Inhoudsopgave
We staan in de Wolfstraat en kijken (van links naar rechts) onder meer naar de panden van Blanche Dael (nummer 28), Nan-King (nummer 26) en Lichtstroom (nummer 24). Blanche Dael is nog steeds gevestigd op dezelfde locatie.
De in 1851 in Gulpen geboren Wilhelmus Dael vestigde zich in 1872 in dit pand in de Wolfstraat. Vijf jaar later trouwde hij met de in 1853 in Venlo geboren Cathérine Marie Josephine Antoinette van Kaldekerken. Blanche Dael, naar wie de ambachtelijke koffiebranderij en theepakkerij is vernoemd, werd op 19 januari 1899 geboren op nummer 28. Haar ouders gaven haar bij de geboorte de namen Marie Blanche Marthe Léonie Hubertine.
De Nieuwe Limburger berichtte op 19 september 1969 dat mevrouw Marie Brinkhuis op 7 oktober de leeftijd van 75 jaar zou bereiken. Dit feit was vermeldingswaardig voor de krant omdat mevrouw Brinkhuis op dat moment nog steeds werkte. Haar werkgever was het Chinees restaurant Nan-King. Zij werkte daar in de keuken.
Nan-King was in 1964 een van de vijf restaurants in Maastricht die gespecialiseerd waren in de Chinese keuken, zo is te lezen in De Nieuwe Limburger van 24 januari 1964. Volgens de krant was “chinezen” een werkwoord geworden “dat een avondje gezellig uit betekent achter een van de vele gerechten met de vreemde namen, die de menu-kaarten in de Chinese restaurants vermelden en waarvan, dat is nu eenmaal zo, het grote publiek helaas de betekenis niet altijd weet.”
Nan-King vierde in 1964 het eerste lustrum. De vijfendertig jaar daarvoor naar Nederland verhuisde Chinese kok Wu Chih Tseng exploiteerde het restaurant, samen met zijn zonen Wu Jong Scheng en Wu Jong Tong. De Nieuwe Limburger nam een kijkje in de keuken van Nang-King, “met de geheimzinnige potten en kruiden, met de namen vol Chinese klanken en met de potten vol Chinese geuren: smakelijk en verleidelijk.” Volgens zoon Wu Jong Scheng waren “de spijzen zoals ze in werkelijkheid bereid zouden moeten worden, met alle kostbare en exotische ingrediënten en specerijen van China, voor de Maastrichtenaar niet genietbaar.” Nan-King moest alle gerechten dus aanpassen aan de smaak van de Maastrichtenaar aan het einde van de jaren vijftig en het begin van de jaren zestig. De zoon gaf een voorbeeld: “Tsop Soeï hebben we eens bereid met Chinese champignons. Die zijn zwart van kleur en groter dan de Hollandse. Maar ze lieten ze liggen op de rand van het bord.”
Maastrichter Brugstraat
De zon scheen toen fotograaf G.Th. Delemarre deze foto in 1957 maakte terwijl hij in de Maastrichter Brugstraat stond. Op nummer 22, rechts van het pand met de grote luifel (waar de twee mannen staan te praten), lag toen een café dat uitgebaat werd door het in 1935 in Maastricht getrouwde echtpaar Hendrikus Josephus Begas en Anna van Glabbeeck. Op woensdag 2 maart 1955 had het echtpaar dit café geopend. In de aankondiging van de opening, een dag eerder gepubliceerd in de Gazet van Limburg, is te lezen: “Door goed verzorgde dranken en nette bediening hopen wij het vertrouwen van de cliëntèle te winnen.”
Op nummer 24, het pand met de grote luifel, is “Pelterijen” te lezen. Hier werd dus bont verkocht. Het in 1928 in Maastricht getrouwde echtpaar Antonius Hubertus Weijenberg en Anna Maria Johanna Brok had zich op 28 februari 1942 op dit adres gevestigd met hun zaak, zo blijkt uit een aankondiging in het Advertentieblad voor Limburg een dag eerder. Daarvoor was de zaak gevestigd Achter het Vleeshuis.
Antonius Hubertus Weijenberg, die geboortig was van Gronsveld, overleed reeds op 28 augustus 1947. Zijn weduwe liet reeds op 3 september via een advertentie in de Gazet van Limburg weten dat de zaak door haar zou worden voortgezet. In oktober 1959 kwam pelterijenzaak Weijenberg landelijk in het nieuws omdat in de nacht van 27 op 28 oktober een inbraak plaatsvond. Meerdere dagbladen maakten melding dat de etalage met een steen was ingegooid. “Een dames nertsmantel ter waarde van ongeveer f. 2.000 werd van de etalagepop gerukt met zoveel geweld, dat het bovenlijf van de pop over de straat rolde.”, zo is te lezen in het Nieuwsblad van het Zuiden. De recherche stelde een onderzoek in.
In het pand helemaal rechts (nummer 20) was de hoedenwinkel van de familie Dassen-Philippens gevestigd. Frans Dassen, zoon uit dit gezin, werd priester. De Nieuwe Limburger berichtte op 14 april 1960 dat Frans, wiens heeroom pastoor van Margraten was, op tweede Paasdag zijn eerste plechtige mis zou opdragen in “de parochiekerk van H. Joseph”. Deze parochie werd in 1918 opgericht als een afsplitsing van de Sint-Matthijsparochie. Vanaf 1920 fungeerde de Augustijnenkerk als kerk van die nieuwe parochie van Sint-Joseph. Door de ontvolking van de Maastrichtse binnenstad in de jaren 1950 en 1960, liep het aantal parochianen sterk terug. In 1962 werd de parochie opgeheven en in 1964 ging de kerk dicht.
