Reconstructie: Nieuwe zakelijkheid botst met oude MVV-cultuur

Inhoudsopgave

In het voorjaar van 2024 stond MVV aan de rand van de afgrond. Huub Waterval werd de financiële en bestuurlijke architect van de redding. Hij bracht geld bijeen, stond garant, zette de Amerikanen buiten de deur, haalde Deshima naar Maastricht en ontwierp een bestuursmodel waarin niemand alleen de macht kon grijpen. Tweeënhalf jaar later is Waterval vertrokken als commissaris en bestuurder. Een reconstructie van een reddingsoperatie die eindigde in een bittere machtsstrijd.

Begin 2024 is MVV technisch bijna failliet. De club heeft een omvangrijke schuldenlast, een structureel tekort en nauwelijks nog geld om het seizoen af te maken.

De toenmalige algemeen directeur kiest voor een in De Geusselt ongebruikelijke aanpak: volledige openheid. In een uitvoerige brief legt zij uit hoe slecht MVV ervoor staat. De club heeft op korte termijn minimaal 250.000 euro aan werkkapitaal nodig om het einde van het seizoen te halen.

Daarnaast is er een belastingschuld van 884.534 euro. Zonder ingrijpende schuldsanering en nieuwe financiering dreigt MVV de licentie voor het betaald voetbal kwijt te raken.

In de eerdere reconstructie van De Nieuwe Ster wordt die openheid het begin van het herstel van vertrouwen genoemd. Geen problemen verbergen, maar de KNVB, de gemeente, sponsors en supporters vertellen hoe ernstig de situatie werkelijk is.

Rond Pasen komt in het kasteeltje bij de Geusselt een groep Maastrichtse ondernemers bijeen, die later lid zullen worden van het Maastricht Collectief. Waterval zit aanvankelijk niet als investeerder, maar als adviseur aan tafel.

De Amerikaanse route

Op dat moment is MVV nog grotendeels verbonden aan Amerikaanse aandeelhouders. Er ligt bovendien een voorstel van een Amerikaanse investeerder die via een Amerikaanse vennootschap bij de club wil instappen.

De Nieuwe Ster schrijft in april 2024 over de Amerikaan die zijn liefde voor MVV verklaart. Achter de schermen onderzoekt Waterval het plan.

Hij komt naar eigen zeggen op meer dan twintig bezwaren. Een investeringsmaatschappij zou gevestigd zijn op het adres van een garagebox, opgegeven posities en achtergronden zouden niet allemaal kloppen en een wisseling van overnamepartij zou een volledig nieuwe beoordeling door de KNVB vereisen.

Daarvoor ontbreekt de tijd. De licentie moet op zeer korte termijn worden veiliggesteld.

Waterval adviseert de groep de Amerikaanse route los te laten. Vervolgens ontstaat wat feitelijk Plan B wordt: MVV redden met lokaal kapitaal, een WHOA-akkoord en een nieuwe bestuurlijke structuur.

Een gat van 1,1 miljoen euro

De onmiddellijke financieringsbehoefte lijkt overzichtelijk, maar is voor een club als MVV enorm. Er is ongeveer 850.000 euro nodig om het akkoord met de schuldeisers te betalen. Daarnaast is 250.000 euro nodig als werkkapitaal.

Samen gaat het om ruim 1,1 miljoen euro.

Aan de eerste tafel wordt uitgesproken dat iedereen zal bijdragen wat hij kan. Volgens Waterval wordt daarbij geen exacte verdeling vastgelegd. Wel liggen er verwachtingen. Twee grote investeerders zouden allebei een miljoen willen inleggen.

Waterval stelt zich in die context op als sluitpost. Hij wil met de twee grote investeerders kijken of ze samen kunnen aanvullen wat na de bijdragen van de andere ondernemers nog zou ontbreken.

De miljoenen van de twee grote ondernemers komen echter niet. Ook uit de oorspronkelijke ondernemersgroep blijft de inleg volgens Waterval vaak beperkt tot 25.000 euro per persoon.

Daarmee komt het probleem steeds nadrukkelijker bij hem terecht. De WHOA-klok loopt door. De Belastingdienst wil alleen instemmen wanneer harde garanties worden afgegeven. Advocaten en adviseurs willen zekerheid dat hun rekeningen worden betaald.

Waterval kan zich terugtrekken. Dan stort het plan waarschijnlijk in. Hij besluit door te gaan.

