Inhoudsopgave
Zondagavond 19 juli 2026 maakten mevrouw Ria Guldemond-Diependaal uit het Noord-Limburgse kerkdorpje Castenray en haar twee dochters deel uit van een mondiaal concertpubliek dat op het Vrijthof bijeen was gekomen om samen de laatste avond van de twintigste editie van de Maastrichtse Rieu-concerten mee te beleven. Emotioneel was het zeker, maar dat is bijna voor iedere bezoeker in meer of mindere mate het geval. Voor mevrouw Guldemond gold dat extra omdat zij, zwaar longpatiënt, door de Vereniging Wensambulance Limburg gehaald en gebracht werd.
Door Marianne Lubrecht
Wensrit
Dochters Jolanda Smedts en Jacqueline Hendrikx werden attent gemaakt op de mogelijkheid om een wensrit te maken door Annelie van de Wensambulance Limburg. De keuze viel onmiddellijk op het bijwonen van een concert van André Rieu, die ieder jaar een aantal tickets voor zieken en hun verzorgers te beschikking stelt.
Sprakeloos
‘Ik ben van het allereerste begin, aan het eind van de jaren tachtig, al fan van André Rieu en zijn Johann StrauβOrchestra. Hoewel ik zijn muziek goed kende van de radio en de tv, heb ik nog nooit een concert bijgewoond,’ vertelt mevrouw voor aanvang van het concert. ‘En dat ik daar op een moment in mijn leven dat alles moeilijker is geworden nu toch naartoe kan, daar heb ik geen woorden voor.’ Ook twee van de drie dochters die samen de mantelzorg voor hun moeder op zich nemen, konden zich op het Vrijthof helemaal op het samenzijn met hun moeder concentreren; de medische aspecten van de zorg waren in handen van verpleegkundige Annelie, en het vervoer – ruim een uur enkele reis – kwam voor rekening van ‘een schat van een chauffeur’.
Een en al lof
De dag na het openluchtconcert vindt mevrouw Guldenmond de woorden die eerder ontbraken wél. Een en al lof is ze. De sfeer, het licht, de prachtige jurken, de dansparen, de confetti, en bovenal: André Rieu en zijn orkest. ‘Rieu is het die een prachtig klassiek repertoire toegankelijk heeft gemaakt, en dat is een ongekende gave,’ meent zij.
‘De avond van mijn leven’
‘Deze wensrit heeft onze moeder zó goed gedaan,’ zegt Jolanda Smedts. ‘De hele dag krijgen we appjes van onze moeder. Dat ze zo goed verzorgd is door “haar meiden”, de chauffeur en Annelie. Dat ze de avond van haar leven heeft gehad. Dat niemand haar die meer afneemt. En de heerlijke rit met de ambulance. Precies op tijd een extra deken, of iets te drinken…’
Zou André Rieu weten wat het voor iemand als mij betekent, vroeg mevrouw Guldemond zich gisteravond af. Hij heeft natuurlijk wel weet van de verbindende rol van muziek, van de sfeer tijdens zijn concerten, maar toch… ‘Zou hij ook genoeg bedankt worden?’ Vast, luidde het gezamenlijke antwoord. Maar na de opbloei van levensvreugde en -kracht van vandaag, lijkt het een goede zaak die dank nogmaals uit te spreken: “Een heel groot dank u wel, mijnheer Rieu. Het was de avond van mijn leven.”
Peter Eberson
Van onze redactie
