Stephanie Blom (SP) verlaat lokale politiek

Een van de meest debatvaardige politici van Maastricht, SP-raadslid Stephanie Blom, verlaat de Maastrichtse gemeenteraad. Ze neemt per 22 september ontslag en vertrekt ook uit Maastricht. Haar zetel wordt ingenomen door partijgenoot Muun Ubbink.

Blom maakte haar vertrek maandag bekend in een uitvoerige brief aan de voorzitter van de gemeenteraad. De brief is geschreven vanuit haar vakantieadres in Mostar. Ze zegt dat het besluit haar niet licht is gevallen, maar inmiddels „met overtuiging” wordt gedragen. „De wereld, het leven en de liefde buiten Maastricht roepen al een tijdje, en het is de hoogste tijd om daaraan gehoor te geven.”

De in Oss geboren Blom kwam ruim tien jaar geleden vanuit Amsterdam naar Maastricht. Ze trad in november 2022 tussentijds toe tot de gemeenteraad als opvolger van SP-raadslid Ariane Schut. Bij de gemeenteraadsverkiezingen van maart 2026 stond Blom op de tweede plaats van de kandidatenlijst. De SP behaalde toen twee zetels.

Blom hield zich in de raad onder meer bezig met wonen en sociale vraagstukken. Ze profileerde zich nadrukkelijk in dossiers rond woningbouw, huurdersbelangen en de plannen voor een hotel en woningen bij Palace Wyck. Buiten de gemeenteraad is ze onder meer werkzaam als adviseur bij de Woonbond.

In haar afscheidsbrief schrijft Blom openhartig over de mooie, maar ook moeilijke kanten van het raadswerk. Ze noemt momenten van frustratie, woede en onmacht, maar ook de humor en menselijke verbondenheid binnen het stadhuis. Uitvoerig bedankt ze de beveiligers, medewerkers van de catering, bodes en de griffie.

Ook spreekt Blom haar waardering uit voor de lokale en regionale journalistiek. Kritische vragen en ongemakkelijke berichtgeving noemt ze geen last, maar „een klein geschenk”. Het persoonlijk aanvallen van journalisten omdat hun berichtgeving onwelgevallig is, ondermijnt volgens haar de onafhankelijke pers.

Bloms zetel gaat naar Muun Ubbink. Hij stond bij de gemeenteraadsverkiezingen van maart op de zesde plaats van de SP-lijst. Blom zegt het volste vertrouwen te hebben in zijn betrokkenheid en zijn vermogen om de belangen van Maastrichtenaren te behartigen.

Hieronder staat de volledige afscheidsbrief van Stephanie Blom.

Afscheidsbrief Stephanie Blom
Mostar, 31 augustus 2026

Geachte voorzitter van de gemeenteraad,

Met dit schrijven deel ik u mede dat ik per 22 september aanstaande ontslag neem als lid van de gemeenteraad van Maastricht. Het is een besluit dat mij niet licht valt, maar dat na rijp beraad inmiddels met overtuiging wordt gedragen. De wereld, het leven en de liefde buiten Maastricht roepen al een tijdje, en het is de hoogste tijd om daaraan gehoor te geven. Uiteindelijk zijn wij immers allen slechts passanten – op de plekken waar we wonen, in de rollen die we vervullen, in de levens die we met elkaar delen – en dat geldt zeker ook voor mij. Er komt een moment waarop je dat passantschap moet erkennen en aanvaarden, hoe zwaar dat soms ook valt, en dat moment is voor mij nu aangebroken.

Het is net iets langer dan tien jaar geleden dat ik van Amsterdam naar Maastricht kwam. Een buitenstaander, zoals er zovelen zijn, op zoek naar een plek in deze stad. En nergens waar ik eerder woonde, ben ik zo met open armen en met zoveel warmte ontvangen door zoveel verschillende mensen. Die warmte heeft mij sindsdien niet meer losgelaten en heeft mij in grote mate gevormd. Dat ik deze stad en deze mensen een tijd in deze raadzaal heb mogen vertegenwoordigen, beschouw ik als het meest eervolle dat ik in mijn leven heb mogen doen.

Maar ik zou liegen als ik zei dat het altijd gemakkelijk was, want dat was het niet. Er waren momenten van diepe frustratie, van het gevoel tegen muren te praten die maar niet wilden wijken. Momenten waarop het debat net te veel schuurde, waarop de afstand tussen ambitie en realiteit onoverbrugbaar leek, waarop ik mij afvroeg of die ene motie, dat ene amendement, die ene vraag nou werkelijk het verschil zou gaan maken. Er zijn tranen gevloeid, zowel voor als achter de schermen – van woede, van onmacht, maar ook van diepe ontroering.

En er is gelachen, veel zelfs. In de wandelgangen, tijdens de eindeloze domeinvergaderingen, op de terrassen na afloop van een lang debat, in de momenten van menselijke verbinding die het politieke bedrijf zo de moeite waard maken. Het zijn juist die momenten – de humor én de treurnis, het terras én de raadzaal – die ik het meest zal koesteren én zal missen.

Ik wil van dit laatste moment van aandacht gebruikmaken om in het bijzonder stil te staan bij de mensen die samen het kloppend hart van onze raad vormen. De medewerkers van de beveiliging, die met eindeloos geduld en een kwinkslag telkens opnieuw klaarstonden wanneer ik mijn pasje weer eens boven op het bankje had laten liggen, het nog in een andere jas bleek te zitten, of het simpelweg helemaal kwijt was – en die er desondanks nooit een vermanend woord aan vuil maakten.

