Percessie in Wyck

Tradities zien d’r um in iere te hawwe. Zoondagmörge trek door Wyck de gebrukeleke jaorlekse sakremintspercessie oet. Dat is nog ein vaan de mies traditioneel percessies die ’t gief.

Jaore geleie stoonte veer bij cinema de Palace nao de percessie te kieke. Veurop leep wie gebrukelek Wajn vaan Sint Fiet, de slagter oet de Rechstraot. Wajn had e sjiek zwart pak aon, de haore getoupeerd en heer droog, tösse twie mèssendeenders in, ’t percessiekruus. Achter häöm lepe twie jonges vaan de verkennerij. Ze droge ’ne berie mèt dao op e Mariabeeld en sjijns waors dat beeld get aon de zwoere kant.

Eine vaan us zouw daan gedach höbbe tot daan de aoflaot veur ’t drage vaan Slevrouw get groeter zouw zien, meh zoewied dachte die verkenners neet nao. Ze kuimde tot ’t ‘n leve lös waor. Wajn hoort hun kuime en maakde toen de opmerking: “Die höbbe spierballe wie knakweurste”. Es slagter kós heer dat wete, neettaan? Dao waors evels gein aoflossing dus ze móste door tot aon ’t rösaltaor.

’t Rösaltaor is gemeinelek bij ’t kevinsje (offisjeel ’t Sint Gillis Gasthuis) aon de Hoegbrögkstraot. Oets waors dit gebouw naomelek ’n opvaangkhoes veur lui die zelf gein middele vaan bestoon hadde en hei opgevaange woorte. Die lui kóste in de kapèl vaan ’t gebouw de mès volge. De kapèl waors opgedrage aon Sint Gillis (Egidius) es petroenheilege. Naoderhand woorte in de 12 kamers vaan dit gebouw dames opgevaange. Op zolder had eder dame ’n kis mèt kole veur te stoke en gekook woort op e petrolstèl dat neve de kamerdeur stoont. Noe oonveurstèlbaar i.v.m. veilegheid en brandgevaarlekheid. Bij de kapèl steit noe eder jaor ’t rösaltaor opgesteld en weurt eve poos gehawwe um daonao weer weier te trekke.

In vreugerjaore trok me de kinder vaan de liegere sjaol e pekske aon. In 1993 had me veer gamins zoewied gekrege tot ze es page mètlepe in de percessie. Dat gaof e sjatteg geziech, meh ze waore blij wie de kèrk opnui in ziech kaom en ze weer kóste ravotte. Dat brach miech tot ’t volgende gediech.

De percessie

De zon goejt stèl häör gouwe straole
die wie perelkes nao ondere dwaole,

’t Diamante leech, weerkaotsend, oet alle ruutsjes
vermink ziech mèt ’t struisel vaan de bruudsjes.

en zjus wie in ’t beeld vaan ‘ne kaleidoscoop
klink ’t gebèd vaan ieweg leve en vaan hoop. 

Mèt hiemelse meziek en kèrkeleke zaank
weurt Slivvenier op dizze mörge bedaank.

De koerezel, bestik mèt goud en zèlver werk,
stap plechstaotege es otoriteit vaan de kèrk

en de pages in pofbreuk en mèt bepluimde barètte
make mèt die plechtegheid gewoenweg korte mètte.

De percessie doort hun get te laank, ze zien meuj,
“shit” klink ‘t es eine struikelt euver eige veuj.

Get weier op, dat kint me zien,
kump in de zwalk vaan wierouk sjien

de gouwe monstrance, gedrage door menier pestoer,
en langs de straote klink d’n Tantum Ergo vaan ’t koer.

D’n tamboermaitre vaan de famfaar
maak veur z’n eige get besjaar

en veur de muzikante, roond de veendel gedrappeerd.
Zègk noe zèlf, dat is Slivvenier op dizze mörge toch zeker weerd.