John Tana, Frans Theunisz maar waar is Beppie?

André Rieu staat met zijn orkest voor de 20e keer op het Vrijthof. Voor het jubileum pakt de artiest groot uit en maakt er een Maastrichts feestje van. Dit jaar dus geen wereldsterren als David Hasselhoff of Jermaine Jackson op de bühne, maar lokale helden als John Tana, Frans Theunisz en Beppie.......oh nee wacht. Beppie Kraft staat niet op het podium. Waar is Beppie? Zou André haar over het hoofd hebben gezien. Als er toch een Maastrichtse topartiest is, is het toch wel Beppie.

We kunnen het slechts vermoeden en dat vermoeden uitspreken. Aan het begin van zijn carrière was het niet bepaald zo dat cd's van Rieu de deur uit vlogen, sterker nog het was lastig voor hem om een platenmaatschappij te vinden. Liefhebbers van klassieke muziek zouden niet staan te wachten op moderne versies van de muziek van Strauss. Het was Beppie die toen haar nek uitstak en wel de muziek van Rieu op cd uitbracht en daardoor uiteraard ook de rechten had op de muziek die in de studio van Marlstone was opgenomen. Beppie en André waren goede vrienden.

Die vriendschap is laten we het zo omschrijven ietwat bekoeld toen André wereldberoemd was en als wereldberoemde artiest alles zelf in de hand wilde houden, dus ook wat er met zijn muziek gebeurt. Rieu stond aan de deur bij Beppie en wil zelfs via juridische weg proberen dat hij de eigenaar wordt van in zijn ogen 'zijn muziek'. Of dat gebeurt is maar de vraag. Beppie Kraft zegt over de kwestie niets te willen zeggen. Wordt vervolgd.

Wie je niet over het hoofd kunt zien is Johan Pas. Niets voor niets beter bekend als De Lange. Meer dan twee meter hartelijkheid. Vier jaar lang wethouder in Maastricht voor D66. Uitgerangeerd bij een interne verkiezingsstrijd bij de lokale afdeling van D66. Die strijd deed denken aan de slogan van banken en beleggingsinstellingen: behaalde resultaten uit het verleden bieden geen garantie voor de toekomst. Pas kan erover meepraten: hij haalde als eerste D66-wethouder 140 miljoen euro op voor nieuwe scholen in de stad. Maar moet nu dus toch verder als met heel veel voorkeurstemmen gekozen raadslid voor D66. Want 'het vollek vaan Mestreech!' heeft Pas in het hart gesloten. Bijna driehonderd gasten waren aanwezig op zijn afscheidsreceptie in de hal van het stadhuis in Maastricht. Een dag later reed bij huize Pas de bestelauto voor. Proost, zullen we maar zeggen.

Het meest politieke maatje van Pas zit bij het CDA. Het is natuurlijk Hubert Mackus. Beiden laten zich goed zien in Maastricht, begeven zich onder 'het vollek vaan Mestreech'. Als Pas - in de woorden van de burgemeester - al de beste nachtburgemeester is die Maastricht nooit gehad heeft, dan is Mackus zijn loco. Normaal zien we hem rennend langs de Apostelhoeve. We kwamen hem deze keer fietsend tegen op de weg tussen Wolder en de stad. Gewoon op een degelijke trapfiets, zonder hulpmotor. Maar wie koopt Hubert een kekke fietshelm? U begrijpt, we wilden u deze foto beslist niet onthouden. Klasse Hubert. En doortrappen, want de Tour wacht op niemand.

We hadden het al even over Rieu. Rasondernemer die als geen ander begrijpt hoe je anderen reclame voor je moet laten maken. Hij kan er zo masterclasses over geven. Voor Hotel Derlon, van zoon Pierre, kwamen we deze blauwe sticker tegen op de klassieke Maastrichter keitjes. We hebben uiteraard meteen de proef op de som genomen. In het beeld van de telefoon leek Rieu nog in spiegelbeeld te staan, maar het komt kennelijk vanzelf goed. Op de andere foto's merchandise van Rieu.