De medewerkers van de catering, die ons goed gevuld door de lange avonden heen loodsten en die altijd bereid waren om mee te denken met de dieetwensen van sommigen van ons. De bodes, die ons voorzagen van de eindeloze sloten koffie die de brandstof van de vaak eindeloze vergaderingen zijn, en met wie de openhartige gesprekken in de wandelgangen en rokend voor de deur mij vaak meer leerden over de staat van onze stad dan menig raadsvoorstel. En de griffie, de stille hoeders van het democratisch proces, die met hun niet-aflatende deskundigheid en toewijding de gang van zaken bewaken die ons raadswerk mogelijk maakt.

Maar wat ik aan hen het meest waardeer, is dat zij er ook waren op de momenten dat het moeilijk werd. Ook op de middagen en avonden dat de frustratie de overhand nam, dat het weer eens tegen leek te zitten, dat de moed weer even in de schoenen zonk. Met een geduldig luisterend oor, met een bemoedigend woord, met de rustige professionaliteit van mensen die weten dat de democratie soms pijn doet, maar dat je er desondanks voor blijft staan.

Aan hun continue goede zorgen merk je hoe eervol en eerzaam het ambt is dat wij hier vervullen, en daar mogen wij ons allen rekenschap van geven. Zonder hun onvermoeibare inzet zou geen enkel raadslid, van welke fractie dan ook, zijn werk naar behoren kunnen doen. Aan hen zijn wij een oprechte en diepe dankbaarheid verschuldigd.

Er is daarnaast nog een groep mensen zonder wie deze jaren er heel anders hadden uitgezien, en dat zijn een aantal vrouwen in deze raad; jullie weten wie jullie zijn. Het vrouwengroepje dat dwars door de fractielijnen heen een veilige haven werd – een plek waar je kon ranten als het nodig was, waar je vaak en gul kon lachen om de absurditeit van het politieke spel, maar waar je ook schaamteloos een potje kon janken. En dat alles altijd zonder oordeel en zonder voorbehoud.

In een raadzaal die soms hard en onverbiddelijk kan zijn, waren jullie het bewijs dat kracht en kwetsbaarheid hand in hand kunnen gaan, en dat politiek ook zusterschap kan zijn. Ik draag dat inzicht voor altijd met mij mee, en daar ben ik jullie ontzettend dankbaar voor.

Ook wil ik nog even stilstaan bij de lokale en regionale journalistiek in onze stad. Juist wanneer de vragen van journalisten ongemakkelijk worden en ons als raads- en collegeleden het meest onder druk zetten, laten zij zien dat zij haar taak in Maastricht naar behoren uit kan oefenen en ook daadwerkelijk uitoefent. Die druk en dat ongemak zijn geen vervelende last, maar een klein geschenk.

Is de berichtgeving soms ‘tendentieus, ongefundeerd en nodeloos kwetsend’? Jazeker. Maar dat mag nooit reden zijn om de pers als geheel of haar mensen persoonlijk aan te vallen, zeker wanneer zij zich niet kunnen verdedigen. Wie de boodschapper aanvalt omdat de boodschap hem niet goed uitkomt, ondermijnt uiteindelijk de broodnodige onafhankelijke vierde macht van ons delicate bestel.

Mijn dank aan de dames en heren die de lokale journalistiek bevolken is dan ook groot, en met één van hen in het bijzonder hoop ik ook de komende jaren te blijven graven naar wat er in Limburg nog te vaak onder de oppervlakte verborgen blijft; welke vorm we daar ook voor mogen vinden.

En dan tot slot de jongens (en inmiddels ook een meid) van mijn eigen fractie. Jack, en alle anderen die schouder aan schouder met mij hebben gestreden voor een eerlijker en socialer Maastricht. Jullie steun, jullie vertrouwen, jullie bereidheid om samen toch maar weer de barricaden op te gaan – ook wanneer de wind tegen was en de overwinningen schaars leken – heeft mij meer gedragen dan jullie misschien beseffen, en dan ik misschien heb laten blijken.

Een kleine fractie kan alleen groot zijn als de mensen die er onderdeel van uitmaken onvoorwaardelijk voor én naast elkaar gaan staan. En dat hebben jullie waargemaakt, waarvoor dank.

Mijn zetel zal worden ingenomen door Muun Ubbink, en ik wil van deze gelegenheid gebruikmaken om hem van harte succes te wensen. Ik heb het volste vertrouwen in zijn kunnen, in zijn betrokkenheid en in zijn vermogen om de belangen van de Maastrichtenaren met dezelfde hartstocht te behartigen als alle SP’ers die hem voorgingen. Mijn oprechte wens is dat ook hij door deze raad en door deze stad met dezelfde open armen ontvangen wordt als waarmee Maastricht mij al die jaren geleden heeft verwelkomd.

Ik wens onze stad, haar inwoners en haar bestuur het allerbeste toe. Maastricht heeft alles in zich om een stad te zijn die écht van al haar inwoners is. Een stad die haar kwetsbaarsten beschermt, die haar rijkdom eerlijk deelt, en die haar eigenzinnigheid koestert. Die belofte waarmaken is geen taak voor één raadslid of één fractie, maar voor u allen gezamenlijk. Ik vertrouw erop dat u die verantwoordelijkheid met de ernst en de warmte zult dragen die zij verdient.

Maastricht blijft voor altijd een stad naar mijn hart, en daar verandert een vertrek uit de raadzaal niets aan. En als ik iets heb geleerd in de afgelopen jaren, dan is het dit: verandering is mogelijk, als je maar durft te blijven strijden. Ik hoop van harte dat deze raad die strijd met overtuiging zal blijven voeren. Voor alle Maastrichtenaren, maar vooral voor de stemmen die niet altijd gehoord worden.

Het ga u allen meer dan goed!

Hoogachtend,

Stephanie Blom

Raadslid SP