Tomaten van Rieu, een no-go area en grensoverschrijdend gedrag

De tijd dat de selectie van MVV uit elf spelers, twee of drie reserves en een reserve-keeper bestond ligt al lang achter ons. Nu heeft MVV 30 spelers onder contract. De tijd dat iedereen gewoon zwarte leren voetbalschoenen had. Die tijd, dat is de tijd van René Ceulen, jarenlang sterrendrager in de tijd dat MVV altijd in de ere-divisie uitkwam.

René Ceulen is een van de vaste stamgasten op donderdag bij MVV, als herinneringen worden opgehaald met andere veteranen. Op de foto Johan Dijkstra, altijd aimabel. Rechts op de foto Fred - 268 km/h - Rompelberg, die furore maakte op de snelle fiets en zijn hele leven al sponsor en fan is van MVV. Rompelberg zorgt voor de vlaai. Van bakkerij Hermans. Hij is ook handig met de slagroomspuit.

Sjiek&Sjoen kreeg een uitnodiging, omdat Ceulen dezer dagen 89 jaar oud wordt. En het mooie: scherp van geest, nog fit van lijf en leden. Drie oud-topsporters waar de sterftetabellen van de pensioenfondsen weinig vat op hebben.

Voor wie een scherp geheugen heeft, waar staat of zit René Ceulen. We zullen u een beetje op weg helpen: hij zit gehurkt. Als u er niet uitkomt, kijk hieronder. Hoe fraai was deze presentatie wel niet, in de tijd dat er nog geen AI was om dit snel even te fixen.

Nu we toch bij de jarigen en de 'sterken' zijn aangekomen, ook meteen maar even de verjaardagsfoto die André Rieu zelf online zette. Hoe oud hij geworden is? Leeftijd is maar een getal, zo maakt deze foto duidelijk. En waar Sint-Pieter bekend staat om zijn overheerlijke aardappelen, presenteert Rieu hier ook tomaten waar je het water van in de mond gaat lopen.

Als iets te mooi is om waar te zijn, dan is het meestal ook niet waar. Dat is de belangrijkste wijsheid om niet in een piramidespel te trappen of je te laten oplichten door in te gaan op een onwaarschijnlijke goede aanbieding.

Te mooi om waar te zijn. We moesten er gelijk aan denken toen we de enquête zagen op Thuis in Maastricht. Dik dertig vragen om te polsen hoe Maastricht het beste de groene wiggen in Limmel aan de Maas moet gaan invullen. U weet wel, die naam van een wijk waar een duur bureau aan te pas kwam. Die adviseerde Limmelderwaard, maar het college koos toch voor Limmel aan de Maas. Limmelderwaard, één woord zoals het beleid dat voorschrijft, werd toch Limmel aan de Maas, ondanks dat dat dus meerdere woorden zijn. Echt waar.

Nu werd gezegd dat dat bureau, Perron9, niet alleen de naam bedacht, maar nog veel meer. Enfin, nu wordt toch ook de hulp ingeroepen van het publiek. Op zoek naar the wisdom of the crowd. Al heeft 'the crowd' natuurlijk ook niet altijd gelijk Vandaar misschien wel wis-dom?

Hoe dan ook: de dik dertig plaatjes waren mooi. Verdacht mooi.

Gevraagd wordt telkens welke verbinding uw voorkeur heeft met het verzoek een cijfers tussen 0 en tien te geven. Wie al die dik 30 óh zo mooie plaatjes ziet, kan niet anders dan overal een 9 of een 10 voor geven. Tenzij je allergisch bent voor bijenkasten of een absolute diepgewortelde hekel aan jeu de boulers hebt, moet je overal wel een 9 of een 10 invullen. Het ene plaatje is nog Sjieker&Sjoener dan het andere. Waar haal je zoveel perfectie vandaan, bijna goddelijk!

Nu kun je je natuurlijk afvragen wat de waarde is van dit onderzoek. Als alles een 9 of een 10 scoort, wat weet je dan? Helemaal niets! Tenzij we het helemaal verkeerd zien natuurlijk. Voorlopig houden we het op 30 verbindingen, ergens één steekje los.

