Maastricht slaat spaarvarken stuk om tientallen miljoenen te investeren

Inhoudsopgave

Maastricht gaat zijn in de afgelopen jaren vetgemeste spaarvarken stuk slaan. Niet om met dat geld allerlei leuke dingen te gaan doen, maar vooral om het te investeren in bijvoorbeeld de versterking van de economie om zo het geld ook op de langere termijn te laten renderen. Niet eenmalig uitgeven, maar investeren.

De stad richt daarvoor allerlei fondsen in: een vergroeningsfonds van 10 miljoen euro, een investeringsfonds voor Brightlands van 20 miljoen euro, een monumentenfonds van 20 miljoen euro, een fonds van 5 miljoen euro voor verduurzaming, een fonds van 11,5 miljoen om wegen slimmer op te knappen, door meteen iets meer te doen aan vergroening van een straat. Voor preventie als het gaat om mentale gezondheid en schulden komt 5 miljoen beschikbaar. Voor amateurverenigingen, volkscultuur, professionele instellingen en cultuurparticipatie in de wijken komt jaarlijks 2 miljoen euro extra beschikbaar.

Het spaarvarken is de afgelopen jaren zo vetgemest dat de nieuwe coalitie in haar eerste begroting ook royaal alle politieke wensen kan invullen. Voor 2027 wordt die financiële lijn doorgezet: de stad rekent weer op een overschot van nu 8,8 miljoen euro. Toch wordt er ook weer over een nieuw 'ravijnjaar 2028' gesproken, nadat het vorige 'ravijnjaar 2026' ineens in de begroting die net voor de verkiezingen bekendgemaakt werd verdwenen was als sneeuw voor de zon. In 2028 zou de stad 1,6 miljoen tekort komen en een jaar later 2,4 miljoen euro.

De vraag is of die tekorten zich ook daadwerkelijk aandienen. In Haagse kringen is al bekend geworden dat de stad bij de nieuwe verdeelregels voor het Gemeentefonds waarschijnlijk kan rekenen op een structurele meevaller van jaarlijks weer 10 miljoen euro.

De gemeente wil de OZB-opbrengst voor 2027 indexeren. Bij de verdeling van het Gemeentefonds houdt het Rijk rekening met wat gemeenten op basis van hun vastgoedwaarde aan OZB zouden kunnen innen. Die berekening staat los van de vraag of Maastricht de belasting daadwerkelijk verhoogt. Ziet de gemeente af van een verhoging, dan loopt zij dus eigen inkomsten mis, terwijl de berekende belastingcapaciteit wel meetelt bij de verdeling van het Gemeentefonds.