Inhoudsopgave
Edere mins druimp wel ‘ns. Iech ouch! Neet te dèks meh es iech druim zitte ze miech miestal achternao en moot iech renne veur mien leve. Es iech daan wakker weur veul iech miech wie ‘ne kepotten hoond. Hielemaol oet ’t loed geslage en daan kós ‘t ’n oor um weer hielemaol bij te koume.
Dees week höb iech weer ‘ns gedruimp. Iech leep mèt mien gitaar euver de Aw Maaosbrögk riechting de Mestreechter Brögkstraot. Iech had gooj zin en dach bij mien eige “laot miech ‘ns get goon zinge op de trappe vaan ’t Dinghoes”. Iech weet ouch neet wie iech op die gedachte kaom meh dat gebäörd wel ‘ns in ‘nen droum.
Dus iech klèdderde, in mienen droum, de trappe op vaan ’t Dinghoes. Pakde mien gitaar en begós te zinge. De ierste lui bleve stoon um te zien wat iech ging doen. Iech zong es ierste ’t leedsje “Vief cent ’n oons viege, vief cent ’n oons en bij Vlubet kinste ze kriege en ze smèlte diech in diene moond wie doeve, doevestroont”. De lui voonte ’t prachteg. Ze begóste te rope “Zugabe, Zugabe” en iech perbeerde, nog altied in mienen droum, de bovenoet te koume en te rope “iech speul hoegoet e kerteerke, ’t is gein evenemint”
’t volgende leedsje waors op verzeuk vaan ’t publiek want die begóste oet ziechzelf ’t leedsje vaan ’t ezelke te zinge. Iech weet neet wat ze daomèt veur hadde meh opins kaome door de Munt elf handhavers aon geloupe. Iech sjrok miech haaf doed. Vaan wied aof repe die op miech of iech ’n vergunning had. Die had iech neet. Iech wouw allein mer gezèlleg zinge mèt de lui, mie neet. “Iech wouw allein mer de gooj snaar rake bij de luikes vaan Mestreech en iech wis neet tot iech dat e jaor vaan teveure had mote laote wete aon de gemeinte”, zag iech tege d’n handhaver in mienen droum. Heer mós zellevers daomèt lache.
Op gegeve memint kaome alle die elf handhavers bij miech op d’n trap stoon en toen höbbe veer same, want ’t kerteer waors nog neet um, in koer ’t leedsje gezonge: “Meer, dao ligk ‘ne govie in ’t water, verzoep häöm mer, ’t is Kesseleer!”. ’t Kerteer waors toen zoe um en toen höbbe veer aofgesproke dat eder week te goon doen. Gezèlleg hè!
Daonao sjrók iech wakker en wis in ierste instantie neet boe iech waors. Waors ’t ech gebäörd of waors ‘t ‘nen droum? Nao ’n oor vroog iech miech aof wie ‘ne mins aon zoe’nen droum, zoe’ne sjele wawwel kump. Wie iech ’t evels in de middag aon iemes vertèlde zag dee tot dinger die me druimp wel ‘ns oet kinne koume. Iech zag nog tege dee: “Haw d’m aw sjeun veur de gek!”. Iech geluif vaan druime geine mieter want Borsato zong toch “alle dromen zijn bedrog, maar als ik wakker word dan droom ik nog”.
Laot deen droum vaan miech noe veur e deil zien oetgekoume, dat is toch curieus, neettaan?
Van onze redactie