Over verbindingen gesproken. Een absolute no go area is natuurlijk de Maasboulevard, links en rechts van de drugsboten. Hier tellen we overdag, op enig moment van de dag, altijd zo'n twintig tot dertig drugsrunners. Dat zijn van die types op een fatbike, een heuptasje en een petje van Luis Vuitton achterstevoren op hun zongebruinde hoofd. Dat is het uniform van het leger dealertjes van de stad. Je vraagt je af, zouden al die lui ook nog een bijstandsuitkering trekken? Het is zomaar een vraag.

Even terug naar enquêtes. Als we nu eens zouden vragen: Welk rapportcijfer krijgt deze verbinding van u? En we zouden ook een stuk of dertig van dit soort foto's plaatsen? We vermoeden dat de scores dan akelig dicht bij 0 zouden komen te liggen. Wat dat zegt: Aon de geng! om het in termen van het coalitie-akkoord te zeggen. Nog anders gezegd: simpel iedereen laten meebetalen aan een veel hoger serviceniveau als het gaat om afval ophalen en vervolgens torenhoge boetes en keiharde handhaving voor wie dan nog afval dumpt.

Grenzeloos. Zo mag je bovenstaand asociaal gedrag wel noemen, maar gelukkig is er ook nog een ander grenzeloos. Of beter gezegd grensoverschrijdend. Heeft u Maastrichtse politici vaak Frans of Duits horen praten? Over hoe goed de samenwerking is met Luik of Aken? Hoe vaak hier Luikse delegaties op bezoek komen? Nee? Dat kan kloppen, want veel Frans en Duits wordt in de politiek niet gesproken. De politiek heeft al decennialang de mond vol van hoe fijn het is om in Maastricht te wonen en werken. Grenzend aan België op een steenworp afstand van Duitsland. Werken in België, wonen in Maastricht. Eén Europa, makkelijk met de trein van Maastricht naar Hasselt. Mooie woorden, maar in de praktijk hoef je niet op de politiek te rekenen als het gaat over een grenzeloze Euregio. De enige snelle spoorwegverbinding met Belgisch Limburg die in de toekomst nog mogelijk zou zijn wordt rücksichtslos geschrapt als het aan de politiek ligt. De spoorbrug die de twee landen kan verbinden, ligt maar in de weg voor vrachtvervoer over de Maas.

Nee, niet dat vroeger alles beter was, maar we spraken wel een aardig woordje Frans, via het kanaal kon je zo naar Luik en met de tram naar Hasselt. Het weinige Frans dat nu nog zichtbaar is, is Café Sjiek, Café Enfin, Grand Café De La Bourse, Café Soiron, restaurant Cinq, bistro Le Virage, restaurant Petit Bonheur en niet te vergeten La Chine.

Het is niet de politiek, maar het zijn de Maastrichtse ondernemers zelf die contacten hebben over de grenzen. Zo neemt netwerkondernemer Armand Vliegen al vele jaren een hele bus ondernemers mee op handelsreis. Maastrichtse ondernemers samen met Belgische ondernemers die elkaar ontmoeten in Luik, Hasselt, Antwerpen, Luxemburg, Eindhoven of zoals dit jaar in Lyon, net als Maastricht een culinaire hotspot.

Niet praten, maar doen is het motto van deze handelsreizen. Daar kan de politiek nog wat van leren. Handelsreizen over de grens. Grensoverschrijdend gedrag waar je blij van wordt.

Waar de politiek ook nog wat van kan leren is dat het goed zou zijn om binnen Europa enige afspraken te maken over de brandstofprijzen. Je zult maar een tankstation hebben in Maastricht en Trump besluit om in een paar dagen korte metten te maken met Iran. Die paar dagen duren nog steeds voort. De gevolgen zien we aan beide kanten van de grens. Bijna niemand die nog tankt in Maastricht, en lange rijen gele kentekens in Lanaken. Goed voor de beurs van de Maastrichtenaar, slecht voor de Maastrichtse pomphouder. Ook dat is één Europa.