Inhoudsopgave
OBSERVATIES 2026 - week 31
Bij het woord diaspora gaan mijn gedachten als vanzelf uit naar de verspreiding van het joodse volk over de wereld. Ik meende zelfs met een Hebreeuws woord te maken te hebben. Hebreeuws is de taal van de joden en wordt dan ook in Israël gesproken. Maar het is een Grieks woord. Er zijn allerlei volken over de wereld uitgewaaierd, veel meer dan alleen de joden.
Het ging over de diaspora van de Marokkanen in het artikel van De Nieuwe Ster Maastricht over de loyaliteit(en) van Miriam Elfassih (D66).
Zij is de eerste vrouwelijke plaatsvervangend raadsvoorzitter van Maastricht. Ze valt verder voor sommigen op door het dragen van een hoofddoek. Recent poseerde ze voor haar Facebookpagina naast de Marokkaanse vlag en een portret van de Marokkaanse koning.
Vlag en portret stonden in het Marokkaanse consulaat waar ze was uitgenodigd voor een receptie ter gelegenheid van de nationale feestdag van Marokko.
Elfassih is Nederlandse – noodzakelijk om lid van een Nederlandse gemeenteraad te zijn – maar ze is ook Marokkaanse. Ze kan die laatste nationaliteit niet kan afleggen op grond van de Marokkaanse wet.
Maar haar foto uit het consulaat suggereert sterk dat ze trots op Marokko is.
De vraag mag dan best gesteld worden: voor wie ben je eigenlijk volksvertegenwoordiger? In welke hoedanigheid ging je naar die receptie? Dien je het Nederlandse en/of het Maastrichtse belang nog wel?
Consuls hebben immers als taak het bevorderen van de belangen van hun land; als je niets voor Marokko kunt betekenen, word je niet uitgenodigd door de consul van dat land.
Zelf geeft ze aan dat haar loyaliteit bij zichzelf ligt en bij de waarden die zij belangrijk vindt. Een antwoord waar je alle kanten mee op kunt.
Als de loyaliteit van een politicus uitsluitend bij zichzelf ligt, moet je het ergste vrezen.
Tegelijkertijd weten we dat eigenbelang en persoonlijke ambitie (de uitstraling van een ambt, waardering, inkomen en pensioenopbouw, het kunnen opbouwen van een nuttig netwerk) een motivator is voor velen om politiek bezig te zijn. Het is zelfs menselijk te noemen.
Met ‘de waarden die ik belangrijk vind’ van Elfassihs post op Facebook kan ik veel meer. Ik hoop althans dat zij ermee de waarden bedoelt die haar partij belangrijk vindt.
D66 vindt bijvoorbeeld een strikte scheiding tussen kerk of moskee en staat belangrijk. Gelijke kansen voor mannen en vrouwen. Democratie.
En ben ik als vanzelf terug bij Elfassih als persoon.
Misschien betekent haar loyaliteit aan zichzelf wel dat ze uitspreekt: ‘Ik mag er ook zijn’. Of ‘Vrouwen als ik mogen er ook zijn, en we mogen meedoen!’
Wat mij betreft, roept ze het uit en slaat ze er met de vuist op tafel bij.
Er zijn in Nederland immers tienduizenden vrouwen als zij, en in Maastricht vele honderden, moslima’s die uitkomen voor hun geloof en met soms een tweede nationaliteit, die het verdienen om een volksvertegenwoordiger als zichzelf te zien.
Zonder die volksvertegenwoordigers is de democratie ongetwijfeld minder perfect. Maar ook die volksvertegenwoordigers moeten net zo goed kritisch gevolgd worden, in het belang van dezelfde democratie.
Sphinx
