Een bankje met 'patina', de kracht meten van bomen en vooral blijven lachen

Soms komen er fraaie metaforen voorbij in de Maastrichtse raadszaal. In een pittige discussie over het almaar uitdijende ambtenarenapparaat was dat de auto. Hoenderkamp begon ermee. Hij wilde niet dat de raad onder de motorkap van de auto zou gaan kijken. Wat hij bedoelde was: het college is verantwoordelijk voor hoe de ambtelijke organisatie functioneert, bemoei je er als raad niet mee. En zo kwamen nog wat vergelijkingen langs: wie achter het stuur zat en wie op de bijrijdersstoel.

Wat niet langs kwam: "Altijd van een oud vrouwtje geweest", "Gegarandeerd schadevrij" en "Pas 200.000 kilometer op de teller, hij is net ingereden."

De discussie was amper afgelopen of we kregen van onze vast AI-cartoonist al bijgaande cartoon. Hoenderkamp als een tweedehands autoverkoper, Heine als een kritische koper. Rest de vraag wie het publiek meer zou vertrouwen, een tweedehands autoverkoper of een politicus. Hoe dan ook: toch weer een sjieke cartoon.

We lazen gisteren al de ambtenaren kunnen inschrijven voor een lachworkshop. Dat was in slechts heel korte tijd weer een nieuwtje in de categorie: dit kan niet waar zijn.

We hadden al het pluchen beertje SEP die bij vergaderingen wordt neergezet om de deelnemers te herinneren aan de kernwaarden Samenwerken, Eigenaarschap en Plezier. Vervolgens lazen we in een Raadsinformatiebrief dat de gemeente bang is PMD-zakken aan oude lantaarpalen te laten hangen uit angst dat ze, die palen dus!, daar niet tegen bestand zijn. Vervolgens meldt het Geusseltbad dat het water niet vier weken in december 1,5 en 2 graden bijgewarmd kan worden, omdat dan de tegeltjes van de muren vallen.

Als je dat allemaal leest, dan lig je toch al helemaal dubbel. Als je dan nog een lachcoach nodig hebt, met je wel heel, heel, heel erg chagrijnig zijn. Dan is je zuurgraad nog lager dan die van een accu. Dan heb je een heel doosje Rennies nodig.

Jo Smeets zou Jo Smeets niet zijn als hij niet ook aanschouwelijk de draak zou steken met SEP. Hij had zijn eigen pluchen langoor-konijn meegenomen naar de politieke arena. HUP. Dat staat voor Handelen, Uitvoeren en Presteren. Of zoiets tenminste. Of toch voor voor Help Uw Personeel. Of voor HurryUP.

Overigens slecht gekozen. Een langoor kan bijna niet anders dan zijn oren laten hangen. Dat is toch niet waarvan we Smeets verdenken: dat hij zijn oren laat hangen naar wie dan ook. Smeets komt altijd met een eigen geluid en ziet dingen die anderen niet zien of even niet willen zien. Een ander pluchen beest had wellicht beter gepast. Een pluchen roze olifant bijvoorbeeld. Of een paarse krokodil. Of een gewone krokodil, want krokodillen huilen tranen als ze hun prooi verslinden.

Kennelijk kon overigens niet iedereen het langoorkonijn waarderen. Jo Smeets, toch echt wel qua postuur de grote broer van beer SEP, heette ineens Ria Makatita-Hendrix van de Senioren Stadspartij Maastricht. Een onverklaarbaar foutje.

Terug naar ernstige zaken. Vrijwilliger Henri Gozé schreef op Facebook: "In ons rouw- en herdenkingspark aan de Tongerseweg staan veel bomen, heel veel en in alle variëteiten. Statistisch kan het niet anders dat er bomen sneuvelen bij een sterke windhoos of andere vormen van natuurgeweld. Thans vinden er professionele inspecties plaats om de kracht van de bomen te meten en hun sterk te maken of te houden deze natuurkrachten te weerstaan. Chapeau!"

Het is natuurlijk bekend dat met name de bloedbeuken dodelijk aangetast zijn door schimmels. Bij de laatste storm sneuvelden een paar grote jongens.

Het plaatje dat Gozé bij zijn bericht plaatste, laat zien dat de techniek voor niets staat. Het doet in de verte alleen een beetje denken aan een bomgordel.

Over bomen gesproken.

De altijd oplettende Jos Houben stuurde ons een bericht over de verwaarloosde staat van een park bij hem in de buurt.

"In 2020 werd in Heer het Park ’t Vloot opgeleverd. Het voormalig ‘Plein Sint
Petrus-Banden’ waar ooit een sporthal stond (en de zg. 'trepkes-woningen'),
werd omgetoverd in een hemelwaterbassin, welke al vele malen dienst heeft
gedaan om Heer enigszins wat ‘droog’ te houden."

"Er verscheen een park met een klein aantal bomen en struiken. En een
betonnen bak die ook als opvang diende, maar ook voor kinderen een spel- en
speelmogelijkheid gaf. Voorts werden uit boomstammen twee houten zitbanken
gezaagd, alsmede enkele lage rond zit- c.q. speelstammen."

Tot zover de positieve insteek. Eerst het zoet, dan het zuur:

"Echter de tand der tijdsgeest heeft toegeslagen. Houtworm, bonte knaagkever,
boktor hebben zich ‘Heer en meester’ gemaakt van die houten
gebruiksvoorwerpen."

Inderdaad, het ziet er niet echt Sjoen uit, maar in kunstkringen is doorleefdheid juist een toegevoegde waarde waar ze zelfs een woord voor hebben: patina. Het bankje is niet verrot, het heeft patina. Probleem opgelost.