Inhoudsopgave
Drie iconische bedrijven die alledrie dezelfde route volgen. De Wijlrese bierbrouwer Brand, mediabedrijf De Limburger en straks ook Maastricht Airport. In Limburg te groot voor het servet, te klein voor het tafellaken. En vooral te klein om stand alone te overleven. Te klein om noodzakelijke investeringen te kunnen financieren.
Waar Brand en De Limburger nog winstgevend waren en zijn, geldt dat niet voor Maastricht Airport. Dat bedrijf heeft bewezen dat het niet capabel is ooit renderend te worden. Als de deal met Schiphol niet doorgaat, is doormodderen geen strategie. Dat zou idiotie zijn. De idiotie van oneindig nodeloos veel geld verbranden.
Voor de tweede bierbrouwer ter wereld, Heineken, was Brand een mooi pareltje om over te nemen. Een honderden jaren oude bierbrouwer. De reclamefilmpjes voor Brand schoten zich vanzelf in het bronsgroene Heuvelland, daar hoefde je geen dure cineast voor in te huren.
De Limburger had al vele eigenaren, voordat ze nu bij de grooste krant van Nederland, De Telegraaf, ingelijfd werd. De Limburger, een van de grootste regionale kranten van het land, bijna 180 jaar oud inmiddels. De naam van het moederbedrijf heet nu Mediahuis Nederland bv.
En straks, als Provinciale Staten instemmen, neemt de internationale reus Schiphol Group 'onze' vliegwei bij Geverik over.
Het verhaal van Brand en ook van De Limburger laten zien wat het betekent om op te gaan in het grotere geheel. Natuurlijk: bij de overname worden tal van beloften gedaan dat eigenlijk zo goed als niets gaat veranderen. Maar zie: in Wijlre staat nog een proeflokaal, gewoon pils wordt er al enige tijd niet meer gebrouwen. De sloopkogel heeft zijn werk gedaan. Letterlijk.
De Limburger is nog steeds winstgevend en krijgt nog steeds ruimte van 'Amsterdam' om te experimenteren. Met podcast, met video-formats. Met nieuwe vormen van journalistiek. Zodra de winstmarge onder druk komt, zal ook Mediahuis Nederland strakker gaan sturen. Wat echt de assets zijn: een merk dat vertrouwen uitstraalt, lokaal gewortelde journalisten, het abonneebestand en het bezorgerskorps. De assets van Brand waren het marktaandeel: de contracten met de kroegen en de cafés die op de balans staan.
Alleen kommer en kwel hoeft zo'n overname niet te zijn.
Brand als merk bestaat nog steeds. Mediahuis Nederland respecteert de journalistieke eigenheid van De Limburger. Maar 'Amsterdam' gaat wel alle randvoorwaardelijke zaken vroeg of laat centraliseren om schaalvoordelen te behalen. Dat is het uitrollen van haar digitale systemen, het voeren van de directie, het bepalen van het commerciële beleid. Dat de website van De Limburg inmiddels een stukje schreeuweriger is geworden hoeft niet te verbazen. De Telegraaf maakt de de meeste landelijke commerciële deals die eenvoudig ook worden doorgepompt naar Limburg.
De overname zorgt ook voor meer continuïteit. Grote investeringen in digitale ontwikkelingen zoals AI, daarvoor zou De Limburger stand alone al veel te klein zijn. En dat is maar één voorbeeld. Papierinkoop, drukken van de krant, alleen kun je alles willen blijven doen, maar tegen welke prijs? Zo is het ook bij Brand gegaan: Heineken heeft het merk opgenomen in haar dagelijkse enorme logistieke operatie.
Maastricht Airport zal ook zo'n scenario volgen. 'Amsterdam' gaat bepalen en zal zich vanaf de eerste minuut laten gelden. Want anders dan bij Brand en De Limburger is Maastricht Airport niet winstgevend, maar is sprake van een financiële slagaderlijke bloeding. En die wil je toch liefst zo snel mogelijk stoppen.
En voor Schiphol is net zo glashelder als wat ook de leek al jaren ziet. Maastricht Airport zal het nooit lukken om zonder expertise van buitenaf rendabel te worden. Daarom kan Amsterdam straks ook zonder al te veel tegenspraak zeggen wat moet gebeuren. Wij weten hoe je een luchthaven moet runnen, jullie weten dat aantoonbaar niet. Dit is het commerciële beleid, dit is onze prijsstrategie, dit is ons digitale systeem. En: de directie wordt gevoerd vanuit Amsterdam. Wie niet meewerkt, daar is de deur.
Het feit dat Schiphol straks Maastricht Airport in zijn organisatie zal integreren, betekent dat de 'Amsterdammers' ook 'skin the game' hebben. Ze lijden mee als het slecht blijft gaan. Nu ligt de rekening nog steeds op het bordje van het gouvernement.
Voor Provinciale Staten zou duidelijk moeten zijn dat nog jarenlang doormodderen met de provincie als meerderheidsaandeelhouder Maastricht Airport al heel lang een doodlopende weg is. Alleen maar door blijven gaan en aan blijven dringen op verbeteringen bij de directie is geen strategie. Dat is idiotie. De idiotie van geld verbranden.
De eerste optie is om, met alle miljoenen die in de deal met Schiphol nog meegegeven moeten worden, de hele handel inderdaad aan de Amsterdammers te geven compleet met een bruidsschat. De enige zorg is dan nog dat de geluidshinder voor de omwonenden binnen de perken wordt gehouden.
De tweede optie is om - andersom - Schiphol als aandeelhouder uit te kopen en het vliegveld zo snel als mogelijk te sluiten. Ook dat kost tientallen miljoenen.
Noem het creatieve destructie, naar de theorie die bekend is gemaakt door de econoom Joseph Schumpeter. Creatieve destructie beschrijft hoe oude innovaties, bedrijven of structuren volledig moeten verdwijnen of worden vernietigd om plaats te maken voor nieuwe, betere innovaties en economische groei.


Al ons nieuws is en blijft gratis, maar waardeert u ons werk, steun dan De Nieuwe Ster.
