Inhoudsopgave
"Ik heb de oorspronkelijk tekening uit 1978 nog. En ik heb nog heel veel oud materiaal." Dat schrijft Ted Reckman (77) in een mail aan De Nieuwe Ster. Reckman, grafisch ontwerper, heeft veel bewaard van wat de bedoeling met de Valeriushof was. Hij is een eerste bewoner en woont er onafgebroken. Hij heeft alle materiaal bewaard, omdat hij er ooit een boek mee wilde maken.
Het verhaal van de Valeriushof is nu in het nieuws omdat waar nu het woonerf / wegdek lekt, de onderliggende parkeergarages beschadigd worden. Waar de gemeente nu 104 eigenaren vraagt om een half miljoen euro op te hoesten om bij te leggen aan het herstel van de straat. Dat staat in een offerte van eind augustus.
Reckman heeft veel materiaal van 'Daalhof-Noord' en weet uit eerste hand nog heel veel van hoe het begon. Hij schetst een mooi beeld van hoe het mis ging. "De “hangende tuinen van Babylon” haalden de carnavalskrant, dat wel."
Om de gedachte achter de Valeriushof te begrijpen moeten we terug naar de jaren zeventig, zo legt Reckman uit. "Dit waren de late jaren zeventig, inspraak en participatie waren niet te stoppen."
Reckman maakt even een uitstapje, waarin hij de gemeente prijst voor het project. "Daalhof-Noord werd een buurt waar arbeiders een huis konden kopen. Wie minder verdiende maakte zelfs meer kans. Ik kreeg een premie-A woning, negenduizend gulden subsidie op een huis van net over een ton in guldens. Om alles aan de subsidievoorwaarden te laten voldoen en het voor de bewoners betaalbaar te houden, kregen we uiteindelijk de grond in eeuwigdurende pacht, om niet. Voor niks dus. Toen probeerde de gemeente mensen aan een woning te helpen. Zoals dat allemaal bedacht is: de bedenker verdient alsnog een standbeeld. Daalhof-Noord zou eigenlijk een groot monument moeten zijn."
"Het op zich geniale ontwerp van gestapelde woningen leverde wel wat scheve gezichten op. De “benedenbewoners” hadden een tuintje en de “bovenbewoners” wilden dat ook. We vergaderden ons bewusteloos in die tijd. Maar er kwam een oplossing: op het parkeerdek zou een bitumen-laag komen en dan daarop vakken van oude eikenhouten treinbielzen; die werden gevuld met hydro-cultuur geëxpandeerd kleikorrels en planten natuurlijk."
Maatje te groot
"En toen ging het mis. De bitumenlaag werd aangelegd door een wegenbouwfirma, met gigantische apparatuur. Veel te groot en te zwaar voor het wegdek. Dat ontdekten ze toen ze al bezig waren. Er brak een lichte paniek uit, stoppen kon niet want de gloeiend hete bitumen was al gedeeltelijk gestort en moest worden uitgewalst. Met kleine walsen die gelukkig snel beschikbaar waren lukte het enigszins. Het wegdek is nooit zo glad geworden als de bedoeling was."
Rampwegdek
"Echt mis ging het pas bij de volgende fase, de tuintjes. Het was al duidelijk dat het wegdek met die extra toplaag zware regenval niet aankon. Het lekte overal, met name ook in de woningen en in de inpandige garages. De gemoederen liepen heel hoog op. Aan de tuintjes durfde niemand meer te beginnen. Het rampwegdek werd daardoor niet aan het oog onttrokken zoals de bedoeling was geweest. De Gemeente leek er moedeloos de handen vanaf te trekken, zij hadden het niet bedacht. En zelfs lelijkheid went, we hadden andere dingen aan ons hoofd. De “hangende tuinen van Babylon” haalden de carnavalskrant, dat wel."
Grand theft
"Er werden letterijk iedere nacht auto’s of dure onderdelen van auto’s gestolen uit de open parkeergarage. ik heb zelf meegemaakt hoe tijdens een voetbalwedstrijd een groep van een man of vier met een oranje Volkswagen kever door de garage reed en een breekijzer zette in de deuren van de geparkeerde auto’s. Toen ik ging kijken wat ze precies aan het doen werd de sfeer vijandig. Toevallig waren mijn drie jongere broers op bezoek om hun nieuwe bouvier te laten zien. Die wisten niet wat ze zagen, maar de bouvier had er wel zin in, we konden hem nauwelijks in bedwang houden. In alle drukte was er niemand die het kenteken noteerde, en ze gingen er vandoor. We sprongen in de auto, uiteraard met hond, maar we konden geen oranje kever meer vinden."
Huzarenstukje
"Ik vertel dat omdat er een rechtsstreek verband is met de problemen van nu. Als gevolg van de wild-west taferelen besloten de bewoners zelf hekken en toegangspoorten te plaatsen. Een staaltje samenwerking waar ik nog steeds trots op ben, ook al heb ik zelf niets gedaan."
"Maar goed, onze gemeenschappelijk parkeergarage moest duidelijk beschermd en onderhouden worden. Er werd een Stichting opgericht die zich daar mee bezig ging houden. Met succes, het werkte jarenlang voorbeeldig."