Het geld staat bij de advocaat

Waterval en zijn mede-investeerders storten ongeveer 850.000 euro op de derdenrekening van advocatenkantoor Boels Zanders, nog voordat definitief vaststaat dat het akkoord met de schuldeisers wordt goedgekeurd.

Daarnaast verstrekt Waterval via zijn holding 250.000 euro aan kortlopende financiering. Het is werkkapitaal waarmee MVV de directe verplichtingen kan blijven betalen. Die 250.000 euro is risicovol, er is nog nauwelijks zicht op of een redding van de club slaagt. Later wordt die 250.000 omgezet in certificaten.

Waterval staat persoonlijk in voor de rekeningen van advocaten en WHOA-deskundigen. Daardoor kunnen Boels Zanders en financieel adviseur Hermes Advisory hun werk voortzetten. Ook geeft hij opdracht aan adviesbureau Hypercube.

Later vat Waterval de reddingsoperatie zelf kernachtig samen. Dat komt neer op: we hebben de rotzooi opgeruimd.

Dat is cru geformuleerd, maar financieel niet onjuist. Schulden worden geïnventariseerd, crediteuren krijgen een voorstel en de gemeente wordt gevraagd een groot deel van haar vordering prijs te geven.

Waterval spreekt zelf de gemeenteraad toe. Maastricht gaat akkoord met het kwijtschelden van ongeveer 400.000 euro. Zonder die medewerking was de WHOA waarschijnlijk mislukt.

Maastricht Collectief wordt geboren

Omdat de oorspronkelijke groep niet genoeg geld bijeenbrengt, wordt de kring verbreed. Via een certificatenstructuur kunnen tientallen Maastrichtse ondernemers deelnemen.

Zo ontstaat Maastricht Collectief. In totaal worden aanvankelijk 63 certificaten van 25.000 euro uitgegeven. Daarmee komt 1.575.000 euro bijeen.

Waterval investeert zelf 300.000 euro. Drie mede-investeerders die hij aanbrengt, leggen samen nog eens 500.000 euro in. Zijn kring brengt daarmee ongeveer de helft van het oorspronkelijke certificatenkapitaal bijeen.

Daarnaast betaalt zijn bedrijf Nextview over twee seizoenen circa 150.000 euro aan sponsoring. Waterval wordt daarmee, na de hoofdsponsor, de grootste sponsor van MVV.

De redding komt niet alleen van hem. Andere ondernemers investeren eveneens, supporters zamelen geld in, de gemeente werkt mee, adviseurs zetten grote stappen en de KNVB geeft de ruimte om de operatie uit te voeren.

Maar binnen dat geheel is Waterval wel de verbindende architect. Hij brengt geld, adviseurs, garanties en een juridische structuur samen.

De Amerikanen eruit

In juni 2024 wordt duidelijk dat Maastricht Collectief het resterende belang van de Amerikaanse aandeelhouders overneemt. De Amerikanen verdwijnen uit de club.

Waterval zegt dat MVV voortaan zakelijk moet worden bestuurd. De tijd waarin de club ieder jaar met de pet rondgaat, moet voorbij zijn. De begroting moet realistisch worden en inkomsten en uitgaven moeten structureel in evenwicht komen.

De Nieuwe Ster omschrijft Maastricht Collectief in die periode als een nieuwe lichting succesvolle en digitaal vaardige ondernemers. Het collectief kan uitgroeien tot het sterkste zakelijke netwerk van de regio, zo schrijft De Nieuwe Ster.

Bestaande MVV-kringen worden bij elkaar gebracht. Businessclub Lanaken, Vrienden van 043 en ondernemers rond de MVV Academy krijgen opnieuw een plek rond de club.

Juist daar ligt achteraf een belangrijke kiem van het conflict. Waterval brengt oude netwerken terug in de organisatie en geeft vertegenwoordigers ervan invloedrijke posities. Mensen die hij aan boord haalt, keren zich twee jaar later tegen hem.

De zoektocht naar meer kapitaal

De redding lost het onmiddellijke probleem op, maar nog niet de structurele zwakte van MVV. De lokale markt alleen is volgens Waterval te klein om de club blijvend te financieren.

Hij gaat daarom op zoek naar een strategische partner. Die vindt hij in Deshima Football Consultancy, een Nederlands-Japanse investeerder met ondernemers en voetbalmensen uit Japan.

Binnen Maastricht Collectief bestaat aanvankelijk scepsis. Toch zet Waterval door. In april 2025 wordt Deshima definitief mede-aandeelhouder.

