Poedelprijs, Sjiek & Sjoem en is MVV in nood?

Als je dagelijks op een scooter door de stad crosst, dan zie je nog eens wat. Op het terras bij Tous zagen we in een oogwenk vier gesoigneerde witte poedels. Hup, in de remmen, draaien en een foto maken. Want zo'n plaatje willen we onze lezers natuurlijk niet onthouden. Wat een mooi familieportret. Eén poedel keurde ons nog een blik waardig. De andere drie vinden we toch een beetje hautain overkomen. Hoe dan ook, de poedelprijs is nu al voor Maastricht. Wie meer wil zien, moet zeker een keer naar de hondententoonstelling in het Mecc gaan. Pure hondenliefde! Sjiek.

Wat een mooie traditie is, is het leggen van bloemen op de Maastrichtse bevrijdingsdag 14 september bij het bevrijdingsmonument langs de Maas bij het provinciehuis. De bloemen werden dit jaar gelegd door Kathy Towers-Teal, dochter van bevrijder Frank Towers die de hele tour van de Franse stranden tot in Duitsland van de Old Hickory-divisie meemaakte. Jurgen Mingels uit Cadier en Keer, die heel veel contact heeft met Amerikaanse veteranen, gaf Kathy de eer de bloemen te leggen. John Steijns was aangenaam verrast. Wij ook. In één woord: respect. Respect voor de veteranen, respect voor de komst van Katy, respect voor Jurgen Mingels voor het verzorgen van dit eerbetoon.

Er werd ook op een andere manier stilgestaan bij de bevrijding en wel op het stadhuis. Daar wapperde de vlag van de Verenigde Staten fier op het dak.

Dan hadden we nog een andere intocht. Het binnenbrengen van het eerste bokbier. Of bockbier met een 'c' erbij geschreven. Kan volgens de taalgeleerden allebei. Hoe dan ook, Brand weet van het binnenbrengen van het bokbier/bockbier een mooi feestje te maken. Rechtsbeneden zien we Pascal Ruijters, die altijd meehelpt om deze traditie levend te houden. Sjiek & Sjoem.

Het is een mooie traditie die in stand wordt gehouden door Brand, ook al wordt er in Wylre niet meer op grote schaal gebrouwen. En natuurlijk hopen dat de Partij voor de Dieren dit niet aangrijpt om het zielig te vinden dat twee paarden met een kar vol bier langs Maastrichtse kroegen trokken. Toch voor de zekerheid beste partij; de vaten zijn leeg en dienen puur ter symboliek.

De rubriek Sjien & Sjoen besteedde een keer aandacht aan een niet zo sjiek verborgen hoekje bij de ingang van Mosae Forum. Daar lag echt een hele dikke keutel, niet eens op een grijs papiertje. Het was een hoekje dat gebruikt werd door de daklozen als openbaar toilet. We weten natuurlijk al lang dat het eerste wat ambtenaren, raadsleden en wethouders op een dag doen het lezen van De Nieuwe Ster is. En dus hoeft het niet te verbazen dat er nu een op maat gemaakte stalen bloembak is geplaatst, die precies dat hoekje onbereikbaar maakt. Ook weer gefikst.

Dan moeten we het nog even over MVV hebben. Zou de club in nood zijn? In de zeevaart was het eeuwen lang gebruikelijk om de Nederlandse driekleur ondersteboven te hangen als het eigen schip om welke reden dan ook in nood was. Die noodtoestand werd met het ondersteboven hangen van de vlag gesignaleerd aan de buitenwereld. De protesterende boeren in ons land hebben dat 'vlagprotocol' overgenomen. En nu zien we ineens het logo van MVV ondersteboven verschijnen. De vijfpuntige Ster op de kop! Bij de krant zouden we vroeger zeggen dat het 'zetduiveltje' heeft toegeslagen. Tegenwoordig is AI verdacht als zoiets misgaat. Maar misschien is het ook gewoon niemand opgevallen bij de club. De Japanners die sinds deze week voor de helft eigenaar zijn van us-MVV-ke zullen dit verhaal overigens totaal niet begrijpen. Probeer de Japanse vlag maar eens op de kop te hangen.

En dan hebben we in Maastricht natuurlijk altijd de 'faits divers'. De kleine nieuwtjes. Bij het Centraal Bureau voor de Rijvaardigheid zou de examenvraag als volgt luiden: "Dit pand is roze geschilderd. Mag dat?" De kwestie houdt de gemoederen in de stad bezig, waarbij het overgrote deel van het Vollek vaan Mestreech (ja, ja, carnaval nadert alweer) vindt dat dit gewoon moet kunnen. Maar ja, het Vollek heeft maar drie dagen echt de macht in de stad. Dan staat de stad er pas echt gekleurd op! Die andere 362 dagen zijn de ambtenaren natuurlijk de baas. Dat is toch meer in de trant van vijftig tinten grijs.