Maar ja, die sticker. Die leidt natuurlijk wel af van de architectuur van Hotel Derlon. En eigenlijk ook van de klassieke welhaast monumentale bestrating zelf. En die kleur: had dat niet beter bijvoorbeeld Maastrichts ossebloedrood moeten zijn. Het gekozen lettertype, doet dat geen afbreuk aan de uitstraling van Maastricht. De 'S' die een knipoog lijkt te maken naar de sol-sleutel, is dat niet een beetje kitsch? En ook al is de sticker rond, hij is toch een betje scheef geplakt. Ja, ja, als je maar genoeg vergaderingen van de Welstandscommissie volgt, dan weet je dat op alles nog veel meer is af te dingen...

Dan moeten we het ook nog even hebben over Albert Heijn bij Carré. Sowieso niet de winkel die ooit de prijs voor de beste gevulde vakken zal winnen. Je leert ermee leven, er is altijd wel een alternatief product. Een SRV-wagen (SRV staat voor Samen Rationeel Verkopen) had vroeger zo'n 700 producten aan boord, een moderne Albert Heijn heeft er al snel 28.000! Dus waar hebben we het over?

En toch zakte Albert Heijn bijna door het ijs. Vergeef ons de melige woorspeling, het is ook warm op de redactie aan de Boschstraat. Tel uit je winst: extreem warm weer, het zwembad Jekerdal als buurman én de wedstrijd Oranje-Marokko voor de boeg. Je zou zeggen: we hebben een grote extra voorraad ijsjes achter de hand, want dat kon wel eens hard gaan. Maar niets van dat. Bijna lege koelvitrines midden op de dag al. Het was kennelijk een voorbode van het penalty-drama tegen Marokko: met lege handen naar huis.

Het gemeentelijk afvalbeleid van de laatste 25 jaar is eigenlijk compleet failliet. Overal in de stad ontstaan vuilnisbelten van betaalde roej tuute en van de ouderwetse grijze zakken. Als er een zak ligt, worden het er rap steeds meer. Plus vervolgens afgeschreven magnetrons, waterkokers, luiers, kleren en wat zoal meer kan stinken of om andere reden weg moet. De bewoners klagen, de gemeente ruimt het gratis op. Nou ja gratis: u en ik betalen.

Nu gaat Maastricht de komende jaren over op een systeem van ondergronds afval inzamelen. Je betaalt voor een opening van de container met een milieupasje en je kunt één zak in de container laten vallen. We vrezen dat Jos Gorren van SAB gelijk gaat krijgen: dat wordt een complete bende. Oeps geen pasje bij me: hupsakee, weer een zak náást de inworpopening. Hey, er staan al zakken naast de inworpopening, dus waarom zou ík gaan betalen. Voor je het weet is het de bende die Gorren nu al voorspelt. Nog afgezien of studenten begrijpen wat de bedoeling is. En inderdaad: niet alleen studenten snappen er soms geen zak van.

Onze insteek. Denk out of the container. Ga het stinkende huisvuil weer wekelijks ophalen. In gratis zakken. In heel Maastricht. Laat de mensen al hun afval gratis naar de kleine en de grote milieuperrons brengen. Het geld dat je misloopt, haal je terug door een andere algemene belasting met eenzelfde bedrag te verhogen. En koppel aan maximale service en aan 'gratis' een keihard zero-tolerance beleid voor wie dan nog illegaal dumpt. Houd met verdekt opgestelde camera's toezicht en spoor de daders op. Geef ze hoge boetes. Veertig euro per kilo: dat is nog eens DifTar: een gedifferentieerd tarief. Verdubbel de capaciteit van het team-Handhaving. Nee, we zijn niet stoned.

Nieuwe bezems vegen schoon, zo wil het spreekwoord. Die nieuwe bezem die verantwoordelijk is voor Stadsbeheer heet Guiseppe Noteborn. We maakten onderstaande foto in de nacht van maandag op dinsdag in de Cortenstraat, hartje centrum. Wat een bende! Gelukkig is het coalitieakkoord getiteld: Aon de geng!

Potjeslatijn is ook Latijn zullen we maar zeggen. Homo sapiens non urinat in ventum. Een verstandig mens plast niet tegen de wind in. Als de fontein voor de Matthiaskerk het al eens doet, dan zijn er heel veel zwakke straaltjes water te zien. Zo zwak, dat bij een beetje wind uit de verkeerde richting de fontein zichzelf op zijn sokkel lijkt te piesen. De Romeinen legde fenomenale waterwerken aan. En in de stad Rome bouwden ze pleinen en machtige fonteinen. Zoals de Trevi-fontein. Echte 'plasfonteinen', met waterstralen waarop een jonge kerel jaloers zou zijn.