Maastricht Collectief en Deshima krijgen ieder een gelijkwaardige positie. Geen van beide partijen kan alleen de macht grijpen. De Vereniging MVV Maastricht krijgt via een bijzonder aandeel aanvullende bescherming over de identiteit van de club.

De Nieuwe Ster schrijft later dat MVV hiermee een belangrijk verschil laat zien met het ontspoorde Vitesse. In Maastricht worden de plannen steeds vooraf met de KNVB besproken. De gekozen structuur is volgens de krant een “constructie van vertrouwen”.

De club lijkt eindelijk professioneel georganiseerd.

De nieuwe governance

Waterval leidt samen met advocaten en de notaris het ontwerpen van de nieuwe juridische structuur. Er komen nieuwe statuten, een aandeelhoudersovereenkomst, een STAK en administratievoorwaarden voor de certificaathouders.

Het centrale ontwerpprincipe is dat niemand alleen de macht mag kunnen grijpen. Niet Waterval, niet Deshima, niet de directie en ook niet een kleine groep lokale ondernemers.

Aanvankelijk is Waterval enig bestuurder van Maastricht Collectief. Later maakt hij zelf plaats voor een bestuur van drie personen. Besluiten kunnen daardoor met twee tegen één worden genomen.

Daar staat een bescherming tegenover. Voor fundamentele beslissingen is op grond van artikel 9f van de administratievoorwaarden goedkeuring nodig van de certificaathouders. De drempel ligt op driekwart van de uitgebrachte stemmen.

Artikel 9f gaat onder meer over de manier waarop Maastricht Collectief stemt over nieuwe aandelen, nieuwe aandeelhouders, bestuursbenoemingen en statutenwijzigingen bij MVV.

De bepaling beschermt de andere ondernemers aanvankelijk tegen een te machtige Waterval. Later beschermt hetzelfde artikel Waterval tegen de andere twee STAK-bestuurders.

Het systeem is op papier evenwichtig. In de praktijk blijkt het afhankelijk van onderling vertrouwen. Zodra dat verdwijnt of de regels simpelweg worden genegeerd, kan de veiligheidsklep in een wapen veranderen.

Buiten de lijnen eredivisie

MVV maakt na de redding grote stappen. De organisatie wordt opnieuw ingericht. Er komt een nieuwe directie. De commerciële afdeling wordt versterkt en sluit in korte tijd veel meer sponsorcontracten af.

De horeca wordt na het faillissement van de vorige uitbater in eigen beheer genomen. Daardoor moet meer omzet bij MVV zelf blijven.

De Nieuwe Ster schrijft eind 2024 dat MVV “buiten de lijnen al eredivisie” speelt. Administratief, commercieel en bestuurlijk wordt de club geprofessionaliseerd.

Waterval speelt ook bij verschillende benoemingen een rol. Hij is betrokken bij de selectie van commissarissen en bij de zoektocht naar een algemeen directeur. Zelf treedt hij in april 2025 namens Maastricht Collectief toe tot de raad van commissarissen.

Nog geen jaar later zal vrijwel niets meer over zijn van de onderlinge eensgezindheid.

Een nieuw stadion

Na het overleven van de acute crisis richt Waterval zich op het grootste structurele probleem van MVV: De Geusselt.

Het stadion is verouderd, commercieel nauwelijks rendabel en kent ingewikkelde eigendomsverhoudingen. MVV betaalt jaarlijks grote bedragen aan huur en exploitatie, maar beschikt niet over voldoende commerciële ruimtes om daar inkomsten tegenover te zetten.

Hypercube onderzoekt verschillende scenario’s: beperkt herstel, een ingrijpende renovatie of volledige nieuwbouw. Waterval verdedigt nadrukkelijk het onderzoek naar een nieuw stadion op het Belvédèreterrein.

Een nieuw stadion moet volgens hem niet alleen een voetbalaccommodatie zijn, maar een economische motor waarmee MVV structureel inkomsten kan genereren. Hij denkt dat voor een rendabel stadion ongeveer tien miljoen euro privaat kapitaal opgehaald kan worden.

Die overtuiging typeert zijn aanpak. Waterval denkt niet als traditionele voetbalbestuurder, maar als ondernemer: eerst het verdienmodel, dan de sportieve ambities.

Die zakelijke stijl levert resultaten op, maar roept ook weerstand op.

Te veel Huub

Gaandeweg ontstaat binnen de kring rond MVV het beeld dat Waterval te dominant is. Hij combineert veel rollen. Hij is investeerder, sponsor, garantsteller, bestuurder van de STAK, commissaris bij MVV, onderhandelaar met nieuwe investeerders en aanjager van het stadiondossier.

