Inhoudsopgave
OBSERVATIES
2026 - week 22
Vorige week werd Wim Dijkman ineens meegenomen voor verhoor door de politie. Verbazingwekkend laat eigenlijk. Je zou verwachten dat de overheid - de gemeente Maastricht in het bijzonder - veel sneller in actie kwam. Dijkman - oud-stadsarcheoloog van Maastricht - is immers buiten het zicht van de overheid gaan graven naar de restanten van musketier D’Artagnan. Dat had eigenlijk niet gemogen, zoveel is wel duidelijk. Wereldwijd wordt uitgekeken naar de uitkomsten van het DNA-onderzoek dat nu op gevonden resten wordt gedaan.
Nog steeds hoop ik dat klopt wat Dijkman pretendeerde: de gewezen stadsarcheoloog van Maastricht vond (en vindt, zo neem ik aan) dat hij de stad, de wereld en zichzelf een dienst bewijst door moedig voorwaarts te gaan. De droom moet worden omgezet in daad, en voor wetten en praktische bezwaren sluiten we de ogen.
Als je kennelijk alle kritiek in de wereld aandurft, dan heb je om te beginnen mijn aandacht maar ook mijn waardering: met zoveel zelfvertrouwen naar voren stappen zou ik zelf nooit durven. Dijkman had echter tot in de vorige week een jaloersmakende air van: kom maar op, ik weet het beter en ik zal iedereen daarvan overtuigen. Politie en Justitie? Die hebben ergens verstand van en eigenlijk de wetgever ook niet. Als ik de kans krijg, bijvoorbeeld als ze het in hun domme hoofden halen om mij voor de rechter te brengen, zal ik wel eens vertellen hoe het zit; dan zal blijken dat ik het vak beter versta dan wie ook, dat ik toegewijder ben dan wie ook, en dat ik de archeologie met mijn opgraving c.a. van de botten van D’Artagnan naar een een hogere standaard til.
Ik vind het nog steeds een prachtige ontknoping en hoop dat deze waarheid wordt: Dijkman als enkeling die ondanks felle weerstand, in een dossier dat nauwgezet wordt gevolgd door het Vaticaan en het Élyséepaleis, uiteindelijk toch gerechtvaardigd als held op het schild gehesen wordt.
In diverse media wordt Dijkman al afgeschreven. Dat heeft te maken met zijn interview aan Nieuwsuur van donderdag jongstleden. Hij komt daarin naar voren als volkomen onprofessioneel, en we zien hem staand in wat mogelijk het graf van D’Artagnan is. Het commentaar bij de video is van de Wolderse diaken Jos Valke, die we reeds vanwege zijn religieuze ambt wel móeten geloven. Valke fakkelt in een op zondag op de website van Dagblad De Limburger geplaatst artikel Dijkman genadeloos af.
Dijkman geeft echter aan Nieuwsuur toe dat hij als pensionado niet op de hoogte is van de allernieuwste regelgeving. En verder dat hij gedreven wordt door roem, zoals die hem tijdens zijn Maastrichtse loopbaan onthouden is: telkens als híj iets ontdekte, gingen anderen met de eer strijken. Nieuwsuur maakte al de vergelijking met de bekende werken van schrijver W.F. Hermans over volkomen talentloze mensen in het Groningse academisch milieu die zichzelf echter miskende talenten menen en roddelen over anderen.
Maar het kan ook allemaal gewoon waar blijken te zijn. Misschien is Wim Dijkman niet zo talentloos als de universitaire medewerkers in ‘Onder professoren’. ‘Uit talloos veel miljoenen’ van Hermans. Eerder dit jaar waren Dijkmans verdiensten nog een koninklijke onderscheiding waard.
Wim Dijkman strijdt op het oog met open vizier voor erkenning van mogelijk zíjn ontdekking van het graf van de musketier. Die erkenning kan er ondanks fouten in zijn onderzoek nog steeds komen. En dat hij te vechten heeft tegen de jalousie-de-métier vanuit het Maastrichtse stadhuis is voor ingewijden niet zo vreemd; in allerlei kwesties (zoals bij de strikken van Pierre Rieu aan Hotel Derlon) speelt afgunst van ambtenaren een rol.
Het is een Nederlandse gewoonte om persoonlijke eerzucht als vanzelfsprekend te associeren met een gebrek aan integriteit. Je mag in dit land niet met het hoofd boven het maaiveld uitsteken, zelfs niet als je met je laarzen in een zeventiende-eeuws graf staat. Het zou echter geweldig zijn als de ultieme ontdekking door Wim Dijkman het ongelijk van zijn landgenoten bewijst.
De Sphinx
