Schuur Ponyclub in Jekerdal: applaus, zorgen en boosheid

Inhoudsopgave

Het bouwen van een dertig meter lange, zes meter brede en vijf meter hoge schuur in het open gebied van het Jekerdal, zorgt deze zaterdagmiddag voor applaus voor de ponyclub, maar ook voor bezorgdheid en boosheid bij omwonenden.

In een hooitent van de Ponyclub aan de Mergelweg duurt de eerste participatiesessie anderhalf uur. Wie alleen applaus verwacht, komt bedrogen uit. De omwonenden zitten overduidelijk met een dilemma: ze dragen de ponyclub als bedrijf een warm hart toe, maar vragen zich af of voor een grote schuur het open karakter van het Jekerdal met vrij zicht op bijvoorbeeld de Apostelhoeve opgeofferd moet worden.

Dat blijkt uit alle vragen en suggesties. Waarom wordt de schuur niet deels in de grond gebouwd? De zichtlijnen in dit gebied verdwijnen, terwijl dit het laatste stukje in Maastricht is waar je dit zicht hebt. Waarom wordt de schuur niet in de zomerweide geplaatst? Wat was er mis met het door de gemeente aangekochte pand aan de Mergelweg? Waar ik moeite mee heb, zijn de bomen die nu ingetekend worden: die kunnen wel dertig veertig meter hoog worden. Hoe zit het met de mesthoop? Ik zie dat er te veel paarden zijn voor het gras in de wei en dat leidt tot verzuring. Hoe zit dat met stikstof? De paarden poepen toch ook stikstof uit? Als de gemeente het toch al eens is met deze plannen, waarom staan we hier dan eigenlijk? Ik heb toch wel last van dikke vliegen.

Het zijn kritische vragen en opmerkingen waaruit één grote zorg blijkt: de aantasting van het Jekerdal. Kom in Sint-Pieter niet aan de Sint-Pietersberg, kom niet aan het Jekerdal! De omwonenden vinden dat Frederique Heijnen goed voor de paarden zorgt, dat ze goed werk doet voor de kinderen. Als iemand dat opmerkt, krijgt ze letterlijk applaus van een deel van de aanwezigen.

Die medewerking van de gemeente aan die aantasting van het Jekerdal is ook iets wat buurman boer Etiënne totaal in het verkeerde keelgat is geschoten. "Mijn schuur is afgeband een paar jaar geleden en ik mocht alleen exact dezelfde schuur terugbouwen. Hier is nooit iets toegestaan, helemaal niets. Waarom kan nu ineens alles bij de gemeente? Al zou de Ponyclub bij wijze van spreken een hele grote manège hier bouwen, dan zou ik daar geen moeite mee hebben. Op voorwaarde dat ik dat ook mag. Iedereen gelijk behandelen. Maar als alleen de ponyclub hier alles mag, dan ga ik tot het uiterste om me daartegen te verzetten." De frustratie van de boer over de gemeente die hier met twee maten meet, is zichtbaar.

Frederique Heijnen schetst zelf een beeld van een mooie toekomst. Weg verrommeling. De weien worden opgeschoond. De schuur en de mesthoop worden middels beplanting aan het zicht onttrokken. Wat ze wil is dat er een schuur komt waar toiletten in zijn en waar een keukentje in komt. Enkele parkeerplaatsen voor auto's en voor heel veel fietsen. Praktisch, goed te beveiligen. En nee, ze wil niet groeien met het bedrijf: 25 paarden is de max. Dat het er nu een paar meer zijn, heeft alles te maken met de samentelling van de kudde: te veel senioren op dit moment.

Hoe mooi het gebied ingericht wordt, dat gaat afhangen van geld dat Frederique weet los te peuteren. Als er geld is, kan het dak voorzien worden van een bloemendak, dan kunnen de bomen geplant worden en een grote drinkpoel aangelegd.

Geld is de reden dat de Ponyclub, een bedrijf, nu ook een stichting heeft opgericht die mens, natuur en paard gaat verbinden. In stichtingsvorm hoopt ze aanspraak te kunnen maken op subsidies. Het is daarom nu nog onduidelijk of de schuur van de ponyclub wordt of van de stichting. De grond wordt in elk geval gepacht van de gemeente.

Over die gemeente gesproken. Tijdens de inspraak blijkt dat de gemeente een nogal ondoordachte aankoop heeft gedaan van een pand aan de Mergelweg voor 700.000 euro. Frederique Heijnen licht toe dat het pand voor haar geen optie was, omdat de paarden daar niet bij mochten staan vanwege een geurcirkel. En, zo legt ze uit, ze heeft niets aan een groot duur huis. Ze wil juist een praktische schuur.

De gemeente is overigens van plan het pand weer te verkopen.

Heijnen geeft aan dat ze al zeven jaar met de gemeente op zoek is naar een locatie in het Jekerdal, waar de Ponyclub al zestig jaar zit. Voor haar maakt het eigenlijk niks uit waar en hoe beslist wordt, als er maar een adequate schuur komt, als de situatie nu eindelijk maar eens goed geregeld wordt. Heijnen raakt geëmotioneerd en moet een traantje laten als ze uitlegt hoe ze al zeven jaar moet improviseren in het belang van de paarden, het gebied en haar Ponyclub.

Enkele aanwezigen zeggen daarop iets over de sfeer in de buurt. "Ik hoop dat de sfeer gaat verbeteren onder elkaar. Door dit hele gedoe komen mensen tegenover elkaar te staan. Dat is ontzettend jammer voor de buurt."

Frederique Heijnen hoopt dat ze in oktober een vergunning kan aanvragen, met de Welstand is het plan al besproken. Het plan moet nog in de raad komen. Daar geniet Heijnen veel sympathie van een overgrote meerderheid. Als de raad ook groen licht geeft, hoopt ze ergens begin 2027 te kunnen beginnen met bouwen. Maar dat is wel nog allemaal buiten bezwaarmakers gerekend. Die zullen er zeker zijn.