Inhoudsopgave
In de rooms-katholieke Sint-Matthiaskerk aan de Boschstaat in Maastricht is iets bijzonders gaande: de Engelstalige mis op zondagavond wordt iedere week door tussen de 200 en 300 studenten en expats bezocht. Een ontwikkeling die de wind in de zeilen heeft, en tegen de stroom van de Europese secularisatie in lijkt te gaan. Deken John Dautzenberg en kapelaan Ignatious Julian doen een poging dit succes te verklaren.
Door Marianne Lubrecht
Pril is deze ontwikkeling niet te noemen. Zij is zo’n zeven jaar geleden in de Sint-Servaasbasiliek begonnen met een Engelstalige mis voor internationale studenten. ‘Weliswaar heel kleinschalig maar met een grote kiemkracht, zoveel was van al aanvang duidelijk,’ zegt Dautzenberg. Toen de Sint-Matthiaskerk vrijkwam – een knusse kerk zonder verwarming’ – is de Engelstalige mis daarheen verhuisd. In al die jaren is er sprake van een gestaag groeiend aantal bezoekers van de mis.
In liturgisch opzicht is de mis traditioneel te noemen. Een priester in kazuifel, een ruim aantal misdienaars, acolieten en lectoren (allemaal studenten), en op hoogtijdagen ook een Suisse. Een zangkoor bestaande uit studenten. En er is orgelmuziek verzorgd door Claudia Kranen, die ook het ontstane initiatief omarmde van vier jongvolwassenen om in deze zondagse mis Gregoriaans te zingen. Sindsdien oefenen de cantores ‘In nomine Domini’ iedere zondag vóór de eucharistie. Bovendien is er voor iedere mis gelegenheid tot biechten. Kortom: niets alternatiefs.
Maar het gunstige tijdstip – zondag om 18.00 uur – en het Engels als voertaal zijn uiteraard bevorderende factoren. ‘Zondagavond om 18.00 geeft de ruimte om de avond ervoor uit te gaan, of terug te reizen van een weekend elders. De mis op zondagavond markeert een heel betekenisvol begin van de nieuwe week,’ zegt Deken Dautzenberg. En over de taal merkt Dautzenberg op: ‘Engels is de voertaal op de Universiteit Maastricht, een gemeenschappelijke deler dus. Maar de voorbeden doen we, na een korte introductie in het Engels, in verschillende talen. Iedereen wordt uitgenodigd op het altaar te komen en de eigen voorbeden in zijn moedertaal te doen. Frans, Spaans, Italiaans, Duits Oegandees… Natuurlijk worden de vreemde talen niet door iedereen begrepen. Maar dat hoeft ook niet. Het gevoel is duidelijk.
‘Eerlijk gezegd: als priesters hebben wij daar eigenlijk niets speciaals voor gedaan,’ zegt kapelaan Ignatious Julian. ‘Goed, we investeren behoorlijk wat tijd, we zijn enthousiast, hebben een open houding… maar daarmee is alles wel gezegd. Misschien is dát juist het geheim. Jongeren komen niet omdat wij perfect zijn of een uitgekiend programma hebben bedacht. Ze komen omdat ze honger hebben naar iets echts,’ ‘In deze wereld vol drukte, stress, schermen en oppervlakkigheid zoeken veel jongeren stilte, gemeenschap, vriendschap, geloof en hoop. In de Engelstalige Mis van de Sint-Matthiaskerk vinden ze een plek waar ze welkom zijn zoals ze zijn. Waar samen bidden, zingen, luisteren naar Gods Woord en gewoon samenzijn hen raakt.’
‘De mensen die ik in de Sint-Matthiaskerk ontmoet zijn mijn tweede familie,’ zegt Mattia Valente, een uit Noord-Italië afkomstige masterstudent Financial Economics, ‘Gedurende de week eten we ook samen, we studeren samen, bidden soms ook.’ En: ‘Ik ben in de jaren dat ik hier nu kom een geloviger mens geworden. Ik heb een diepe rust gevonden.’
‘Voor de internationale studenten die gelovig zijn opgevoed voelt dit als thuiskomen,’ meent Jean Bouwman. ‘En het goede daarvan,’ beaamt Jeannouel Geferts, masterstudent Biomedische wetenschappen, ‘is de laagdrempeligheid. Je bent hier op een heel gemakkelijke manier samen met je leeftijdsgenoten. Je nodigt snel iemand uit om eens een keer mee te komen. En daar wordt dan ook gehoor aan gegeven...’
‘Wij zetten de deuren van de kerk wagenwijd open,’ zegt kapelaan Ignatious Julian. ‘De rest doet God zelf. En misschien ook de jongeren onder elkaar: enthousiasme werkt aanstekelijk. Jongeren trekken jongeren aan. En ze voelen ook hoe wij als priesters verheugd zijn. En zo groeit iedere zondagavond opnieuw een volle kerk — niet door strategie, maar door verlangen naar iets dat dieper gaat,’ zegt kapelaan Julian. Bisschop Van den Hout was afgelopen zondag ruim 3 uur op bezoek. Hij vierde mee, sprak na afloop met de jongeren. ‘Heel inspirerend,’ luidt zijn reactie. En: ‘Wat een hoopvolle gemeenschap.’
‘Ik zie deze hoopvolle gemeenschap uiteraard als een groot geschenk maar tegelijkertijd ook als een uitdaging, in het bijzonder als een springplank naar diaconaal werk in de wijk,’ zegt Deken Dautzenberg. ‘De jongeren die nu in de kerk komen lopen over van de ideeën en de behoefte om ook heel praktisch uitdrukking te geven aan hun geloof. Geef hen die verantwoordelijkheid, denk ik dan. Het kan allemaal weer heel kleinschalig beginnen. Ik heb er een rotsvast vertrouwen in.’
