Inhoudsopgave
Wie höbbe veer dat in godsnaom vreuger allemaol geregeld? Gewoen belle, zouw iech zègke, en wie gemekelek waors dat neet. Thoes hong e tèllefoontouwstèl aon de moer of stoont ’n tèllefoontouwstèl op e spreike op e täöfelke neve de baank vaan ’t baankstèl en dao kós me gewoen aander lui mèt opbelle. Gewoen vaan mins tot mins.
Mèt de koms vaan de nuie media kaom ouch de meugelekheid um ’n äppke te sjikke. Dat is, wie veer allang wete, ’n meneer um op eder gewins memint e beriechske aon iemes te sjikke.
D’r goon daog veurbij woebij mienen tèllefoon eder memint vaan ziech liet hure. Daan bliek dus tot iemes jaoreg is en alle lui de jaorege wèlle filicitere. Soms um gek vaan te weure. Inkele vaan de filicitante zien zier uniek in hun beriech meh veur de mieste lui is ’t e verpliech nummerke en dat zuut me aon d’n inhaajd vaan ’t beriechske, gewoen “perficia!”.
Op vekansie in Belzj kaom iech tot de oontdèkking tot get loos waors in Mestreech wat de gemeinteraod aongeit. Op mienen tèllefoon waors de hèl los. Allerhande meininge, oondaanks ’t zomerrecès, flitsde veurbij. Ganse discussies vloge door de loch. Misverstande, aanderen oetlègk, oondudelekhede, meininge, chaggernasies en gaank zoemer weier. Iech zaot op dat memint zjus in e beutsje en waor de prachtege binnestad vaan de stad Gent aon ’t beloere. Op zoe memint dink iech daan: “Pak d’n tèllefoon en bel d’n aandere op en laot ’t diech oetlègke!” Nein, veer sjikke allewijl ’n äppke en door dat äppke geit ederein, ederein dee ziech verpliech veult, ouch weer reagere op dat äppke. Gek weurste daovaan. Get wat in twie menute oetgelag kint weure doort zoe ‘ne ganse middag en op gegeve memint hèlt ’t op umtot geine mins ’t mie snap.
D’r zien toch meminte in e minseleve boebij me liever ’n stum huurt es tot me ’n äppke krijg mèt ‘nen tèks dee rech oet chatgpt kump en eigelek niks te vertèlle heet.
’t Beriechteverkier is oonpersoenelek gewoorde door alle die äppkes. Äppkes laote de emotie vaan iemes neet zien. Wie veult iemes ziech en wat wèlt iemes mèt e klein beriechske zègke. Door iemes op te belle huurt me aon de stum vaan iemes wie heer of zij ziech veult. Dus pak weer ’n d’n tèllefoon en mojlt ‘ns mèt ein. Welliech kump me op zoe’n meneer urges achter en oondekt me dinger vaan ein die tot noe touw oonbekind waore.
Minselek kontak is toch ’t sjoenste wat d’r is. ‘ns Knoevele en e klein kusje/poeneke geve doen soms woondere.