In crisistijd is die concentratie van invloed efficiënt. Er moet snel worden gehandeld en iemand moet bereid zijn verantwoordelijkheid en financieel risico te nemen.

Wanneer de crisis voorbij is, verandert dezelfde daadkracht in de ogen van anderen in dominantie. Waterval schuurt met de cultuur rond een voetbalclub, waarin relaties, loyaliteiten en emoties minstens zo belangrijk zijn als formele bevoegdheden en financiële bijdragen.

Zelf benoemt hij dat verschil ook. In een vriendenclub is democratie volgens hem koppen tellen. In een onderneming horen risico, kapitaal en zeggenschap bij elkaar. Volgens Waterval is nog steeds heel veel daadkracht nodig in de club: er moeten nog veel zaken aangepakt worden.

Daar ligt de fundamentele botsing. Maastricht Collectief is tegelijk een vriendenclub rond MVV en een investeringsvehikel. Zolang iedereen hetzelfde doel heeft, valt dat verschil te overbruggen. Zodra er ruzie ontstaat, niet meer.

“Ik zat even graag in het vak als op het pluche”

Bij die botsing tussen zakelijkheid en clubcultuur hoort ook een voorval dat Waterval uit eigen beweging in zijn feitenrelaas opneemt.

Hij benadrukt dat hij nooit onderscheid maakte tussen bestuurskamer en tribune. “Ik zat even graag in het vak als op het pluche, reisde mee met de supportersbus naar uitwedstrijden en heb daar oprecht van genoten. Ik wilde de club in al zijn facetten leren kennen, ik ben geen boekhouder.”

Over de aanhang is hij uitgesproken positief. “De meest fanatieke supporters zijn degenen die mij verreweg het meest respectvol hebben behandeld. De mannen die vooraan staan. Daar voel ik diep respect voor. Die weten ook dat bij een voetbalclub niet alles is wat het lijkt, en dat ik de club niet beschadig.” De incidenten van afgelopen zondag kwamen volgens hem dan ook niet uit die hoek, maar uit de kring rond een certificaathouder.

Toch gaat het op één avond mis. Op 5 december 2025, op de terugreis in de supportersbus na een uitwedstrijd, loopt een discussie met een medewerker van de club uit de hand en raakt Waterval hem met de vlakke hand op de wang. De aanleiding is de accreditatiekaart die maandenlang uitbleef, terwijl vrijwel iedereen om hem heen er wel een had. De directie heeft later erkend dat het accreditatiebeleid nooit was geëffectueerd en dat de club de kwestie niet goed heeft aangepakt.

“Het was bedoeld als een aansporend gebaar bij de vraag waar die kaart nou toch bleef, maar het kwam harder aan dan ik bedoelde, en het kwam op hem begrijpelijkerwijs intimiderend over. Dat had niet mogen gebeuren, en dat vond ik direct.”

Binnen vierentwintig uur biedt Waterval zijn excuses aan: aan de medewerker, aan de directie, en ook aan de busorganisatie en de aanwezige supporters. “Het was in die bus geen voorbeeldgedrag van iemand met mijn rol bij de club, en dat realiseerde ik mij terdege.” Hij legt zichzelf maatregelen op: geen alcohol meer bij clubactiviteiten en niet meer meereizen met de bus.

De medewerker doet aangifte, wat volgens Waterval zijn goed recht is. Omdat beiden een rol vervullen binnen een betaaldvoetbalorganisatie wordt de kwestie langs de formele weg behandeld. Het Openbaar Ministerie heeft de zaak in januari 2026 geseponeerd wegens onvoldoende bewijs. Eind januari spreken beiden het uit, herstellen zij de werkrelatie en geven elkaar de hand. De medewerker is daarna nog geruime tijd gewoon bij de club werkzaam geweest.

Waterval vertelt het zelf, zegt hij, om te voorkomen dat een voorval van negen maanden geleden alsnog tegen hem wordt ingezet zonder de context en de afloop erbij. “Het voorval zelf is afgerond en onderling hersteld. Wat eraan voorafging, herken ik achteraf als een vroeg signaal van een breder patroon.”

Terugkijkend op de afgelopen tweeënhalf jaar blijft het beeld voor hem overigens positief. “Ik heb het fantastisch gevonden. Ik krijg er nu nog kippenvel van als ik bedenk wat we gedaan hebben. Je krijgt een unieke inkijk in een voetbalclub, in al die mooie mensen. De positieve energie overheerst nog steeds.”

