Inhoudsopgave
De afgelopen dinsdag overleden René Bernaards is onvergetelijk voor wie nog dansles van hem heeft gehad. Hij was klein van stuk maar de koning op de dansvloer.
Aan alles zag je dat hij zelf op het hoogste niveau gedanst had. En wie dacht dat zijn standaard met het verstrijken van de jaren lager kwam te liggen, of dat hij met zijn Joke door hun eigen amateurleerlingen eenvoudig voorbijgedanst werden, had het mis. Zij waren samen, ook toen zij richting de zeventig gingen, veruit het meest elegante paar op de vloer.
In de dansschool voelde je je een deel van de Maastrichtse traditie. Dansen leerde je bij Bernaards. Veel relaties zijn er ontstaan door de dansles, een enkele zal er ook zijn verbroken. Ik herinner me uit een post op Facebook dat ooit de pastoor langskwam om de zegen aan de nieuwe zaal te geven. René en zijn zus Jeanny haalden keer op keer de krant met hun prestaties als wedstrijddansers.
Achter de gevel aan de Brusselsestraat zijn de jaren zeventig nog aanwezig. Daar werd tot voor kort - toen de computer allang zijn intreden had gedaan - of misschien nog steeds met een eigenaardig kaartensysteem bijgehouden of je bij was met betalen van het lesgeld.
De bar is er nog steeds een uit vervlogen tijden, gemaakt van eikenhout met van die vastgeschroefde lampen erop. Maar de dansschool gaat verder wel degelijk mee in de vaart der volkeren. René vertelde zijn leerlingen al met ingehouden trots dat de dansschool zich steeds meer tot partycentrum ontwikkelde. Vandaag de dag valt op dat salsa en hiphop er hoogtij vieren, voor een internationaal publiek.
Zo’n tien jaar geleden werd de rol van zoon Chris en schoondochter Diana in de dansschool steeds zichtbaarder. René en Joke konden iets langer naar de zon en profiteerden daar zichtbaar van. In gedachten keek ik vanaf de Zuid-Spaanse boulevard binnen in het ‘café con baile’ waar zij achterin de zaak een dansje maakten. Ze namen de zon mee terug naar Maastricht en naar hun dansschool.
We kenden elkaar persoonlijk niet goed en hebben zelden meer dan een paar woorden met elkaar gewisseld. René leek in het persoonlijke contact bescheiden en zelfs verlegen. Maar niemand kon zijn zelfvertrouwen ontgaan als hij de vloer op liep of de zaal vol dansers en publiek toesprak. Dan was het showtime en had hij ‘schwung’, om jaloers van te worden.
Aanstaande maandag rijdt de rouwauto op weg naar de besloten uitvaartdienst langs de dansschool. Van harte hoop ik dat zijn familie dan voelt hoezeer René met zijn dansschool aan het geluk van heel veel Maastrichtenaren heeft bijgedragen.
Sphinx
Van onze redactie