Bitumen
"Het wegdek dat er nu ligt wijkt af van het oorspronkelijk ontwerp. Op het moment dat de woningen werden verkocht was er nog geen sprake van. Op het dek zouden losse grind- en siertegels komen te liggen waartussen het water vertraagd kon afvloeien. Ik heb de oorspronkelijk tekening uit 1978 nog. In plaats daarvan ligt er nu een dikke, maar verweerde, laag bitumen. Dat is niet alleen lelijk maar ook dom want de water-afvoer verandert er door. De dilatatievoegen zijn bedoeld om verschillen in uitzetting door de warmte op te vangen, maar doen nu dienst als gootjes. Dat werkt niet want ze zijn nooit bedoeld om waterdicht te zijn; bovendien vergroot dat water de kans op vorstschade."
De Valeriushof verzuipt al jaren en de beheerder geeft niet thuis
"Het verwaarloosde wegdek op de parkeergarage aan de Valeriushof is opstal van de Gemeente Maastricht. Dat betekent dat wij daar als leden van de VvE niets aan mogen doen. We weten al jaren niet waar wij met onze klachten naar toe moeten. We krijgen wèl de verwijten en als het aan de onderzoekers van een of ander bureautje ligt, ook de rekening."
"Voor alle duidelijkheid: de voegen tussen de gevel en het wegdek zijn van de respectievelijke vereniging van eigenaren, die VvE moet voor het onderhoud zorgen. Dat onderhoud is niet overal goed bijgehouden, maar bijvoorbeeld bij mijn woning zijn er geen klachten."
Stichting
Reckman heeft wel kritiek op de Stichting Parkeergarage. "Inmiddels is de Stichting Parkeergarage een probleem op zichzelf geworden. Ze gedragen zich alsof zij het voor het zeggen hebben in de garage. Ze beweren ijskoud dat de eigenaren van de Valeriushof zelf leden van hun de stichting zijn en laten die 25 euro per maand contributie betalen. De Stichting bezit niets van de garage, ze hebben nooit opstal aangevraagd voor de poorten, die staan op de grond van de respectievelijke blokken en zijn dus volgens opgaand recht eigendom van die blokken. Als alle 104 eigenaren van de Valeriushof 300 euro “contributie” betalen komt er 32.300 Euro per jaar binnen bij de Stichting."
Bemoeials
"De Stichting voert namens de “leden” een proces tegen de Gemeente Maastricht over de schade aan het wegdek. Dat parkeerdek waar ze nul procent eigenaar van zijn. Ze hebben die rechtszaak dubbel en dwars verloren maar zijn toch prompt en naar mijn idee kansloos in hoger beroep gegaan. Zolang dat beroep loopt heb je uitstel van betaling. Volgens mij is dat juist een van de redenen waarom er al zo lang niets meer gebeurt. Zolang de zaak onder rechter is, gaat niemand er aan beginnen, zelfs de gemeente niet. En dat is jammer, want aan de andere kant van ons appartementengebouw ligt de Romeinsebaan als voorbeeld van hoe mooi de gemeente de buurt onderhoudt als er geen bemoeials in de weg lopen."
Er is hoop
"Vastgoedmaatschappij MVGM, de beheerder en de verantwoordelijke bestuurder, van onze VvE speelt hier een spannende rol. Zij innen gedienstig de dertig euro maandelijkse contributie, en dragen die dan af aan de Stichting Parkeergarage. Mijn functie als een van de VvE bestuurders is piepklein, maar hier wil ik niets mee te maken hebben. Het mag volgens mij niet, maar hoe doe je er iets aan als de VvE-leden hier goedgelovig mee hebben ingestemd?"
"Er is hoop; de nieuwe manager van beheerder MVGM, die per 1 september aantreedt is jurist. Hij kan meteen aan de slag, zijn nieuwe baas heeft heel wat uit te leggen."
Teer
Zoals Reckman het ziet zijn de problemen met het water begonnen omdat niet aan het oorspronkelijk plan is vastgehouden. "Met het aanleggen van tegels op een normale laag bitumen zou het water geleidelijk kunnen wegvloeien. Nu ligt er een dikke laag bitumen met veel te kleine afvoerputjes. De dilatatievoegen zijn bedoeld om krimp op te vangen, maar werken nu als afvoergootjes. Daardoor worden de problemen verergerd. Veel bewoners hebben zelf bloembakken en terrassen gelegd en zijn zelf met teer aan de gang gegaan om zaken dicht te smeren. Uiteindelijk is het natuurlijk wel de gemeente die verantwoordelijk is voor de weg. Ik kan niet volgen dat er nu een offerte ligt waarbij die rekening nu voor de helft bij de bewoners wordt gelegd. Er is ook nooit onderhoud gepleegd door de gemeente. Maar dat er al zes jaar geprocedeerd wordt, helpt natuurlijk ook niet. Dan gebeurt er juist helemaal niks."
Maurice Ubags
Van onze redactie
Al ons nieuws is en blijft gratis, maar waardeert u ons werk, steun dan De Nieuwe Ster.