Vanaf februari buitengesloten

Vanaf februari 2026 merkt Waterval naar eigen zeggen dat hij steeds minder informatie krijgt.

Documenten worden niet gedeeld. Besluiten worden door de twee andere STAK-bestuurders voorbereid en ondertekend zonder dat hij vooraf wordt geïnformeerd. Vragen die hij stelt als bestuurder of commissaris blijven onbeantwoord.

Zijn advocaten houden uiteindelijk een register bij. Van ruim dertig opgevraagde documenten zouden er begin augustus meer dan twintig niet zijn verstrekt. Ook tientallen schriftelijke vragen blijven volgens Waterval zonder volledig antwoord.

Daarmee ontstaat een merkwaardige situatie. Waterval bekleedt formeel belangrijke functies, maar kan die naar eigen zeggen steeds minder daadwerkelijk uitoefenen.

Hij blijft op papier bestuurder en toezichthouder, maar raakt in de praktijk steeds verder geïsoleerd.

Het verwijt van de vier ton

De directe aanleiding die zijn tegenstanders later voor de vertrouwensbreuk geven, is financieel. Waterval zou een voornemen om jaarlijks persoonlijk 400.000 euro beschikbaar te stellen niet zijn nagekomen.

Waterval ontkent dat zo’n persoonlijke verplichting bestaat. Hij zegt dat er geen document is waarin hij jaarlijks 400.000 euro toezegt.

“Laat maar zien. Ik heb aan al mijn verplichtingen voldaan. Meer dan dat.”

Volgens hem was er wel een afspraak over een recente kapitaalbehoefte van 400.000 euro. De bestaande kring zou 200.000 euro bijeenbrengen en Waterval zou via nieuwe investeerders eveneens 200.000 euro organiseren.

Waterval stelt dat hij met partijen sprak die gezamenlijk bijna één miljoen euro wilden investeren. Die gesprekken zouden zijn stilgevallen nadat hij hun namen binnen Maastricht Collectief bekendmaakte.

Het STAK-bestuur zou op 21 augustus bovendien zelf hebben bevestigd dat geen persoonlijke jaarlijkse betalingsverplichting van Waterval bestaat.

Dat betekent niet dat er geen vertrouwensbreuk kan zijn ontstaan. Mondeling uitgesproken verwachtingen kunnen zwaar wegen. Maar het verschil tussen een verwachting, een voornemen en een juridisch afdwingbare verplichting is essentieel.

15 juli: alles gebeurt op één dag

Op 15 juli escaleert het conflict volledig.

Zes certificaathouders ondertekenen een gezamenlijke verklaring waarin zij het vertrouwen in Waterval opzeggen. Het gaat om de groep die aangeduid wordt als de kopgroep.

Samen vertegenwoordigen zij 225.000 euro van de totale inleg van 1.575.000 euro. Financieel is dat ruim 14 procent. Hun invloed is echter groter door hun posities en netwerken binnen en rond MVV.

Diezelfde dag passeert bij de notaris een akte waarmee de aandelen van Stichting MVV Maastricht 2018 worden ingekocht en ingetrokken.

Volgens het onderliggende aandeelhoudersbesluit mocht dat pas gebeuren nadat aan de voorwaarden van de KNVB was voldaan. Die definitieve goedkeuring is er op dat moment nog niet.

Waterval hoort pas die avond dat de akte al is gepasseerd. Hij stelt dat hij als STAK-bestuurder niet volledig over het proces is geïnformeerd.

Later erkent de algemeen directeur van MVV volgens het dossier schriftelijk dat de transactie te vroeg is uitgevoerd. MVV biedt daarvoor excuses aan en bereidt het terugdraaien van de akte voor.

De plotselinge RvC

Op de avond van 15 juli wordt Waterval ook geconfronteerd met een onverwachte bijeenkomst van de raad van commissarissen. Volgens hem is die bijeenkomst zonder de gebruikelijke oproeping en zonder agenda georganiseerd.

Daar krijgt hij te horen dat de KNVB definitief akkoord zou zijn met de aandelentransactie. Dat blijkt later niet juist: de goedkeuring is voorwaardelijk.

Vervolgens wordt ook binnen de raad van commissarissen het vertrouwen in Waterval opgezegd.

De timing is opmerkelijk. Eerst passeert een akte die volgens het eigen besluit nog niet had mogen passeren. Dezelfde dag trekt een groep certificaathouders haar vertrouwen in Waterval in. Diezelfde avond volgt de raad van commissarissen.

