Murals: vrolijke kunst of kitsch?

Inhoudsopgave

Over smaak valt niet te twisten, zo wil het gezegde. Dat geldt zeker voor de murals die steeds vaker in de stad opduiken.

Nu zijn er weer twee bijgekomen, in Wittevrouwenveld en Wyckerpoort. Op de ene gevel prijkt een meisje met een bloem, op de andere – alweer – een vogel. Maastricht ziet ze onderhand vliegen, want de stad telde al twee forse gevelvogels. En net zoals er nu opnieuw een meisje is geschilderd, hadden we ook al een gevel met twee meisjes die een kat knuffelen.

Natuurlijk: met kunst kun je veel lelijks aan het oog onttrekken. Een grauwe, blinde muur kan door een schildering veranderen in een blikvanger. Een mural kan een verhaal van een buurt vertellen of bewoners trots maken op een plek waar ze anders achteloos aan voorbijlopen.

Maar als overal dezelfde 'beeldtaal' opduikt, wordt kunst al snel kitsch: een vogel hier, een dromerig meisje daar, een paar bloemen erbij en klaar is de gevel. Wat ooit verrassend was, wordt eenheidsworst. Inwisselbare muren.

Dat gevaar wordt ook gezien door de Welstands- en Monumentencommissie en de Commissie Kunst in de Openbare Ruimte. Beide commissies pleiten ervoor dat Maastricht niet telkens bij dezelfde kunstenaars uitkomt. Wie steeds dezelfde visitekaartjes uit zijn bureaulade vist, krijgt immers onvermijdelijk herhaling.

Juist kunst in de openbare ruimte zou mogen schuren, verrassen en discussie oproepen. Waarom niet vaker ruimte bieden aan jong talent, fotografen, illustratoren of makers die iets doen met de geschiedenis en identiteit van een buurt?

In een stad met een kunstacademie, moet Maastricht wat meer lef tonen. Maar wel eerst goed nadenken, over de plek, het verhaal, de maker. Ja, dat is De Nieuwe Ster voor deze keer roerend eens met de Welstandscommissie.