Inhoudsopgave
Een projectontwikkelaar in Maastricht mocht bij de bouw van appartementen aan de Groene Loper afwijken van de oorspronkelijke belofte om HR+++ (triple) glas toe te passen. De rechtbank Limburg oordeelt dat de vervanging door HR++ (dubbel) glas in dit geval was toegestaan, omdat daar volgens de rechter een technische noodzaak voor bestond en de bewoners daarvoor voldoende werden gecompenseerd.
De zaak was aangespannen door een koper van een appartement in het complex.
Volgens de ontwikkelaar bleek tijdens de technische uitwerking dat de combinatie van geluidswerend triple glas en de slanke aluminium kozijnen niet goed uitvoerbaar was. De appartementen moesten voldoen aan de geluidsnormen uit de omgevingsvergunning, maar het benodigde geluidswerende triple glas zou volgens de ontwikkelaar niet passen binnen het gekozen kozijnsysteem.
Tijdens de rechtszaak verschoof dat argument echter. De rechtbank vond namelijk niet bewezen dat triple glas qua dikte onmogelijk was. Volgens een deskundige van de koper bestaan er wel degelijk soorten geluidswerend triple glas die in de gekozen kozijnen passen.
Uiteindelijk gaf de rechtbank de aannemer toch gelijk op een ander punt: het gewicht. Triple glas is aanzienlijk zwaarder dan HR++ glas. Daardoor zouden de slanke kozijnen en het hang- en sluitwerk sneller slijten, vaker onderhoud nodig hebben en mogelijk niet goed functioneren. Om dat op te lossen zouden bredere en robuustere kozijnen nodig zijn geweest, terwijl die weer afbreuk zouden doen aan het vergunde architectonische ontwerp van het gebouw. Volgens de rechter was daarmee voldoende aangetoond dat de wijziging technisch noodzakelijk was.
De koper stelde dat hij simpelweg niet kreeg waarvoor hij had betaald. Volgens hem betekende HR++ glas een hogere energierekening; minder wooncomfort; koudere ramen in de winter en meer kans op condensvorming. Ook vond hij dat de ontwikkelaar uit kostenbesparing voor goedkoper dubbel glas had gekozen.
De ontwikkelaar probeerde de wijziging te compenseren met zonnepanelen. Aanvankelijk was gedacht aan een collectieve installatie van dertien zonnepanelen voor het gebouw, maar na kritiek van bewoners werd gekozen voor individuele panelen. Iedere eigenaar kreeg minimaal één zonnepaneel en sommige appartementen, waaronder dat van de eiser, kregen er zelfs twee. Volgens de ontwikkelaar leverde die oplossing uiteindelijk een lagere energierekening op dan de oorspronkelijke situatie met triple glas zonder zonnepanelen.
De koper kreeg alleen op een klein ander punt gelijk: hij ontvangt 500 euro schadevergoeding voor een bouwkundige fout bij een binnendeur. Voor het geschil over de beglazing ving hij bot en bovendien moet hij ruim 4.200 euro aan proceskosten betalen.
Van onze redactie
Van onze redactie
