Inhoudsopgave
In Sjiek & Sjoen weer onze wekelijkse knipoog naar het kleine nieuws en de wetenswaardigheden die ons zoal voor de voeten kwamen. Of soms: gegooid werden.
Van onze correspondent uit het Heugemerveld kregen we een foto van een straatnaambordje doorgestuurd. Het Kardinaaal van Rossumplein. Het bordje haangt er al jaaren aan de laantaaarnpaaal. Jaa, in Maaastricht trekken ze het graag laaank. Bedaankt Jo Smeets, raaadslid vaan Maaastricht vaan NU voor je oplettendheid. En natuurlijk: wie zonder zonde is werpe de eerste steen. Dus dat zullen we zeker niet doen. Ook voor ons geldt dat we te veel tikfouten maken in onze haast. Mea culpa, mea maxima culpa.
Nu we het toch over de Mestreechter geis hebben. Wat zeker tot ons lokaal erfgoed behoort is het beeld van sjiek geklede dames in de stad. In ons mooie Maastricht gaat niemand op zijn plastic Jezus-sandalen van Crocs (brrr), in zijn legging (jakkes) of met witte sokken (aargh) de stad in. Nee. We doen netjes onze haren, doen een luchtje op en trekken een mooie jurk aan. Dát is een van de onafgesproken afspraken hoe we de stad ingaan. Het geeft allemaal net wat meert cachet. Enfin, daar moesten we allemaal aan denken toen we vrijdag dit hondje zagen bij de visboer op de Markt in Maastricht. Keurig gecoiffeerd -gekwaffeerd ?- en met een Burburry petje tegen de hitte. Braaaf, waaaf, waaaf.
Dat de stad inspirerend is, dat weten we natuurlijk al lang. We kwamen op X een kunstwerk tegen van Rarri Jackson, een aanstormend talent die links en rechts in de gespecialiseerde vakbladen opduikt. Rarri was afgekomen op het mooiste plein van Europa, nog net voordat Stehgeiger André Rieu het plein nóg mooier kleurde en ook liet klinken. Rarri niet avant la lettre, maar Rarri avant Rieu!
En soms zien we mensen hun inspiratie toevertrouwen aan social media waarna we ons kapot moeten prakkezere waar het eigenlijk over gaat. Waarom, wanneer, waar, voor wie, hoe dan? Ineens ligt er een nieuw idee voor een lokale variant van de Stars & Stripes, van het land van die oranje gek. Leuk bedacht en uitgewerkt door Jules Tuinstra. Misschien kan hij ons nog wat bijlichten?
Allemaal Sjiek & Sjoen. Maar dat geldt niet voor het voorplein van de Heilig Hart van Jozef-kerk in Oud-Caberg. Daar, in het toch nog wat dorps aandoende Oud-Caberg aan de Van Akenweg is het net zo'n zooi als overal in de stad bij de mileuperrons. De Nieuwe Ster kennen ze er allemaal en bewoners riepen ons vooral op daar over te blijven schrijven. Wat gebeurde laatst? Een paar buitenlanders dumpten er een complete parketvloer. Ze werden erop aangesproken. "Het milieupark is dicht." Ja, dan ga je er toch morgen naar toe. "Nee, morgen niet. Nu. We moeten het nu kwijt. Is maar voor één keer meneer." Kijk zo gaat dat. Het plein is ook afspreekplek van drugsdealers. Iedereen weet het, niemand doet iets. Leest u mee meneer de burgemeester? Of meneer de officier van justitie? We hebben het al vaker geschreven: misschien toch maar eens een camera ophangen met een bewegingssensor.
Over sterren gesproken. Hotel Derlon is een ster kwijt. Althans dat zou je denken, maar niets is minder waar. Hoewel de voorgevel van het hotel van Pierre Rieu het al een tijdje zonder 5e ster moet doen was ons dat nooit opgevallen. Kijkt u eens naar onderstaande foto.
Toen Benoit Wesly nog eigenaar was van het 4-sterrenhotel foetelde onze Wesly een beetje met het aantal sterren. Wesly plakte tussen de vier zilverkleurige sterren aan de gevel nog een vijfde ster. Had volgens Wesly helemaal niets te maken met de sterrenclassificatie van zijn hotel, want dat was een 4-sterrenhotel. Maar door een deel van het stadswapen van Maastricht met een ster er tussen te hangen wekte de hoteleigenar op zijn minst de suggestie dat het een 5-sterrenhotel was en ja, met die suggestie kun je de kamerprijzen natuurlijk wel wat verhogen.
Eerlijkheid duurt voor Pierre Rieu het langst. Dus toen hij de hoogwerker op het Onze Lievevrouweplein had staan om zijn veelbesproken kerstversiering op te hangen, moest de 5e ster van Wesly er meteen aan geloven. "Dat was voor mij een doorn in het oog. Niets ten nadele van Benoit, maar ik sta er niet achter," laat Pierre weten.
Van het mooie Onze Lievevrouweplein naar de Sporenstraat. Een kleine wandeling, maar om nu te zeggen dat deze straat er fraai bijligt.... niet bepaald. Hier zijn duidelijk de sporen zichtbaar van mensen die geen respect hebben voor de witte muren en die hun afval maar dumpen in de Sporenstraat. En natuurlijk van de dader(s) weer geen spoor...
Tot slot iets heel anders. Dierenliefde. De Apostelenpavé is een geliefd steegje om je hond uit te laten. Tenminste als je de bordjes op de deuren bij de achtertuinen van de huizen die er staan mag geloven. Geen hondentoilet staat er op elke deur. Maar de Apostelenpavé is blijkbaar ook geliefde stopplaats voor katten. En die katten worden daar blijkbaar verwend met eten getuige onderstaande foto.
Er is dus iemand die uit liefde voor de katten regelmatig kattenvoer op straat neerzet. En dat vindt een andere buurtgenoot (?) weer niet zo handig. Stop met dat kattenvoer hier neer te zetten (met !!!!!!!!! 10 uitroeptekens). Dan weet je dat het menens is.
Van onze redactie
