Inhoudsopgave
Iech zaot dees week nao ’n aoflievering vaan “tösse Kuns en Kitsch” te loere en wat miech daobij opveel waors ’t gegeve tot hiel väöl lui dinger hadde gekoch in de krinkloupwinkel of op ’nen awwemerret. Miestal kósde dat wat ze gekoch hadde haos niks en via de taxatie vaan de taxateurs bleek tot ze e zjuwielke in han hadde dat väöl mie weerd waors.
De moos netuurlek oug daoveur höbbe en metein zien tot datginnege wat’ste wèls koupe ouch bezunder is. Netuurlek mooste neet aon de verkuiper laote zien tot’ste dinks e zjuwielke in dat dink te zien want daan duit dee geliek de pries de loch in. ’t Is dus e speul tösse kuiper en verkuiper en daan mer hope tot ’t ech get bezunders is.
’t Programma “tösse Kuns en Kitsch” kint dao bij helpe. Me kump aon de weet wat de historie vaan die dinger is en op ’t lèste vaan ’t gesprek kump d’n aap oet de mouw en liet d’n deskundege wete wat ’t weerd is. De geziechter vaan de lui die roontelum stoon spreke daan miestal bookdeile. Ederein is verpópzak en d’n eigeneer liet ’t d’n deskundege miestal twie kier zègke um ’t zeker te wete. “Meh ’t blijf in de femilie”, is daan dèks ’t antwoord meh of dat zoe is vèlt, dink iech, te betwiefele. De ganse femilie wèt daan tot dat dink in hoes e vermoge weerd is en es astrein de erfenis geregeld moot weure kint mer eine of ein ’t is hoes kriege. Verpatse veur väöl geld en deile is daan de oplossing.
Oets höb iech in Meersse ‘ne verkoup op d’n awwemerret nao de verdommenis geholpe. ’n Joonk ‘dametje’ waors in gesprek mèt ‘ne verkuiper en ’t ging euver ’ne spiegel in ’n sjoen houte lies. Väöl lui stoonte aon de kraom debij en waore ’t verhaol tösse die twie aon ’t volge. ’t Meidske voont de pries te hoeg en wouw de spiegel wel höbbe meh neet veur de pries dee de verkuiper wouw höbbe. Ze waore drök in gesprek en de verkuiper waors de spiegel in alle wäörd die heer mer kós vinde aon ’t verdiedege. Op gegeve memint leet de verkuiper de besjrijving valle: “Jao mer mevrouw, ’t is neet zoe mer ‘ne spiegel. ’t Is ‘nen echte Mechelse!”
Iech kós ’t op dat memint neet laote um d’n teks te gebruke oet e kemediestök wat veer zjus gespäöld hadde en zag toen: “Dat klop mevrouw, es geer good luustert huurt geer d’n houtwörm nog Belzj spreke!” Ederein barsde oet in lache en de verkoup ging neet door. ’t Dametje leep lachentere weier en de verkuiper waors veur doed te valle. Iech höb miech toen mer gaw oet de veuj gemaak.
De krinkloupwinkels en d’n awwemerrete blieve trekplaoster en zelf hoop iech ouch nog ‘ns ‘nen Rembrandt te vinde dee iech indirek kin verpatse.
Van onze redactie
