Inhoudsopgave
Het Maastrichtse Universiteitskoor (oftewel Maastricht University Choir) was voor mij een ‘groete onbekinde’. Tot zaterdagavond, want in de stijf uitverkochte Sint Janskerk bracht het anderhalf uur lang vreugde en plezier, en ik mocht erbij zijn. Onder de titel ‘From screen to score’ werd een gevarieerd menu aan muziek opgediend.
Onverwacht werd ook achtergrondmuziek van videogames in het programma meegenomen. Ik ben bepaald geen gamer en had geen enkel idee, maar de muziek alleen al zou het de moeite waard kunnen maken om die vorm van vermaak te gaan verkennen. Want als de achtergrondmuziek van die spellen al zo rijk is, dan is gamen mogelijk veel meer een totaalbeleving dan slechts een tijdverdrijf. Juist de muziek van bijvoorbeeld de spellen Halo en Civilisation IV gaf het Maastricht University Choir deze avond de mogelijkheid om zijn veelzijdigheid te tonen. Deze muziek was het meest klassieke wat het koor voor ons in petto had, naast musical (muziek uit Prince of Egypt en Wicked) en film (zoals James Bond/Skyfall ).
De avond begon al met een leuke verrassing: het koor verwelkomde het publiek zingend, staande om het publiek heen met dirigent Wim Vluggen tussen het publiek. Later werd “You’re the one that I want” uit Grease gezongen; de jongens van links (de T-Birds in de film) en meiden (de Pink Ladies) zongen elkaar toe, over het publiek heen.
Bij een amateurgezelschap speur ik graag naar individueel talent, in de verwachting dat enkelen boven de rest uitstijgen, maar het was deze avond vooral het geheel dat indruk maakte. Vluggen, al eenendertig jaar dirigent van het koor, heeft een prachtige samenhang gesmeed.
Natuurlijk, de ruim tachtig zangers hebben allemaal moeten auditeren en ze hebben gemiddeld genomen jonge stemmen, waardoor een ondergrens aan kwaliteit is verzekerd. Maar hier viel vakwerk van de dirigent te beluisteren. Het enorme, duidelijk zichtbare enthousiasme van het koor ging gelukkig niet ten koste van de beheersing. Ook niet tijdens de Afrikaanse toegave, die voor mij het hoogtepunt van de avond was.
Het koor ging voor zijn dirigent door het vuur en draagt ook pianist Don Binnendijk op handen. Dat laatste bleek ook uit het gejoel en geroffel toen aan het einde van het concert voor beiden werd geapplaudisseerd. Zelden vertoond, maar aangenaam om mee te maken bij dit koor dat grotendeels uit studenten bestaat.
Al met al kan het Maastricht University Choir de vergelijking met ieder popkoor in de regio glansrijk doorstaan. Voor volgend jaar, als het koor vijftig jaar bestaat en dirigent Vluggen afscheid neemt, staat de uitvoering van de Messiah van Händel gepland. Iets om naar uit te kijken, lijkt me. Het koor heeft duidelijk ambitie en meer dan voldoende basis om dat oratorium glansrijk uit te kunnen voeren.
Van onze redactie
Van onze redactie
Van onze redactie
