Doorgaan naar artikel

Als Maastricht écht hart heeft voor goede doelen, laat dat dan nu zien

Beeld van de huiskamer. Foto: Ronald McDonaldhuis

Inhoudsopgave

Als de KRO en Toneelgroep Maastricht bij de gemeente aankloppen voor een ton subsidie om vanaf het Onze Lieve Vrouweplein een kerststal uit te zenden, gaat de portemonnee open. Als het Fotomuseum aan het Vrijthof en het SAC (Space for Arts and Culture) deze maand in financiële problemen komen, staat er binnen de kortste keren een noodfonds van een half miljoen euro klaar. En ook voor tal van andere maatschappelijke en culturele initiatieven weet de gemeente de weg naar de kas te vinden.

OPINIE

Dan is er nog een organisatie die misschien wel het meest tastbare maatschappelijke werk van allemaal verricht: het Ronald McDonaldhuis Maastricht.

Het Ronald McDonaldhuis biedt ouders, broertjes en zusjes de mogelijkheid om dicht bij een ernstig ziek kind te verblijven. Niet als luxe, maar omdat de aanwezigheid van familie een wezenlijk onderdeel is van de zorg en het herstel. Het huis draait grotendeels op donaties. Over het nut en de waarde ervan bestaat geen enkele discussie.

Juist daarom is het wrang dat de verbouwing van het pand dreigt vast te lopen op een discussie over bogen in de gevel die de karakteristiek van het gebouw zouden aantasten.

De wens van het Ronald McDonaldhuis is begrijpelijk. Op de begane grond moet een grote gezamenlijke huiskamer komen, het kloppend hart van het gebouw. Die open en gastvrije functie willen de initiatiefnemers ook aan de buitenkant zichtbaar maken, met grote ronde bogen in de gevel. Een ontwerp dat past bij de missie van het huis: warmte, ontmoeting en geborgenheid.

Wat een relatief eenvoudige verbouwing leek, is echter uitgegroeid tot een langdurig traject. De Welstandscommissie oordeelde niet alleen kritisch over het ontwerp, maar ging zelfs zo ver om ongevraagd te adviseren dat het gebouw eigenlijk een gemeentelijk monument had moeten worden. Wellicht vanuit die gedachte zijn de plannen steeds kritisch bekeken en door de architect keer op keer aangepast. Inmiddels ligt er een advies aan het college dat een omgevingsvergunning mogelijk is, maar alleen als juist de karakteristieke bogen verdwijnen.

De rekening van al die vertragingen is intussen fors opgelopen. Vanwege de lange procedures zijn de bouwkosten steeds verder gestegen. De gevraagde aanpassingen hebben extra geld gekost. Het beschikbare budget is niet langer toereikend.

Het Ronald McDonaldhuis staat daarmee voor een keuze die het eigenlijk niet zou moeten hoeven maken: vasthouden aan een ontwerp dat recht doet aan de eigen missie, of opnieuw water bij de wijn doen om verdere vertraging en extra kosten te voorkomen. Elke euro die aan procedures of noodzakelijke aanpassingen wordt besteed, kan immers niet worden ingezet voor de gezinnen waarvoor het huis bestaat. Dat zal ook niet de bedoeling zijn van de duizenden donateurs die hun bijdrage geven om families te ondersteunen, niet om een architectonische discussie te financieren.

Hier ligt een kans voor de Maastrichtse politiek.

De gemeente heeft de afgelopen jaren laten zien bereid te zijn substantiële bedragen beschikbaar te stellen wanneer maatschappelijke of culturele belangen daarom vragen. Er ging een half miljoen euro naar een noodfonds voor culturele instellingen. Voor de herhuisvesting van de voormalige gebruikers van het Landbouwbelang werd ongeveer een miljoen euro uitgetrokken. Die lijst is nog heel veel langer te maken. Politiek is juist ook keuzes maken.

Dan is het moeilijk uit te leggen waarom een organisatie als het Ronald McDonaldhuis, die dagelijks van onschatbare waarde is voor gezinnen in de zwaarste periode van hun leven, zou moeten vastlopen op een financieel gat dat grotendeels is ontstaan door een langdurig vergunningstraject.

Als Maastricht werkelijk wil uitstralen een stad van zorg, verbondenheid en maatschappelijke betrokkenheid te zijn, dan is dit het moment. Geen woorden maar daden. Niet door opnieuw te discussiëren over bogen in een gevel, maar door ervoor te zorgen dat het Ronald McDonaldhuis zo snel mogelijk verder kan met waarvoor het is opgericht: er zijn voor gezinnen die alle steun kunnen gebruiken.

Welstand: Bogen Ronald McDonald is vloeken met architectuurtaal
Voor de zesde keer zat de architect van het Ronald McDonald Huis met een aangepaste tekening voor de Welstandscommissie. Dat leidde opnieuw niet tot een positief advies. Het belangrijkste strijdpunt tussen de Welstandscommissie en de architect van Ronald McDonald zijn de boogopeningen in de gevel van het gebouw in Randwyck.
Gratis nieuwsbrief, niks meer missen
Wilt u ook van maandag tot en met zaterdag vóór 6.00 uur het laatste nieuws over Maastricht in uw mailbox? Meld u dan gratis aan voor de nieuwbrief van De Nieuwe Ster. Meer dan 20.000 trouwe lezers gingen u al voor. Het enige wat wij van u vragen

Laatste Nieuws

Ons nieuws is en blijft altijd gratis als je je inschrijft voor de gratis nieuwsbrief

Er is iets misgegaan. Probeer het later opnieuw

Bedankt voor uw aanmelding. Controleer uw e-mail om de inschrijving af te ronden