Waterval ziet daarin een gecoördineerde poging hem in één beweging uit al zijn posities te verwijderen.

Of dat vooraf zo is georganiseerd, kan alleen op basis van de interne correspondentie definitief worden vastgesteld. Maar de opeenvolging van gebeurtenissen vormt de kern van zijn overtuiging dat hij doelbewust buitenspel is gezet.

Vertrek

De vertrouwensbreuk wordt gekoppeld aan nieuw geld. Zodra Waterval vertrekt, zou 400.000 euro beschikbaar komen. Later blijkt dat in totaal een miljoen euro aan mogelijke certificaten klaarligt.

Waterval ervaart de koppeling tussen zijn vertrek en de financiering als druk. Hij concludeert uiteindelijk dat het geen zin heeft om tegen de meerderheid van de mensen met wie hij moet samenwerken in functie te blijven. Op 5 augustus biedt hij zelf zijn vertrek aan.

Daarmee probeert hij het persoonlijke conflict los te koppelen van het belang van MVV. Als zijn aanwezigheid het probleem is, zal hij weggaan. Wel wil hij dat dit ordelijk gebeurt en dat hij en zijn mede-investeerders hun oorspronkelijke inleg terugkrijgen.

Koper voor 600.000 euro

Waterval vindt een investeerder bereid de 24 certificaten van hem en zijn twee mede-investeerders over te nemen. De koopprijs bedraagt 600.000 euro, precies de oorspronkelijke inleg. De verkopers maken dus geen winst.

De transactie is voor MVV en Maastricht Collectief budgetneutraal. Het geld loopt rechtstreeks van de koper naar de verkopers via de derdenrekening van een notaris.

De investeerder maakt kennis met de directie, commissarissen, STAK-bestuurders en certificaathouders. De partij beantwoordt daarna ongeveer 85 schriftelijke vragen.

Voor de overdracht is alleen een eenmalige ontheffing nodig van de blokkering op de verkoop van certificaten.

Tegelijk beweegt Waterval op andere punten. Aanvankelijk wil hij dat de ongeveer 150.000 euro die Nextview gedurende twee seizoenen aan sponsoring heeft betaald, wordt meegenomen in de totale afwikkeling.

Begin september laat hij die eis vallen. Sterker nog: hij biedt aan na zijn vertrek nog minstens twee jaar sponsor van MVV te blijven.

De investeerder zegt daarnaast toe voor 150.000 euro nieuwe certificaten te kopen. De investeerder vraagt drie jaar zekerheid over één bestuurszetel, maar geen meerderheid.

Op maandag 7 september lijkt daarmee een totaaloplossing binnen bereik.

Het miljoen dat plotseling wel beschikbaar is

In hetzelfde weekend gebeurt iets anders. Zes certificaathouders melden aanvankelijk bereid te zijn zestien nieuwe certificaten te kopen voor 400.000 euro.

Enkele uren later groeit de ronde. Twintig partijen zeggen gezamenlijk veertig certificaten toe. Daarmee komt één miljoen euro beschikbaar.

Financieel is dat uitstekend nieuws. De kapitaalbehoefte van Maastricht Collectief bedraagt 900.000 euro, waarvan 400.000 euro al opeisbaar is. De nieuwe ronde vult dat gat.

Bestuurlijk verandert het alles.

Voor de kapitaalronde bestaan 63 certificaten. Waterval en zijn mede-investeerders bezitten er samen 24: ruim 38 procent. Omdat voor fundamentele beslissingen een meerderheid van 75 procent nodig is, beschikken zij over een blokkerende minderheid.

Volgens het bestuur zijn na de uitgifte van veertig certificaten in totaal 103 certificaten in omloop en daalt het gezamenlijke blok van Waterval en zijn mede-investeerders naar ongeveer 23,3 procent. Waarmee zij hun vetorecht kwijt zouden zijn.

Waterval betwist dat. Hij zegt niet tegen het nieuwe geld te zijn, maar vindt dat voor de uitgifte een formeel besluit van het volledige STAK-bestuur nodig is en dat er een bijgewerkt certificaathoudersregister moet zijn. Zonder die stappen is er volgens hem geen rechtsgeldige toekenning en dus geen stemrecht. Dat punt is onbeslist. Ook waarschuwt hij dat het toelaten van nieuwe certificaathouders vlak vóór een beslissende vergadering de stemverhoudingen verandert.

