Aarts op zoek naar kleingeld, maar stad is schatrijk

Inhoudsopgave

Wethouder John Aarts wordt gelauwerd in de stad vanwege zijn vele verdiensten voor Maastricht. Recent kreeg hij de hoogste stadsonderscheiding, de Eremedaille in goud. Aarts komt ook nog in aanmerking voor een andere prijs: die van kampioen zuinigheid.

Als het om overheidsgeld gaat is dat meestal een grote deugd. De vraag is of dat nog steeds zo'n grote deugd is, als verkeersveiligheid of parkeeroverlast in een wijk in het geding is. En die vraag klemt des te meer nu de gemeente jaar in, jaar uit tientallen miljoenen euro's simpelweg niet uitgegeven krijgt en ze dus overhoudt in de jaarrekening. Het geld klotst niet alleen tegen de plinten, het klotst in het stadhuis tegen de lambrisering.

Wat was het antwoord vanuit het stadhuis toen vorig jaar aangedrongen werd op een zebrapad bij de Gewantmakersdreef? Geen geld. De wens van de SPM voor het zebrapad was ingegeven door het verplaatsen van een speel- en sportveldje, waardoor er meer overgestoken gaat worden op deze plek. Geen geld dus. Het aanleggen van een zebrapad is meer dan vijf witte strepen op de weg schilderen, zo werd betoogd.

En nu willen de omwonenden van de kinderboerderij in Daalhof dat de gemeente eindelijk eens iets doet aan de parkeerellende in hun straten. Er ligt een voorstel om parkeerplaatsen aan te leggen bij de Aureliushof. "Gemeente, werkgroep en bestuur van zorgboerderij Daalhoeve zijn transparant en constructief met elkaar in gesprek geweest", schrijft Aarts deze week.

Nu dringt de partij 50PLUS aan op snelheid: “Zorg dat de financiële paragraaf met prioriteit wordt afgerond, zodat duidelijkheid ontstaat over haalbaarheid en uitvoerbaarheid.”

Wethouder Aarts laat weten dat hij nu onderzoekt of er voldoende geld voor die parkeerplaatsen is. "Zoals aangegeven is er een kostenraming opgesteld, waarmee we nu bekijken of de benodigde middelen hiervoor beschikbaar zijn, additionele middelen nodig zijn en/of dit om aanpassing van het ontwerp vraagt. Dit onderzoeken wij nog. Daarna kunnen we meer duidelijkheid geven over de haalbaarheid en uitvoerbaarheid.

Aarts zegt niet dat hij het geld hoe dan ook zal vinden. Nee, hij houdt nog rekening met de mogelijkheid om het ontwerp aan te passen. Lees: goedkoper te maken.

Dit is lokale politiek: waar geef je je geld aan uit? De ene wethouder weet toch met groot gemak nog 100.000 euro te vinden voor een eenmalige tv-uitzending over een kerststal, omdat dat een unieke kans is om Maastricht nog wat meer te promoten. Die ton is zo gevonden binnen de bestaande budgetten. Dat is politiek bedrijven. Wethouder Frans Bastiaens regelt het gewoon.

De andere wethouder is kampioen zuinigheid voor wie binnen zijn budget blijven heilig is. Waarom die vraag om extra budget - als hij het zelf al niet kan vinden - niet gewoon voorgelegd binnen het college? Als je dit kleingeld niet geregeld krijgt, dan is het droevig gesteld met het stadsbestuur. Dan moet de wethouder desnoods maar een verzoek naar de raad sturen.

De stad is schatrijk. Als het argument vanuit het stadhuis is dat er financieel moeilijke jaren aankomen (weet u nog: het gevreesde Ravijnjaar 2026 dat helemaal geen Ravijnjaar bleek te zijn?) dan was de kerststal natuurlijk ook een totaal onverantwoorde uitgave. Alle besparingen voor het Ravijnjaar kwamen een half jaar voor de gemeenteraadsverkiezingen bijzonder goed van pas. Wethouder Manon Fokke en Frans Bastiaens kondigden voor 85 miljoen euro investeringen aan. Dat is lokale politiek bedrijven. Ineens was er geld voor alles, maar dan ook alles.

Uiteindelijk is het natuurlijk de gemeenteraad die dit allemaal goed vindt. We zouden wel eens willen weten welke partijen in aanloop naar de gemeenteraadsverkiezingen zijn gaan canvassen in Daalhof? Beloftes hebben gedaan aan de buurt om zaken te regelen. Kom op raad, maak eens gebruik van alle tools die je hebt om politiek te bedrijven! Laat je niet steeds met de dooddoener dat er geen budget is met een kluitje in het riet sturen.