Inhoudsopgave
Lief Maastricht, Leef Mestreech,
Ik ben Jack van Gelooven. Ik werd in 1961 ‘op het ziekenhuis Sint Annadal’ geboren en groeide op in Blauwdorp, knus samen in hetzelfde huis met oma en opa — een typisch arbeidersgezin. Later verhuisden we naar Bosscherveld. Daar bracht ik, samen met mijn drie jongere broertjes, mijn jeugd door. Voetballen bij RKBFC en later ook bij us MVV’ke was mijn grootste passie. Ik woonde later op verschillende plekken in en rond de stad, maar woon nu alweer jaren in mijn geboortewijk Mariaberg. Niet uit nostalgie, maar omdat daar mijn roots liggen en ik me er thuis voel.
Ik ben gelukkig opgegroeid tussen mensen die voor elkaar klaarstonden, ook al hadden ze het zelf niet breed. Familie, maar ook de buurt. Mensen die nog wisten wat solidariteit betekent. En juist daarom doet het me pijn als ik zie dat die zekerheid en die samenhang onder druk staan.
Maastricht is een prachtige stad. Ik geloof in deze stad en in haar toekomst – mits we samen de juiste keuzes maken. Want het is óók een stad waar de verschillen te groot zijn. Waar niet iedereen meedeelt in de welvaart. Waar wonen en leven voor velen te duur wordt en armoede te vaak onzichtbaar blijft. Waar mensen zich eenzaam voelen. Of niet veilig. En waar veel Maastrichtenaren het gevoel hebben dat besluiten niet mét hen, maar óver hen genomen worden. Iedereen is klaar met de vinkjes-participatie en de achterkamers.
Dat kan anders. En dat móét anders.
Ik wil een Maastricht waar je kunt rondkomen zonder zorgen. Waar gewone mensen centraal staan, en niet de markt, niet de kille verdienmodellen. Waar écht betaalbaar wonen een recht is. Waar goede zorg en sterke wijken vanzelfsprekend zijn. En waar we armoede niet managen, maar fel bestrijden. Maar liever nog voorkomen.
Want ongelijkheid is geen natuurwet. Het is het gevolg van politieke keuzes die te vaak het grote, het glimmende en het snelle geld belonen, terwijl het gewone leven achterblijft.
Voor mij was 2022 het moment om niet langer langs de kant te blijven staan. Om de mouwen op te stropen. Omdat ik te vaak zag wat er gebeurt als menselijkheid verdwijnt uit beleid: dan worden mensen een dossier, zoals de Toeslagenaffaire liet zien. En de bezuinigingsplannen die boven de markt hangen, maken ook in Maastricht een sterk tegengeluid hard nodig.
De SP staat voor een sociale stad die we samen bouwen. Niet alleen een stad van groot spektakel en prestigeprojecten, maar ook van fijn en klein. Van het dagelijks leven. Een stad die investeert in buurten en publieke voorzieningen. En een stad die de mensen waardeert die het échte werk doen: zorgverleners, leerkrachten, schoonmakers, handhavers.
De verkiezingen van 18 maart gaan dan ook over één grote vraag: wat voor stad willen we zijn? Een stad waar je het redt als je geluk hebt, of een stad die iedereen erbij houdt?
Wat de SP betreft is die keuze duidelijk. Stem daarom op 18 maart eens sociaal. Stem SP!