Het bestuur zet de uitgifte door. Maandagavond wordt gemeld dat veertig certificaten voor in totaal één miljoen euro zijn verstrekt.

Het systeem dat ooit moest voorkomen dat iemand de macht kon grijpen, wordt gebruikt om de positie van zijn eigen architect te breken.

Intimidatie tijdens de derby

Tegen deze achtergrond wordt zondag de derby tegen Roda JC gespeeld.

Waterval zegt tijdens en na de wedstrijd driemaal te zijn belaagd. Tijdens de rust ontstaat een incident bij de doorgang van de hoofdtribune. In de tweede helft krijgt hij naar eigen zeggen bij Café 1902 een duw in zijn rug.

Het ernstigste incident volgt bij het vertrek. Terwijl Waterval met zijn gezin De Geusselt verlaat, grijpt een supporter hem volgens zijn verklaring bij de nek en uit bedreigende taal.

De beveiliging, een medebestuurder en verschillende leden van de businessclub zouden getuige zijn geweest. Waterval meldt de gebeurtenissen en vraagt MVV de camerabeelden veilig te stellen.

Hij zegt steun en medeleven te hebben ontvangen van verschillende bestuurders en certificaathouders. Vanuit de directie en de raad van commissarissen zou echter niet zijn gevraagd hoe het met hem en zijn gezin ging. Over een ander incident rond diezelfde derby, waarbij een supporter zich verbaal richtte tot de directie van de bezoekende club, bood MVV binnen een dag publiekelijk excuses aan.

Voor Waterval is daarmee een grens bereikt. Hij belooft zijn gezin niet langer actief te proberen de vergadering van zijn gelijk te overtuigen. Doorslaggevend is voor hem niet de intimidatie zelf, maar wat die zichtbaar maakt: dat verhalen over hem een eigen leven zijn gaan leiden, dat sommigen er belang bij hebben ze aan te wakkeren, en dat niemand ze weerlegt, ook de club niet.

De laatste vergadering

De vergadering van 8 september moet onder leiding staan van een voormalig voorzitter en vicevoorzitter van de raad van commissarissen, die zich daarvoor uit eigen beweging heeft aangeboden.

Hij roept de partijen op de emoties thuis te laten. Hij waarschuwt dat de snelle uitgifte van certificaten niet als een nieuwe beschermingsconstructie mag werken en vindt dat gevolmachtigden vrij moeten kunnen stemmen.

Om 18.17 uur, minder dan twee uur voor de vergadering, ontvangt hij een brief van de advocaat van het STAK-bestuur. Daarin wordt volgens Waterval al meegedeeld dat de vereiste meerderheid niet zal worden gehaald.

Ook wordt zijn onafhankelijkheid ter discussie gesteld en wordt vooroverleg over zijn rol verlangd.

Hij besluit zijn naam niet aan de bijeenkomst te verbinden en trekt zich terug als voorzitter.

Waterval en een van zijn mede-investeerders verlaten daarop vóór aanvang de zaal. Zij willen niet meedoen aan een stemming waarvan de uitslag volgens hen vooraf al door de advocaat van het bestuur is vastgesteld.

De ontslagbrief

Later die avond overlegt Waterval thuis. Vervolgens neemt hij per direct ontslag als commissaris van MVV en als bestuurder van de STAK Maastricht Collectief.

In zijn brief aan de raad van commissarissen schrijft hij dat “de omstandigheden van de afgelopen periode een zinvolle en onafhankelijke invulling van het toezicht voor mij niet langer toelaten”. Aan het STAK-bestuur schrijft hij dat “de wijze waarop de besluitvorming de afgelopen zes maanden buiten mij om is vormgegeven, culminerend in de gang van zaken rond de vergadering van vanavond”, maakt dat hij zijn taak niet langer kan uitoefenen op de wijze die de statuten en de certificaathouders van een bestuurder mogen verwachten.

De directe aanleiding voor het ontslag is dus de besluitvorming buiten hem om, culminerend in de avond van 8 september. De langdurige uitsluiting, de vertrouwensbreuk, de advocatenbrieven en de betwiste verwatering van zijn belang vormen de voorgeschiedenis. De verhalen die in de stad rondgaan en de reacties van afgelopen zondag zijn voor hem de reden om er nu zelf mee naar buiten te treden.

Waterval blijft samen met zijn twee mede-investeerders voorlopig houder van 24 certificaten. Ook zijn financiële garanties blijven bestaan. De garantstelling richting de Belastingdienst loopt nog jaren door. Hij blijft sponsor van de club en gaf woensdagochtend opdracht alle openstaande facturen aan MVV per direct te voldoen.

