Wie waors ‘t? Wie bevèlt ‘t?

Höb geer dat ouch? Veer zien e paar daog op vekansie gewees. Veer hadde euze caravan op ‘n camping gezat um eve de tössenoet te zien en eve te profitere vaan de lèste zomerzon en de rös die dat oetstraolt. ’t Waors hiel rösteg op de camping. Ederen daag kaome nui campers um einen daag of twie daog te blieve en daan weer door te reize. Veer bleve veer daog. Veer höbbe genote en waore nao die daog weer opgelaoje veur ’t naojaor.

Thoes, e paar daog later, bij ’t opene vaan miene mail zaog iech ’t weer stoon. “Hoe was uw vakantie?” De campingorganisatie wouw vaan miech wete wie mien vekansie waors gewees. Maag iech zègke tot iech dao zoe stèllekes aon tebak vaan höb. Es me allewijl get köp, get bezeuk of urges nao get geit loere daan krijg me indirek de vraog um ’n enquête in te völle. Iech zègk daan tege ‘m eige: “Laot de lui in godsnaom mèt rös! Es ’t neet in orde moch zien daan laot iech dat wel wete!” Veurwat moot iech ummertouw laote wete wat iech devaan vin?

Veer wèlle allewijl alles vaan ederein wete. Door allerhande formuliere die me moot invölle ligke euveral eus gegeves. 

Wie veer bij de camping aonkaome mós de juffrouw achter de balie wete of veer al ‘ns ierder op de camping waore gewees. Eus gegeves stoonte inderdaod in hun systeem. Mien adres, mien tèllefoonnómmer, mien emailadres, miene leeftied, mienen oto en nómmerplaat. Ze had nog zjus geine foto vaan miech, tenminste daat geluif iech. Zeker wete daon iech dat neet.

Achteraof vraog me ziech aof veurwat moot me dat allemaol wete. Iech kom mèt miene caravan. Iech bin veer daog te gas en al die aander dinger doen eigelek neet ter zake. Iech höb veer daog e pläötske en bin, es iech betaold höb, weer weg en höb daan gein inkel binding mèt die camping. Es get neet in orde miech zien daan mel iech miech bij de receptie en daan hoop iech tot ’t weurt opgelos zoetot iech kin genete vaan mien verblief op de camping. Es iech weer thoes bin kin miech die camping, um ’t e bitteke kreu te zègke, gestole weure.

Es me get köp wèlt de verkuiper ouch nao e paar daog wete wie ’t bevalle is wat iech gekoch höb. Aoventouw steitdatginnige wat iech gekoch höb nog in de verpakking. Dus “laot miech mèt rös!!”

’t heet ouch naodeile um te reagere op alles en nog get. Ze blieve diech gemeinelek besókke mèt vaan alles en nog get. Reklaam tot euver d’n oere en de kumps haos neet mie devaan aof. ’t Wäördsje “afmelden” is haos neet te vinde. 

De modernen tied is neet ummer ‘ne zege of zeen iech dat verkierd?