we hiermee? Meer bomen? Ik weet het niet. Is dat de oplossimg? We willen samen iets. Kunnen we warmte wel tegen gaan? We kunnen zonneparken en noem maar op. Is niet wat wij willen. Past ook helemaal niet bij Maastricht. Kijken we naar bomen. Hoeveel bomen staan er al in het centrum zelf? Kunt lastig bomen gaan plaatsen in het centrum. Gaat helemaal niet. Kijk je naar Markt, Vrijthof. Die plaatsen. Wij sluiten niet uit dat we daar niet mee akkoord gaan. Als die mogelijkheid er is en er is vraag van ondernemers, gaan we daarin mee. Als de ondernemers meer bomen willen, luisteren wij."
En dan toch even iets over de sjieke campagne van GroenLinks. Hier Lex Vos die graag even afstapte voor onze fotograaf. Achter de voor één maand gehuurd Swap-fiets en klein karretje met daarop een soort tweehoeksbord, een klapbord op wielen. Volgens Vos ging het eerste tochtje over de brug niet helemaal goed. "Het weegt allemaal helemaal niks maar vangt natuurlijk wel veel wind. Ik moest afstappen en de boel vasthouden. Ik ga kijken of ik het karretje kan verzwaren." We zouden zeggen: de Maastrichtse variant van Vom Winde verweht.
En dan hebben we nog de verkiezingscampagne van onze plaatselijke Pietje Bell Jo Smeets, die ondertussen zeg maar gerust landelijk gaat. Met gepaste trots meldt Smeets zelf op Facebook: "MAASTRICHT van NU in de Volkskrant. Vanmorgen om 06:00 uur… plof
Lag daar ineens de Volkskrant in de bus. Met een appje erbij van een betrokken inwoner: “Jullie staan erin.” En ja hoor — daar zijn we weer. Na o.a. NRC, AD en Spijkers met Koppen mogen we nu ook de Volkskrant aan het rijtje toevoegen. In een verhaal over een stad die bloeit…maar waar lang niet iedereen van mee profiteert. Met aan het woord: de Mammoeters én niemand minder dan onze eigen nummer 11 Addie Redmeijer.
Een echte jong oet Mestreech. Die vertelt hoe het écht zit. De stad gaat vooruit. Maar niet iedereen merkt dat. Goed dat ook daar meer bekendheid aan wordt gegeven door de landelijke pers. En wij? Wij blijven het zeggen zoals het is.