Woensdagochtend om 11.17 uur ontvingen de drie verkopers namens bestuur en directie een uitnodiging voor een gesprek over de impasse. Die is per direct beantwoord met drie concrete voorwaarden: terugkoop van de certificaten, overname en borging van de garantstellingen, en vergoeding van de juridische kosten.

MVV verliest dus zijn commissaris en STAK-bestuurder, maar behoudt voorlopig wel zijn kapitaal en garanties.

Het systeem heeft niet gewerkt

Het pijnlijke eindbeeld is dat vrijwel alles wat Waterval zakelijk wilde bereiken, gelukt is.

MVV ging niet failliet. Het WHOA-akkoord kwam tot stand. De Amerikaanse aandeelhouders verdwenen. Maastrichtse ondernemers brachten kapitaal bijeen. Deshima werd mede-aandeelhouder. De organisatie werd geprofessionaliseerd. Het stadiondossier kwam serieus op tafel.

Zelfs in de laatste week bewees Maastricht Collectief dat het werkt: twintig partijen brachten in één weekend één miljoen euro bijeen.

Wat niet is gelukt, is het bouwen van een duurzaam bestuurlijk evenwicht.

De governance was ontworpen om te voorkomen dat één persoon of één groep de macht zou grijpen. Maar regels kunnen alleen functioneren wanneer bestuurders elkaar informeren, procedures respecteren en bereid zijn besluiten uit te leggen.

Zodra het vertrouwen verdween, werden dezelfde regels gebruikt om elkaar te blokkeren. Een goedkeuringsrecht werd een veto. Een kapitaalronde veranderde de stemverhoudingen. Een vergadering werd een juridische loopgravenoorlog.

Waterval droeg daar zelf aan bij door te veel rollen en verantwoordelijkheden naar zich toe te trekken. Zijn daadkracht sloeg in de ogen van anderen om in dominantie. Zijn zakelijke stijl paste slecht bij de emotionele wereld rond een voetbalclub.

Maar zijn tegenstanders kozen niet voor een ordelijke correctie of een transparante overdracht. Zij zegden het vertrouwen op, koppelden nieuw geld aan zijn vertrek, bereidden besluiten buiten hem om voor en verwaterden uiteindelijk zijn machtspositie met veertig nieuwe certificaten.

De oude macht wint

In 2024 presenteerde Maastricht Collectief zich als een breuk met het oude MVV. Geen informele macht meer, geen jaarlijkse bedeltocht en geen ondoorzichtige besluitvorming. De club zou professioneel en zakelijk worden bestuurd.

Tweeënhalf jaar later oogt de afloop vertrouwd. Besluiten worden in kleine kring voorbereid. Persoonlijke verhoudingen bepalen de koers. Advocaten communiceren waar bestuurders met elkaar zouden moeten spreken. De formele toezichthouder kan zijn werk naar eigen zeggen niet doen.

De oude ondernemersnetwerken die Waterval opnieuw bij de club betrok, hebben uiteindelijk de architect van MVV-Nieuw verslagen.

Zij hebben nu ook het geld geleverd. Het nieuwe miljoen geeft Maastricht Collectief financiële lucht en voorkomt dat MVV onmiddellijk opnieuw in problemen komt. In die zin heeft de oude macht verantwoordelijkheid genomen.

Maar de manier waarop Waterval schaakmat is gezet, zal toekomstige grote investeerders aan het denken zetten. Wie veel geld inbrengt, garanties afgeeft en een club helpt redden, wil weten dat afgesproken zeggenschapsrechten niet later via een snelle kapitaalronde kunnen verdampen.

De club blijft, de architect vertrekt

Voor supporters telt uiteindelijk vooral dat MVV blijft bestaan en presteert. De club is financieel gezonder dan in 2024 en beschikt dankzij de nieuwe kapitaalronde over geld om aan haar verplichtingen te voldoen.

Toch is het vertrek van Waterval meer dan een interne bestuurswissel. Het is het einde van de eerste fase van MVV-Nieuw.

De architect van de redding heeft het gebouw verlaten. De constructie die hij ontwierp, bleef overeind, maar beschermde hem uiteindelijk niet.

MVV heeft de financiële crisis overleefd. De vraag is nu of de club ook de vertrouwenscrisis overleeft zonder opnieuw terug te vallen in precies de bestuurscultuur waarmee zij in 2024 wilde afrekenen.